Wie wordt er beter van de War on Cash? – Edin Mujagic/ftm.nl

Edin Mujagic van FOLLOW THE MONEY heeft een heldere bijdrage geschreven over de plannen die de EU heeft met contant geld. Die zijn kort samengevat: “zand erover.”

Hij beschrijft hier goed de fenomenen: o.a. dat de EU wezenlijk de burger de macht over zijn eigen geld ontneemt en ‘m daardoor feitelijk besteelt. Wat Edin nog (?) niet doet, is vertellen waarom dat die EU dat doet, en wie daar nou eigenlijk achter zitten. Wat is de echte reden dat de EU contant geld wil afschaffen? Ons antwoord: hun macht en onze slavernij. En ook dat is nog maar een deel van het antwoord.

In onze docu beschrijven we de mechanismen waar o.a. de EU zich van bedient.

Edin Mujagic:

In een eerdere bijdrage schreef ik dat de middenklasse onder druk staat. Nu wordt er de laatste tijd steeds vaker gesproken over een onzalig plan: het afschaffen van contant geld. Hoewel het de genadeklap voor de middenklasse zou betekenen, zijn de eerste stappen al gezet.

‘Wij verklaren de oorlog aan contant geld!’, riep creditcardgigant Visa tijdens de lancering van een nieuw programma. Daarin worden Amerikaanse bedrijven uitgenodigd om plannen in te sturen hoe ze zichzelf kunnen omtoveren om alleen nog maar via creditcard te worden betaald. De 50 beste plannen krijgen 10.000 dollar van Visa. Het doel: om contant geld daadwerkelijk uit al hun bedrijfsprocessen te bannen. Het bedrijf wil hetzelfde doen in het Verenigd Koninkrijk — en daarna in de rest van Europa.

Ik begrijp uiteraard waarom een bedrijf als Visa af wil van contant geld: het verdient zijn geld immers met commissies voor kaarttransacties en rente die de consumenten betalen wanneer ze hun aankopen gespreid betalen. Wat ik echter niet snap is dat enkele prominente economen en politici — die zogenaamd voor de gewone man opkomen — deze oorlog tegen contant geld steunen.

Als de pest

Neem de Europese Unie: Begin dit jaar kondigde Brussel aan te overwegen het gebruik van contant geld in de EU met ingang van 2018 aan banden te leggen. Het was niet alleen die wens zelf, maar zeker ook de snelheid waarmee de Europese Commissie dit plan wil realiseren, die mij verbaasden. Normaal gesproken zitten er jaren tussen het moment dat Brussel iets wil en dat het ook daadwerkelijk uitgevoerd wordt. Dat de EU het aan banden leggen van contant geld met ingang van volgend jaar wil realiseren, is dus wel heel erg snel. Voor het afschaffen van roamingkosten binnen de EU bijvoorbeeld was ruim een decennium nodig.

“Het 100 eurobiljet wordt in veel winkels behandeld alsof het een pestvirus verspreidt”

Zo’n besluit zou overigens niets meer dan een EU-stempel zetten op wat al in de praktijk gebeurt. In de EU is de oorlog tegen contant geld namelijk al langer gaande. Probeer maar iets af te rekenen met een bankbiljet van 200 euro; om nog maar te zwijgen van een biljet van 500 euro. Zelfs het 100 eurobiljet wordt in veel winkels behandeld alsof het een pestvirus verspreidt.

Contante betalingen mogen in veel landen de grens van 500 of 1000 euro niet overschrijden. Toen ik onlangs in Rome was, stond op de balie van mijn hotel groots aangegeven dat zij die bij het uitchecken meer dan 1.000 euro moesten betalen, dat níet contant mochten afrekenen. Er zijn zelfs al landen — Nederland bijvoorbeeld — waar winkeliers zich niet verplicht achten om contant geld aan te nemen. Opmerkelijk, want het betreft hier een wettig betaalmiddel.

Elke betaling geregistreerd

Voor de vermindering of afschaffing van contante betalingen wordt vaak als reden aangevoerd dat het terrorisme zou bestrijden, of dat het witwassen van illegaal verkregen geld ermee bemoeilijkt zou worden. Voor het tweede valt iets te zeggen. Voor het eerste misschien ook, maar ik vraag me af of het daarvoor nu nodig is dat níémand meer contant betaalt.

Eerlijk gezegd vind ik de argumenten vooral vergezocht. Het klinkt eerder als een excuus voor iets anders. Waar het namelijk écht om gaat, is iets waar elke burger – en zeker de middenklasse – bang voor zou moeten zijn.

Stel je een wereld voor waar je niet of nauwelijks met contant geld kunt betalen: een wereld waar alle transacties elektronisch verlopen. Je anonimiteit en privacy als consument zijn dan helemaal weg. Elke betaling wordt geregistreerd. Met andere woorden: hoe machtig de overheid ook is, in zo’n cashloze maatschappij zou ze nóg machtiger worden.

Een andere keerzijde van zo’n wereld is dat het maatschappelijk leven er extra kwetsbaar door wordt. Als nu de stroom uitvalt zijn de gevolgen al enorm: het leven ligt dan al gauw plat. Of denk aan een ramp of grote cyberaanval die het elektronisch betaalverkeer compleet platlegt; met contant geld kunnen we dan in ieder geval nog eten kopen. Neem dat weg, en het zou een chaos worden.

Moderne alchemisten

En dan zijn er nog de gevolgen op het gebied van monetair beleid. Die zie je aan de oppervlakte niet, maar ze gaan diep. Eén van de economen die voor het afschaffen van contant geld is, is de Duitser Peter Bofinger, lid van de zeer invloedrijke vijfkoppige Raad van Economisch Adviseurs in Berlijn. Volgens Bofinger zijn munten en bankbiljetten onnodig, omdat ze ‘slechts de invloed van de centrale banken verminderen’.

Alsof de invloed van die instellingen ons iets goeds heeft gebracht! Sinds de centrale banken over de waarde van ons geld waken, is de waarde ervan uitgehold (zie grafiek hieronder). Er is geen munt ter wereld, letterlijk niet één, die meer waard is geworden sinds de centrale banken zich over de waarde van ons geld ontfermen.

Voor Kenneth Rogoff, voormalig hoofdeconoom van het Internationaal Monetair Fonds, is het probleem met contant geld dat ‘burgers ernaar kunnen uitwijken’ als dat moet. Bijvoorbeeld wanneer de centrale banken de waarde van hun geld stelselmatig (willen) vernietigen.

De Nederlandse econoom Willem Buiter, voormalig lid van het rentecomité van de Britse centrale bank en tegenwoordig hoofdeconoom van Citibank, ziet als hét probleem van contant geld dat de centrale banken hun rentes niet ver onder de 0 kunnen verlagen. Volgens Buiter zijn negatieve rentes van bijvoorbeeld -5 of zelfs -10 procent nodig. Met andere woorden, Buiter wil een beleid om elk jaar 10 procent van de waarde van uw spaargeld en van de koopkracht van uw euro te confisqueren.

Het afschaffen van contant geld zou de weg vrij maken voor moderne alchemisten – ook wel centrale bankiers – om het huidige absurde monetaire voodoo-beleid permanent te maken, en daar nog eens een paar schepjes bovenop doen. Die rente van -10 procent? Dat kan dan gewoon. Jij als burger hebt dan nauwelijks nog een manier om aan die rooftocht op je geld te ontkomen.

Zelfs het kopen van goud biedt geen soelaas. De overheid zou het kopen van goud kunnen beperken tot een bepaalde hoeveelheid per persoon, of het zelfs helemaal verbieden. Absurd? In 1933 moesten de Amerikanen hun goud inleveren bij de Amerikaanse overheid. Wie dat niet deed kon een forse (gevangenis-) straf tegemoet zien.

In een wereld zonder contant geld zouden de (centrale) banken, overheden en betaalorganisaties samen nagenoeg grenzeloze macht hebben. Daarmee is Big Brother werkelijkheid geworden: hij is een bankier.”

Bron: https://www.ftm.nl/artikelen/wie-wordt-er-beter-van-de-war-on-cash?

Gedwongen contactloos betalen bij de Albert Heijn

Zoals we in onze video (http://bit.ly/watisgeldhco ) laten zien zit de macht bij de grote multinationals. Albert Heijn is daar een onderdeel van. De nieuwste ontwikkeling is gedwongen contactloos betalen door simpelweg de pinautomaten af te plakken zodat je geen pinpas meer kunt gebruiken. Nou zijn we, zoals bekend, ook geen voorstander van pinnen, maar dit gaat wel heel ver.

Wat kunnen we hier tegen doen? Hoe zorgen we er voor dat contant betalen behouden blijft? We zien contant geld in een heel rap tempo verdwijnen. Dat is waarom wij handjecontantje.org ook begonnen zijn. Contant geld is noodzakelijk voor het behoud van onze privacy en vrijheid.

Laten we de macht eens terug gaan halen bij Albert Heijn en een kopersstaking gaan houden en vertel vooral ook bij de mensen van de Albert Heijn waarom je dat doet.

 

Contactloos betalen is iets waar wij niet heel vrolijk van worden. Een eng iets waar slimme mensen uiteindelijk waarschijnlijk voordeel uit kunnen halen. Wij willen graag #contant geld blijven behouden en op zijn minst ouderwets een #pincode invoeren zodat we bewust omgaan met onze betalingen.

In de #albertheijn in #Nieuwegein zijn alle ingangen van de pin terminals afgesloten door een insteek kaartje. De reden hiervan is dat ze #contactloos betalen willen promoten. Volgens de medewerker van de Alberheijn zou dit in de nabije toekomst wel eens de manier van betalen kunnen worden.

Wij weten niet of we hier zo blij mee moeten zijn. Een volgende opstap naar de afschaf van contant geld? Een volgende stap richting ieder mens zijn / haar eigen onderhuidse chip?

Volgens de medewerker was het zoveel sneller…

Maar toch.. zijn wij dan de enige die niet houden van dan contactloze gedoe? Want eigenlijk wil ik gewoon zelf bepalen wanneer ik op het ja knopje druk en niet de kans lopen dat er een of andere leiperd met een apparaatje langs mijn tas gaat en zodoende makkelijk geld kan incasseren.

Contactloos betalen, waar moeten we dan met ons zwarte geld heen?

Wat vinden jullie? (met dank aan een klant van AH)

5G internet door heel Nederland een geschenk of uw eigen digitale gevangenis?

Er komt supersnel internet voor het hele land. Net als gas, water en licht promoveert het kabinet draadloze toegang tot het wereldwijde web tot basisbehoefte. Dat is wat de Telegraaf kopt vandaag. Wie wil er nu geen sneller internet? De Telegraaf meldt [citaat] Niet alleen moet er overal en altijd draadloos internet zijn, ook moet die verbinding van uitstekende kwaliteit zijn. Iedereen moet overal tegelijkertijd filmpjes kunnen kijken op zijn mobiel en ook futuristische hoogstandjes als zelfrijdende auto’s kunnen niet zonder superinternet. De uitvoering van 5G, de opvolger van het huidige 4G-netwerk, is aan de telecomaanbieders. Dit valt op te maken uit de nota die minister Kamp (Economische Zaken) vandaag publiceert. Of 5G ook hogere kosten betekent, is nog ongewis. De telecomwereld verwacht dat dit wel zal loslopen. Veel investeringskosten zijn al bij het uitrollen van 4G gemaakt. In de regio Rotterdam en Den Haag wordt tot aan 2050 zo’n 50 miljard geïnvesteerd om de regio om te bouwen. Het AD meldt [citaat] De Metropoolregio, het samenwerkingsverband van Den Haag, Rotterdam en 21 omliggende gemeenten, groeit aan de hand van deze routekaart uit tot de koploper in de derde industriële revolutie, beweren zij stellig. Ook in dit project is het 5G netwerk een hoofdrolspeler. Dat is nog al wat: ‘de derde industrieële revolutie’! Waar zal men op doelen?

g5-transhumanisme-singulariteit

Met 5G komt de toekomst met rasse schreden op ons af. Want het gaat allang niet meer om nog sneller filmpjes kunnen downloaden, maar om slimme huishoudapparatuur, de navigatie van drones en zelfrijdende auto’s en meedenkende verkeerslichten. Althans, dat is wat u moet weten als het aan de Telegraaf ligt. Dat klinkt allemaal namelijk nog best alsof we in de realisatie van een sciencefiction film belanden. Back to the future in ons eigen Nederland! Fantastisch toch? Maar heeft u dan ook nagedacht over de gevaren van al deze fantastische technologie waarvoor dat 5G netwerk nodig is? Dan heb ik het nog even niet over de frequenties waarop deze netwerken functioneren en de mogelijk schadelijke effecten op uw brein. Nee, dan heb ik het over een netwerk dat fulltime de gelegenheid biedt om elke stap van u te monitoren, elk gesprek te volgen, uw lichaamstemperatuur en hartslag en emotie te lezen, dat al uw gesprekken af kan luisteren en uw telefooncamera als alziend-oog beschikbaar heeft. Dan heb ik het over een volledige dekking in spionage op u als mens. Helaas weet ik dat dit u niet overtuigt. De gemiddelde Nederlander vindt namelijk dat we best in George Orwells 1984 kunnen leven, omdat ze nu eenmaal “niets te verbergen hebben”. Ik moet met sterkere argumenten komen.

Om u te kunnen overtuigen dat het ‘internet der dingen’ en het 5G netwerk niet zo’n rooskleurige toekomst betekent als u denkt, moet ik verwijzen naar het evangelie van de ‘singulariteit’ van Google’s technisch topman, uitvinder en fylosoof Ray Kurzweil. De singulariteit is het moment waarop het internet en de technologische vooruitgang volledig samengesmolten is met de biologie van de mens en de natuur (en de kosmos zo u wilt). Binnen uw leven gaat u het nog mee maken dat de capaciteit en functionaliteit van uw Aple MacBook de afmetingen van een bloedcel heeft en in uw lichaam past. Binnen enkele jaren kunen we ons brein connecten met het internet en kennis en rekencapciteit in ‘the cloud’ kopen. Er zal de komende decennia een samensmelting van mens en machine plaatsvinden. De mens wordt langzaam geprepareerd voor samensmelting met technologie. Uiteindelijk moet dit in 2045 leiden tot de onsterfelijkheid van het lichaam en het kunnen leven in digitale realiteiten die niet van echt te onderscheiden zijn. Dit als gevolg van nanotechnologie die de sterfelijke en zwakke elementen uit ons lichaam vervangt en de originele biologie uiteindelijk helemaal zal overnemen. De film Transcendence laat dit goed zien. Dit alles komt uit de mond van iemand die verantwoordelijk is voor miljarden investeringen door Google en de oprichting van meerdere universitaire projecten zoals de Singulariteits Universiteit: Ray Kurzweil.

En als de komende decennia in dat teken staan, dan kunt u zich misschien voorstellen dat u als cyborg erg gevoelig zult zijn voor de informatie die rechtstrreeks in uw hersenen ge-upload kan worden. Waar we nu nog spreken van ‘mind control’-achtige zaken via NLP technieken in de media en subliminale programmering of beïnvloeding via HAARP, belanden we straks in een wereld waarin u direct aanstuurbaar wordt. Dus de Telegraaf kan wel zeggen dat het 5G netwerk handig is voor drones, zelfrijdende auto’s enzovoort, maar het echte doel is misschien wel het menselijk brein. Vaccinatie programma’s bereiden onze hersenen al voor op deze transhumanistische fase (luister naar deze radiouitzending). En als de nano-kristallen in de nabije toekomst (of nu al) uw lichaam via de lucht kunnen infiltreren (als een soort virus) om vervolgens neurologisch netwerk te targetten, dan geschiedt deze versmelting van de mens met het internet zonder dat u het doorheeft. Kortom: hoe meer internetbandbreedte hoe meer interactie met de mens-machine waarin u zich ongemerkt of bewust zult laten veranderen. De jongere generatie zal er deels zelf voor kiezen (omdat het carrière perspectieven zal bieden) en deels voorbereid worden via vaccinaties; de oudere generatie zal ongemerkt geïnfecteerd worden via vaccinaties. Ook zal de mogelijkheid zich ontpoppen dat we deze nano-deeltjes inademen of via de huid (regen) binnenkrijgen. Klinkt dat als een idiote gedachte? Voor alsnog lijkt het nog noodzakelijk om voor interactie met het brein een feitelijke zender ontvanger onder de schedel te plaatsen, maar de ontwikkeling van ‘neural dust’ levert al een directe interactie tussen mens en machine (internet) op, op receptor niveau (zie deze presentatie). Dat betekent dat je binnen afzienbare tijd zult gaan zien dat studenten hun kennis via een brein connectie in ‘the cloud’ downloaden en dat augmented reality onze audio-visuele waarneming zal gaan overlappen. Draadloze interactie met het menselijk brein is dus nog maar een kleine stap in de technologische ontwikkeling. U kunt het zien als een mooie technologische ontwikkeling; een nieuwe stap in de evolutie van de mens of als een technologie die van het draadloos internet een potentiële digitale gevangenis maakt. Als de staat ergens in investeert is het meestal in haar eigen voordeel.

Bekijk hieronder hoe de evangelisten van het transhumanisme en de singulariteit de wereld proberen lekker te maken met de ongekende mogelijkheden van deze technologische vooruitgang, zonder het allergrootste gevaar te noemen: afhankelijkheid van kunstmatige intelligentie en een machtssysteem gecontroleerd door de beheerders van de netwerken en de mainframes (centrale computers). Zet het u aan het denken? Probeer er dan eens over na te denken wat u zelf kunt doen om deze ontwikkelingen te keren.

Bron linkvermeldingen: telegraaf.nl, ad.nl, telegraaf.nl, su.org

Beyond the Matrix by Martin Vrijland

Terugblik Monetair Symposium 2 juli 2016

Afgelopen zaterdag hadden we het Monetair Symposium in Maarssen. Wij hebben genoten van een prachtige dag waarbij de lezingen die gegeven werden door Dirk Bauwens, Pieter Stuurman, Anthony Migchels en Ronald B. Blij enorm inspirerend en informerend waren. Daarvoor nogmaals onze oprechte dank en waardering.
Na de vier lezingen was het monetair verhaal compleet en helemaal duidelijk. Tijdens het forum was er nog gelegenheid om vragen te stellen aan de sprekers.
Conclusie van deze dag: samenwerken en verantwoordelijkheid nemen waardoor we uit het huidige systeem kunnen stappen en het anders kunnen doen. Binnenkort plaatsen we de opnames van de lezingen.

time-for-a-change-frog

Inleiding Monetair Symposium 2 juli 2016

WAAROM dit monetair symposium?: voor ons om met z’n allen te gaan kijken hoe het nou echt in elkaar zit, dat we ons daar bewust van worden. We willen – gezamenlijk – ons licht op het donker laten schijnen.

Het gaat met name ook om het bewustzijn waarmee we er naar kijken; niet de mate waarin, maar de manier waarop: wat zegt datgene waar we naar kijken, over onszelf? Wat is de relatie tussen onze binnenwereld en onze buitenwereld? Zou het kunnen zijn dat wat er in de buitenwereld gebeurt, een afspiegeling is van wat er zich in onze binnenwereld afspeelt? Dit vraagt om toelichting: Waar zitten we in? Waar verkeren we in? In principe in een door onszelf gecreëerde realiteit. Voor de een is dat een realiteit van vrijheid, voor de ander een van ONvrijheid – en alles daar tussen in.

En wat betekent dat dan – die door onszelf gecreëerde realiteit? Wat betekent dat voor hoe we ons te verhouden hebben, voor hoe we ons kunnen verhouden? En wat betekent dat voor ons gedrag?

Laten we eens gaan kijken naar wat we als collectief gecreëerd hebben: dingen die we zeggen niet te willen: stress, afgescheidenheid, tegenstellingen, oorlog, armoede, milieuvervuiling – om de belangrijkste te noemen.

Dit hebben we gedaan binnen een systeem: een systeem dat ons  laat geloven dat het onontkoombaar is wat wij samen gecreëerd hebben, en dat we er niets tegen kunnen doen.

We hebben te maken met een systeem dat helemaal in samenhang is georganiseerd: op de gebieden van voeding, geneeskunde, opvoeding, onderwijs, bestuur, wetgeving, informatievoorziening, media etc.

Dat systeem zorgt er evenwel voor dat we voeding tot ons nemen die ongezond is, dat we medicijnen gebruiken die niet genezen. Het zorgt ervoor dat we in onze opvoeding en op school leren dat er een autoriteit is die beter weet wat goed voor jou is dan dat je dat zelf weet: je moeder weet wat goed voor je is, je vader, de juf en de meester op school, de dominee en de priester, je baas: iedereen weet het beter dan jij, je hoeft niet te vertrouwen op je gevoel, laat staan op je intuïtie. Je hoeft alleen maar te doen wat je gezegd wordt.

Nogmaals: dit systeem laat ons geloven dat het onontkoombaar is en dat we er niets tegen kunnen doen.

En is dat werkelijk waar?

Wat gaan we eraan doen?

We kijken naar een waanzinnig goed georganiseerde groep mensen, die, zo klein in aantal als ze zijn, toch de hele wereld beheersen. Daar hebben ze ons voor nodig – zonder ons vált er niks te beheersen. Wat is er nodig om ons dat massaal te laten begrijpen? Dat is de werkvraag hier.

Hoe is het nou zo gekomen (waar hebben we het laten sloffen)?

De inrichting van de huidige samenleving is het gevolg van onze collectieve denkwijze/ons collectieve geloof. Wij geloven dat we onze verantwoordelijkheid moeten delegeren aan bestuurders. Om met Pieter Stuurman te spreken: de mensheid lijdt aan een pandemische zelfonderschatting. Waardoor is dit onvrijheidsbewustzijn ontstaan? Door conditionering. We zijn geconditioneerd om te geloven in een externe autoriteit.

Wij hebben vertrouwen gesteld in machthebbers met een psychopatische mentaliteit

we GELOVEN hun.

Die conditionering volgt uit een SYSTEEM van onvrijheid; en de conditionering waar we het hier over hebben is een GELOOF: geïmplanteerde onware gedachten en overtuigingen.

Het gevolg van dat geloof is: gelatenheid en onmacht

  • “het is nu eenmaal zo”
  • “wat kan IK er nou aan doen…?”

Op een andere manier bekeken: hoe kun je mensen hun vrijheid laten inleveren? De werkende methoden daarvoor zijn gebaseerd op 2 principes: angst en geld

  • Met angst zorg je ervoor dat ze hun vrijheid vrijwillig opgeven (aanslagen; bang voor terroristjes, anti-privacy maatregelen => weg met de vrijheid);
  • Met geld dwing je dat af zonder dat ze dat in de gaten hebben (“je moet toch belasting betalen?”)

De angst is individueel EN collectief

Kunnen jullie mij nog volgen in dit verhaal? Zo ja;

In hoeverre kunnen jullie je HIERIN vinden:

  • “In vrijheid creëren we vanuit LIEFDE;
  • “In een bewustzijn van onvrijheid creëren we vanuit ANGST

Dit is wezenlijk de kern van het symposium. Dit is ook de kern van hoe we hier met z’n allen uitkomen.

Om met John F. Kennedy te spreken: ICH BIN EIN BERLINER! Jullie zijn ook allemaal Berliners. We zijn allemaal Berliners. Wat betekent dat? Dat we allemaal verbonden zijn. Één zijn. Dat het niet handig is om horizontaal oorlog te voeren zoals we dat nu doen: blank tegen zwart, moslim tegen christen, links tegen rechts, voor of tegen zwarte Piet etc. Áls we dat al zouden moeten doen, dan zou dat verticaal moeten zijn: tegen degenen die dit in elkaar gestoken hebben.

We vechten tegen elkaar en dat moeten we niet doen.

 

Verantwoordelijkheid

Dus de vraag is: wat doe je daaraan? Hoe kun je er überhaupt iets aan doen, aan iets dat zo groot is en waar zo veel macht en geld achter zit?

Waar begint dat?

Dat begint bij mij en bij jou. Bij mijn en jouw overtuiging dát je het verschil kunt maken. En, daarvóór, bij mijn en jouw keuze óf we het verschil willen maken.

En daarmee komen we op het thema verantwoordelijkheid Wat is dat: verantwoordelijkheid nemen is het bewust accepteren van de gevolgen van de keuzes die je maakt. (verantwoordelijkheid hebben is geen keus, verantwoordelijkheid nemen wel.

De meeste mensen willen Vrede, Gezondheid, Voorspoed en Vrijheid. We zagen hiervoor al, dat we precies het tegenovergestelde gecreëerd hebben: oorlog, ziekte, armoede etc. Wat heeft dit met onze verantwoordelijkheid te maken?

De rijkdom en macht van enkelen gaat  ten koste van het overgrote deel van de mensheid, en het leven in het algemeen. Het is destructief voor vrijwel de gehele mensheid, en voor het leven op aarde.

Doordat we geloven dat we hun geld en geldsysteem nodig hebben, zijn we bereid de dingen uit te voeren die de machthebbers ons (in ruil voor een beetje van hun geld) opdragen. Daarmee worden we medeplichtig aan de destructie. De enige manier om dit te veranderen is gebruik te gaan maken van een ander, eigen ruil/geldsysteem zodat we niet meer afhankelijk zijn van het geldsysteem van de macht. En daarin dus onze eigen verantwoordelijkheid gaan nemen door niet meer mee te doen aan het huidige systeem.

Op vimeo kun je via onderstaande links de lezingen van het monetair symposium bekijken.

Inleiding Monetair Symposium en lezing Dirk Bauwens
Pieter Stuurman: geld, macht en vrijheid

Anthony Migchels: De relatie tussen economie, geld en spiritualiteit

Ronald Bernard, De Blije B

Forum Monetair Symposium o.l.v Kees van de Water met alle sprekers van de dag

vrijheid-475x336

 

 

Contant geld en vrijheid

Contant geld en vrijheid – door Pieter Stuurman

event hco:bw

Gemak en veiligheid

Het is mij opgevallen dat de meeste mensen de wereld beschouwen vanuit hun eigen perspectief. Vanuit hun eigen zorgen, hun strijd om de eindjes aan elkaar geknoopt te houden, het betalen van de hypotheek of huur, de zorgen over hun baan of hun werkloosheid, de schoolprestaties van de kinderen en alle onzekerheden over hun toekomst.

Het is een belastend en vermoeiend bestaan. De eigen situatie slorpt vrijwel de volledige beschikbare aandacht op. Iedere vorm van aangeboden gemak is dus welkom. Alles dat het leven gemakkelijker maakt, vindt daarom gretig aftrek.

Toch bestaat ook de menselijke behoefte om geïnformeerd te zijn over de toestand in de wereld. Het journaal en de krant bieden een gemakkelijke en hapklare inkijk in die wereld. In een kwartiertje per dag is men weer “op de hoogte”. Het beeld dat die media voorspiegelen, is een wereld die steeds gevaarlijker en bedreigender lijkt te worden. De boodschap is: wees bang, wees vooral erg bang.

Naast gemak, is daarom ook veiligheid erg gewild. Alles dat het voorgespiegelde gevaar kan bezweren, wordt in de praktijk met graagte omarmd.

De wereld vanuit een ander perspectief

Maar laten we de wereld nu ook eens vanuit een ander perspectief bezien. Deze keer niet vanuit het gebruikelijke perspectief (dat van de meeste mensen) maar vanuit het perspectief van enkelen.

Laten we de wereld nu eens niet bekijken door de ogen van de gewone man of vrouw, maar door de ogen van de meest machtige en rijke mensen op aarde. Zodat we die wereld niet vanuit slechts één kant zien, maar vanuit twee totaal verschillende perspectieven kunnen waarnemen. En daarmee een completer beeld krijgen van de werkelijke inrichting van die wereld.


Macht

 Iedereen weet dat er machtige mensen bestaan op de wereld. Mensen met enorme invloed. Mensen die hun macht gebruikt hebben om onmetelijk rijk te worden, en hun rijkdom vervolgens gebruiken om nog machtiger te worden. Geld is immers macht.

 

Macht is het vermogen om het gedrag van andere mensen te bepalen. Te bepalen wat andere mensen doen dus. Macht is de controle over het doen en laten van andere mensen.

 

Dat betekent dat die andere mensen dat zelf niet meer kunnen bepalen. Wanneer mensen niet zelf kunnen bepalen wat ze doen of laten, zijn ze onvrij. Macht van de één, staat dus gelijk aan de onvrijheid van de anderen. Hoe machtiger iemand is, hoe onvrijer degenen zijn over wie hij macht heeft.

 

De meest machtige mensen op de wereld zijn degenen die het meeste invloed hebben. Het zijn de mensen die bepalend zijn voor de inrichting van onze wereld en logischerwijze zullen ze die wereld naar hun voordeel willen (laten) inrichten. Deze mensen zijn gebaat bij hun macht en dus gebaat bij onze onvrijheid.


Machtsinstrumenten

 Maar macht heb je niet zomaar. Om macht te hebben moet je beschikken over machtsinstrumenten. De meest effectieve machtsinstrumenten zijn:controle over de regeringen, controle over de media, maar vooral controle over geld.
Met hun invloed en rijkdom hebben de machtigen der aarde zich daarom ingekocht in deze branches. Zo zijn ze er eigenaar van geworden. Met name hun controle over het bancaire systeem heeft hun macht enorm doen toenemen.
Zoals we recentelijk hebben kunnen zien in Griekenland, hebben ze het vermogen om hele landen tot de afgrond te drijven als deze ongehoorzaam dreigen te zijn. En daarmee kunnen ze dus ook hun macht uitoefenen over regeringen, die gedwongen worden naar de pijpen te dansen van deze machtselite. Anders gaat de geldkraan dicht. En dan eindigt ook de carrière van de betreffende politici.


Technologie

 Geen enkel middel wordt onbenut gelaten om de macht te bestendigen of verder uit te breiden. En daarmee komen we bij een machtsinstrument dat de laatste decennia een steeds belangrijkere rol is gaan spelen: technologie.
Iedere beschikbare nieuwe technologie zal worden aangewend om de controle over de mensheid te vergroten. Met de rijkdom van de machtselite kan deze zich ook hierin eenvoudig inkopen. Het is de revolutie in de beschikbaarheid van digitale technologie die de elite nu wil gebruiken om de totale macht te vestigen over ieder individu. Omdat het kan.
En macht van de één, betekent nu eenmaal de onvrijheid van de anderen.
Met hun zeggenschap over regeringen hebben ze een totale, digitale surveillancestructuur laten opzetten. Volledig geautomatiseerd wordt er een uitgebreid persoons- en gedragsprofiel samengesteld van ieder individu. Ieder door hen gewenst en ongewenst gedrag wordt in kaart gebracht. Dit onder het mom van de (door de bevolking) zo gewenste veiligheid, zodat die bevolking daarmee instemt. Om het gevoel van onveiligheid aan te wakkeren, worden er desnoods werkelijke bedreigingen in het leven geroepen.


Verdwijnen privacy en verdwijnen contant geld

 Vervolgens kan de macht van de elite over het monetaire systeem worden aangewend om ieder individu, bij ongewenst gedrag, uit te sluiten van toegang tot de levensbehoeften. Om daarmee het door de machtselite opgelegde gedrag af te dwingen. Wie niet gehoorzaamt, zal niet eten. Het is daarbij echter noodzakelijk dat er voor de bevolking geen ontsnappingsmogelijkheid meer bestaat, en gehoorzamen de enig overgebleven optie wordt.
Van elementair belang voor het plan, is het daarom dat contant geld verdwijnt. Zolang mensen nog hun geld van de bank kunnen halen en er anoniem mee kunnen betalen, kun je mensen niet van specifieke zaken uitsluiten.
Essentieel voor het voltooien van dit plan, is daarom het verdwijnen van contact geld, en het invoeren van volledig digitaal geld. Gecontroleerd door de banken, die weer gecontroleerd worden door de macht. Met het implementeren van dit plan is al decennia geleden gestart, door ons gewend te maken aan pinnen en digitaal bankieren. Het nadert nu de eindfase.
Het verdwijnen van privacy is op zich niet zo’n gevaar. Het verdwijnen van contant geld is op zich ook niet zo’n gevaar. Maar de combinatie, gecontroleerd door dezelfde machtselite, is levensgevaarlijk voor onze vrijheid. Het opent de weg voor totale individuele controle over al ons doen en laten. Over ons leven en ons bestaan. De macht van de machtselite, bestaat nou eenmaal uit onze onvrijheid.

Achilleshiel
 Maar dit is tevens de achilleshiel van het plan. Wanneer wij het niet toestaan dat contant geld verdwijnt (omdat we het gevaar hiervan inzien) dan kan dit plan niet worden uitgevoerd. Dan kan de totalitaire technocratische wereldhegemonie niet worden ingevoerd. Dan valt het plan in duigen.
Dat is dus het werkelijk belang achter het behoud van de mogelijkheid om anoniem en contant te kunnen blijven betalen voor ons eten en andere levensbehoeften.


Wij hebben de zeggenschap EN de verantwoordelijkheid

 Wij hebben hierover de werkelijke zeggenschap. Bij onze weigering te stoppen met contant geld, steken we een dikke stok voor het plan en daarmee voorkomen we het bijbehorende, volledige verlies van onze vrijheid, en de totale wereldmacht van enkelen. Het is daarom essentieel dat we er niet in meegaan.
Natuurlijk zal het “nieuwe geld” worden aangeboden onder de argumenten veiligheid en gemak. De machtselite heeft het voor elkaar gekregen dat we het zodanig moeilijk en druk hebben gekregen, dat we daarvoor gevoelig zijn geworden. Maar laten we voor één keer niet kiezen voor de weg van de minste weerstand. Laten we voor één keer kiezen voor het nemen van onze verantwoordelijkheid voor onszelf en onze kinderen. Laten we deze laatste en beslissende stap in het proces van steeds verder verdwijnende vrijheid, deze keer niet toestaan.

 

 

 

PRIVACY

PRIVACY

tech-privacy04.grid-5x2

Het begrip privacy is de afgelopen jaren in zoveel verschillende contexten gebruikt dat het gedeeltelijk zijn betekenis is verloren. Leuzen als “privacy is een illusie” en “ik heb toch niks te verbergen” zijn dooddoeners voor een open gesprek over het onderwerp.

Daarom nemen we een stapje terug om te kijken naar wat privacy nu precies is en hoe je er voor kunt zorgen dat het gerespecteerd wordt (door overheden, bedrijven en vrienden)

1. Wat is privacy?

Als je wat dieper in de wereld van privacy duikt wordt al snel duidelijk dat het begrip niets meer is dan een sociale constructie. In verschillende gebieden, en in verschillende periodes in de geschiedenis, werd er aanzienlijk anders gedacht over privacy. Vooral in vergelijking met nu.

Die onzekerheid uit zich ook in het Van Dale woordenboek. Haar oorspronkelijke definitie beschrijft maar half wat men onder privacy zou moeten verstaan.

persoonlijke vrijheid, het ongehinderd, alleen, in eigen kring of met een partner ergens kunnen vertoeven; gelegenheid om zich af te zonderen, om storende invloeden van de buitenwereld te ontgaan, een toestand waarin een mens er zeker van is dat zonder zijn toestemming zo weinig mogelijk andere mensen zich op zijn terrein zullen begeven.

Later is deze definitie uitgebreid met: “zelf bepalen wie welke informatie over ons krijgt” en “de wens onbespied en onbewaakt te leven”. Deze twee toevoegingen zijn kenmerkend over de privacydiscussie die vandaag de dag speelt. In een wereld waarin persoonsgegevens steeds waardevoller worden, zorgen ervoor dat voornamelijk deze twee toevoegingen aan de definitie van privacy onder continue druk staan.

Maar als je kritisch gaat kijken naar de originele definitie van privacy, dan merk je dat deze ook steeds meer onder druk komt te staan. Want wat wij tegenwoordig verstaan onder ‘ons vertoeven in eigen kring’ is sinds het begin van de twintigste eeuw keer op keer veranderd. Waar privacy eerder de vrijheid in eigen huis omschreef, slaat het nu veel meer op nieuwe manieren van communicatie zoals telefonie en het internet.

Zo is het opvallend dat Duitsland -het land dat in de twintigste eeuw te maken had met regimes die sterk de persoonlijke vrijheid van hun burgers inperkten- momenteel de privacy van hun inwoners juist relatief goed beschermd. Zo ligt het land vaak overhoop met Facebook en Google en dringt het vaak aan op strengere regels qua privacy in de Europese Unie.

Privacyexpert Helen Nissenbaum laat in een interview met De Correspondent weten dat die persoonlijke vrijheid het startpunt is van privacy. Er zijn volgens de privacyactiviste twee grote problemen waardoor de discussie over dit onderwerp nu vaak vastloopt: ten eerste hebben veel mensen het idee dat privacy het “recht op controle over informatie” is. Maar dat is volgens Nissenbaum een rare manier om privacy te beschouwen. “Je kunt alleen volledige controle hebben over jouw informatie als je in een grot gaat wonen”, aldus Nissenbaum.

Dat, samen met het idee dat technologische innovatie ervoor zorgt dat we onze verwachtingen tegenover bedrijven en overheden moeten bijstellen als het aankomt op privacy, zijn volgens haar redenen dat persoonlijke vrijheid onder druk staat.

Maar wat misschien nog wel belangrijker is, is haar gebrek aan een rigide definitie van privacy. Want hoe men privacy, en de inbreuk op privacy, ervaart hangt sterk af van de context. Zo zal iemand op een vliegveld andere ideeën en eisen hebben over/aan privacy dan in een restaurant. Volgens Nissenbaum is er essentieel niets veranderd door de komst van het internet, als het aankomt op privacy. Men doet dezelfde dingen, echter op een andere, digitale plekken.

Waar men voorheen foto’s deelde op de bank aan de hand van een fotoboek, wordt dit nog steeds gedaan, maar dan via Facebook. Het zou raar zijn als we nu ineens andere eisen zouden stellen aan onze vrienden die onze foto’s in mogen zien.

Kortom: een allesomvattende definitie van privacy is er niet echt. Het is een sociale constructie gebouwd op vertrouwen tussen personen en instituties en wordt continu gevormd door onze verwachtingen tegenover andere personen, bedrijven en overheden. Daarom is het zo belangrijk dat men zich er bewust van is wat privacy voor hen betekent.

2. Maar ik heb toch niets te verbergen?

Het antwoord op deze vraag verschilt van persoon tot persoon. Voor de één kan het antwoord “omdat het anderen niets aangaat wat ik doe” voldoende zijn, maar voor jou ligt het antwoord misschien op een ander niveau.

Volgens klokkenluider Edward Snowden is privacy ontzettend belangrijk en toch moeilijk uit te leggen. De tweeëndertigjarige Amerikaan werd bekend toen hij in 2013 documenten uitlekte die blootgaven hoe de Amerikaanse inlichtingendienst Amerikaanse burgers bespioneerde.

MOSCOW, RUSSIA - DECEMBER 2013: (EXCLUSIVE ACCESS; PREMIUM RATES (3X) APPLY) Former intelligence contractor Edward Snowden poses for a photo during an interview in an undisclosed location in December 2013 in Moscow, Russia. Snowden who exposed extensive details of global electronic surveillance by the National Security Agency has been in Moscow since June 2012 after getting temporary asylum in order to evade prosecution by authorities in the U.S. (Photo by Barton Gellman/Getty Images)
Klokkenluider Edward Snowden

Volgens Snowden kun je privacy niet zien als een kwestie van ‘wel of niet nodig hebben’. Het is een universeel recht dat je niet hoeft te verdedigen. Daarnaast kun jij niet voor anderen beslissen of het een belangrijk recht is, want iedereen heeft recht op privacy.

Zeggen dat je het recht op privacy niet belangrijk vindt omdat jij niets te verbergen hebt, is niet anders dan zeggen dat je vrije meningsuiting niet belangrijk vindt, omdat je niets te zeggen hebt, aldus Edward Snowden.

Wat goed is om je te realiseren, is dat we als mensen nog nooit zoveel data genereerden als nu: iets wat in de toekomst alleen maar verder gaat toenemen. Hoewel de losse data vaak geen reden is om je zorgen te maken, is het voor de niet-technisch onderlegde mens moeilijk te begrijpen dat de som van de data veel meer over je blootgeeft dan je lief is.

Niet willen delen is voldoende

Als we bijvoorbeeld kijken naar metadata (geen inhoudelijke data, maar data over bijvoorbeeld wanneer en naar wie je bepaalde dingen stuurt) dan is het makkelijk om dit af te doen als minder belangrijke informatie. Diverse onderzoeken tonen al aan dat het ontzettend makkelijk is om metadata te koppelen aan andere metadata. Het resultaat? Een verontrustend accuraat plaatje van je leven.

Want ga maar na: als je de locatie, tijd, duur en ontvangers van je telefoon-, Skype-, WhatsApp-gesprekken combineert met de gegevens van je OV-chipkaart (locatie, tijd van in/uitchecken) kun je een hoop conclusies trekken. Natuurlijk is het niet boeiend dat jij jouw vader om vijf uur een WhatsApp-bericht stuurt. Maar als ik weet dat jij je vader al drie maanden niets gestuurd hebt, je van te voren een advocaat hebt gebeld en nu je vader een bericht stuurt, zet het dezelfde informatie in een geheel nieuw daglicht.

Deze gedragsinformatie over personen kan op twee manieren gebruikt worden. Als persoon kan ik (foute) conclusies trekken op basis van de informatie die je liever niet met iedereen deelt. Als jij elke dag bepaalde artikelen of websites leest, kan ik makkelijk denken jou te kennen. Een algoritme zou zelfs kunnen gaan denken dat je iets in je schild voert als je te vaak op een ‘vreemde’ website komt. Maar niets is minder waar. Je kunt duizend redenen hebben om bepaalde dingen te doen, een mens is immers eindeloos complex.

whatsapp_ios_shot

Ook op basis van metadata van WhatsApp-gesprekken kun je veel te weten te komen

Daarnaast wordt de informatie ook gebruikt door overheden en bedrijven om je te waarderen op bepaalde schalen. Een recent voorbeeld van hoe privacygevoelige data gebruikt kan worden om mensen te waarderen is het project ‘Heel Holland Transparant‘. Dit project toont aan hoe makkelijk het voor overheden en bedrijven is om informatie op te vragen die meehelpt bij het opstellen van risicoprofielen. Deze profielen worden bijvoorbeeld door banken gebruikt om te bepalen of het verstandig is om wel of niet een lening te verstrekken.

In een meer maatschappelijke context zijn er ook voorbeelden van hoe kennis misbruikt kan worden om macht uit te oefenen. De meest sprekende voorbeelden van hoe het gebrek aan privacy tot ware doemscenario’s kan leiden komt goed naar voren in de boeken: 1984 (George Orwell, 1949) en The Circle (Dave Eggers, 2013). In het eerste verhaal worden inwoners gecontroleerd en beïnvloed door een totalitaire staat die media inzet als wapen. In het tweede verhaal neemt een social media-bedrijf langzaam maar zeker de wereld over door keer op keer de privacy van gebruikers in te perken.

Een referentie naar de overeenkomsten van het huidige toezicht en het werk van George Orwell

3. Hoe schenden bedrijven mijn privacy?

Eerder schreven we al een artikel over welke informatie Facebook en Google over je opslaan. Tegenwoordig is het relatief makkelijk om die data in te kunnen zien, om er zo achter te komen wat de twee voornaamste datahandelaren precies van jou weten.

De vraag hoe bedrijven je privacy schenden is subjectief, het kan zo zijn dat ik eerder vind dat Google mijn privacy schendt dan jij. Daarom een kort overzicht van wat bekende technologiebedrijven van je verzamelen, hoe ze verbanden leggen tussen verschillende stukken informatie en hoe zij die data gebruiken om gebruikers te manipuleren.

Verkopen van persoonsgegevens als verdienmodel

Als je er eens bij stilstaat wat je op dagelijkse basis allemaal in Google intikt, dan kom je waarschijnlijk tot de conclusie dat je het bedrijf vertrouwt met hoop intieme informatie. Informatie die je wellicht nooit met je vrienden zou delen. En opvallend genoeg doen de medewerkers van dat bedrijf doen ook met uitspraken als: “Privacy zou zomaar eens een afwijking kunnen zijn” en “Uitspraak Europese Hof bedreiging voor grootste prestatie van mensheid [Google/het internet].”

Het was Eric Schmidt die zei dat het Europese Hof een bedreiging was

Zonder op hele specifieke aspecten van dataverzameling in te gaan, gaan in mijn optiek bedrijven als Facebook en Google te ver in het verzamelen en koppelen van gegevens. Adrienne Lafrance van The Atlantic schreef recent een uitgebreide uiteenzetting over hoe Googles verdienmodel -het verzamelen van data om te verkopen aan adverteerders- verstrekkende gevolgen kan hebben voor gebruikers. Zo draait er een hele industrie op mensen die bijvoorbeeld Googlen op “kan de huur niet betalen” of “hoe krijg ik snel geld?”. Deze gebruikers worden via Googles systeem met een omweg in contact gebracht met instanties die leningen verstrekken met hoge rentes of niet-wenselijke voorwaardes.

GOOGLE HEEFT IEDERE BELOFTE VERBROKEN ALS HET AANKOMT OP PRIVACY

Ook lijken bedrijven als Facebook en Google hun eigen privacyregels steeds verder op te rekken. Zo heeft Google zo goed als iedere belofte verbroken als het aankomt op privacy. Van de implementatie van privacyvernietigde advertenties tot het gebruik van behavioural targeting. Bij die techniek worden gebruikers niet alleen op onderwerpen gekoppeld aan advertenties maar ook op hun gedrag. In het boek Googled (2009) van Ken Auletta komen deze beloftes (en anderen) aan bod.

Facebook gaat op ongeveer dezelfde manier te werk. Zo heeft het bedrijf in februari nieuwe voorwaarden geïntroduceerd waardoor het nu nog moeilijker is om je gegevens af te schermen. Daarnaast worden Facebook-diensten aan elkaar gekoppeld (Whatsapp en Instagram), gaat Facebook meer data verzamelen en kunnen vrienden (onbewust) jouw data delen met andere gebruikers en apps.

Verzamelen van informatie te makkelijk

En hoewel ik Facebook en Google steeds als voorbeelden gebruik, zijn het niet de enige bedrijven die de privacy van hun gebruikers niet respecteren. Advertentiebedrijven volgen gebruikers van website naar website. Ook slaan websites allerlei data op die niet noodzakelijk is en vaak zijn verwijdere accounts niet daadwerkelijk verwijderd, alleen ontoegankelijk gemaakt. Dat was bijvoorbeeld ook het geval bij vreemdgangerswebsite Ashley Madison.

Kort gezegd: het lijkt er op dat veel bedrijven grote hoeveelheden data over hun gebruikers verzamelen simpelweg omdat het kan. Niet altijd is het even duidelijk waarom bepaalde data wordt verzameld, maar door het gebrek aan een ethisch framework kunnen bedrijven bijna ongehinderd hun gang gaan. En geef ze eens ongelijk: overheden weten vaak niet hoe ze hun burgers goed kunnen beschermen tegen internationale bedrijven en veel gebruikers hebben geen flauw idee wat er met hun informatie gebeurt. Het internet is namelijk niet voor iedereen even toegankelijk. Je kunt relatief makkelijk zien of je gefilmd wordt, maar of je op het internet sporen achterlaat, is dat een stuk moeilijker.

Mocht je nu benieuwd zijn wat er precies met je data gebeurt bij grote technologiebedrijven kun je de documentaire Terms and Conditions May Apply (2013) bekijken. De documentaire legt op een toegankelijke manier uit wat privacy nu precies op het internet inhoudt en hoe bedrijven omgaan met de gegevens van hun gebruikers.

1984_by_datonel

Een referentie naar de overeenkomsten van het huidige toezicht en het werk van George Orwell

4. Hoe schenden overheden mijn privacy?

Overheidssurveillance bestaat als sinds het ontstaan van de eerste overheden en is zeker geen nieuw fenomeen. Zo bevestigde privacy-activist Christopher Soghoian recent niet alleen dat overheidssurveillance al jaar en dag bestaat, maar dat bedrijven vaak heel behulpzaam zijn in het leveren de essentiële toegang. Daarnaast wees de privacy-activist erop dat we pas sinds een paar jaar bedrijven echt in opstand zien komen tegen deze verzameldrang van de overheid. Het bedrijf dat het volgens Soghoian goed doet? Apple.

Big Brother

Maar ondanks dat experts wisten van het bestaan van zulke surveillanceprogramma’s van overheden, was er weinig informatie beschikbaar over de details van de afluisterprogramma’s. In 2013 kwam daar plots verandering in: klokkenluider Edward Snowden lekte duizenden geheime documenten over de afluisterpraktijken van de NSA (National Security Agency), de binnenlandse inlichtingendienst van de Verenigde Staten.

DE NSA SCHOND DE PRIVACY VAN VRIJWEL IEDEREEN

DEEL DEZE QUOTE

Doordat deze documenten in detail beschreven hoe de NSA de privacy schond van vrijwel iedereen op de planeet en samenwerkte met bijna ieder ander inlichtingendienst in de westerse wereld, was er ineens veel interesse vanuit journalisten, burgers en politici in overheidssurveillance.

NSA – National Security Agency

Snowden is gestrand in Rusland, want in de Verenigde Staten staat hem een gevangenisstraf te wachten. Het schokkende van de onthullingen van de klokkenluider was niet dat de NSA burgers afluisterde, maar het was de schaal waarop die voor verbazing zorgde. Deze schaal van afluisteren is nog nooit eerder gezien in een vrij land.

Uit de documenten van Snowden blijkt dat er drie grote programma’s zijn met een enorme impact. Ten eerste verzamelde de NSA alle telefoongegevens van Verizon-gebruikers en klanten van andere providers. Dit ongericht verzamelen van metadata schoot bij veel Amerikanen in het verkeerde keelgat. Vooral, zoals ik eerder besprak, omdat het makkelijk is om (foute) conclusies te trekken op basis van metadata.

Daarnaast werkte de NSA met het afluisterprogramma PRISM: een dataverzameltool waarmee de inlichtingendienst privéinformatie van alle grote internetplatformen kon verzamelen. Diensten als Google, Facebook, Microsoft en Apple stonden vermoedelijk allemaal toe dat de NSA klantgegevens kon inzien.

Ook zocht de NSA actief naar zwakke plakken in consumentensoftware; op deze manier kon de inlichtingendienst ook klantgegevens verzamelen bij diensten die niet aangesloten waren op het PRISM-programma. Als hackers van de NSA een zwakte punt hadden gevonden, hielden ze deze geheim om er zo lang mogelijk misbruik van te kunnen maken. Dat betekent dat er in veel gevallen lekken zaten in belangrijke apps die niet alleen mogelijkheden boden voor de NSA, maar ook voor andere kwaadwillenden.

nsa_ap_328

Maar de Amerikanen zijn niet de enige die te maken hebben met een overijvigere overheid als het aankomt op het verzamelen van gegevens. In het Verenigd Koninkrijk zijn wetmakers momenteel bezig om de bevoegdheden van hun inlichtingendiensten uit te breiden. Het gaat zelfs zover dat politici de aanslagen in Parijs gebruiken om het nieuwe afluisterpakket eerder in werking te laten treden.

Dit houdt onder andere in dat er een bewaarplicht komt voor internetproviders in het Verenigd Koninkrijk van een jaar en mogelijk de versleuteling van bepaalde apparatuur verboden gaat worden. Zo sprak Apple CEO Tim Cook zich recent negatief uit over het surveillancevoorstel. Cook: “Wij geloven dat end-to-end versleuteling de beste manier is om zoveel mogelijk mensen veilig te houden, zonder backdoor.”

En deze privacybesmeurende voorstellen komen slechts enkele maanden na de grote onthullingen dat de GCHQ en MI5 Britten al langere tijd op grote schaal afluisteren en data opslaan. Matt Burgess van Wired UK heeft een uitgebreid artikel geschreven over wat het wetsvoorstel nu precies inhoudt.

Minister Ronald Plasterk: Trotse eigenaar van een Big Brother Award

In Nederland ligt er overigens ook een voorstel op tafel dat ernstige inbreuk maakt op de privacy van burgers. In augustus presenteerde Minister Plasterk van Binnenlandse Zaken een concept waarin nieuwe bevoegdheden voor Nederlandse inlichtingendiensten aan bod kwamen. Hij kreeg daarvoor vorige maand een Big Brother Award.

De nieuwe Wet op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten (WIV) beschrijft hoe de inlichtingendiensten bijvoorbeeld drie jaar gegevens mogen bewaren die bij massasurveillance zijn verzameld. Ook zouden de diensten zonder tussenkomst van een rechter verdachten mogen hacken om zo meer informatie te verzamelen. Dit gaat zelfs zover dat ze camera’s en microfoons mogen activeren in jouw huis zonder dit ergens te melden.

Het Europese Hof is vaak kritisch op dit soort maatregelen. Zo maakte het Hof in 2014 een einde aan de zogenaamde Europese Richtlijn Dataretentie, die bedrijven verplichte om gegevens minimaal een jaar te bewaren. Dat was voor het Europese Hof duidelijke in strijd met de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties. In artikel 12 staat namelijk:

Niemand zal onderworpen worden aan willekeurige inmenging in zijn persoonlijke aangelegenheden, in zijn gezin, zijn tehuis of zijn briefwisseling, noch aan enige aantasting van zijn eer of goede naam. Tegen een dergelijke inmenging of aantasting heeft een ieder recht op bescherming door de wet.

5. Okay, ik wil mijn privacy beter beschermen, hoe doe ik dat?

Als je mee wilt doen met de ‘normale’ zichtbare kant van het internet dan zul je moeten accepteren dat je niet voor de volle 100 procent je privacy kunt beschermen tegen technologiebedrijven en overheden, hoe wrang dat ook klinkt. Maar anderzijds is dat niet anders dan onze fysieke maatschappij: ook daar zul je er niet aan ontsnappen om soms vastgelegd te worden door een camera.

Daarnaast kunnen alle onderstaande tips handig zijn om pottenkijkers buiten te sluiten, maar uiteindelijk gaat privacy ook voornamelijk om wie jij vertrouwt met je gegevens. Verstandige keuzes lijken vooralsnog de beste bescherming van de privacy. Want als jij je fotoboek eigenlijk alleen maar aan goede vrienden laat zien: waarom zou je dan dezelfde foto’s op Facebook zetten?

Tips van Edward Snowden

Gelukkig zijn er een paar simpele stappen die je zelf kunt zetten om je privacy/gegevens beter te beschermen. Recent gaf Edward Snowden zes tips over privacybescherming tijdens een interview met The Intercept.

Een goede eerste stap is om de app Signal te gebruiken. Deze app versleutelt berichten en telefoongesprekken waardoor geen enkel bedrijf of overheid mee kan luisteren/kijken. De broncode is openbaar, dus iedere expert kan verifiëren of dat Signal doet wat het claimt te doen. Daarnaast is de app gratis, het team ontwikkelt de app volledig met de hulp van donaties en beurzen.

Signal gratis voor Android en iOS

Een andere les: versleutel de data die je op je apparaten opslaat. Snowden raadt iedereen aan om harde schijven van computers te versleutelen. Op deze manier kunnen overheden, maar eerder dieven die bijvoorbeeld je laptop hebben buitgemaakt, de informatie niet inzien. Vooral handig als je bijvoorbeeld op zoek bent naar een manier om foto’s van jezelf of jouw kinderen te beschermen. Apps versleutelen mogelijk maken zijn onder andere: DiskCryptor en TrueCrypt (al zou die dienst mogelijk niet helemaal veilig zijn).

Snowden raadt daarnaast aan om wachtwoordbeheerders te gebruiken. Met deze apps kun je voor verschillende diensten unieke en willekeurige wachtwoorden genereren (hs@sje%jfjH54jt$). Deze wachtwoorden worden vervolgens lokaal opgeslagen op je computer en kunnen ontgrendeld worden met een hoofdwachtwoord. Dit is veiliger omdat wachtwoorden vaak online worden gestolen door slechte online beveiliging.

De meest bekende oplossing is 1Password: de app is bijna op ieder platform te gebruiken en heeft handige browser plugins. Echter is de app niet open-source en daardoor is de beveiliging niet altijd te verifiëren. Ook is de app relatief duur: de volledig versie van 1Password kost ongeveer 50 euro. Een gratis en open-source alternatief is KeePass (officieel Windows-only).

Naast complexe wachtwoorden raadt Snowden je aan om tweestapsverificatie te gebruiken. Op deze manier gebruik je niet alleen een wachtwoord om in te loggen bij Google of Dropbox, maar stuurt de dienst je ook een code via een SMS-bericht of app als je probeert in te loggen op een vreemde computer. Hackers hebben op deze manier niet genoeg aan een wachtwoord maar hebben ook fysieke toegang nodig tot je smartphone. Als je dus de mogelijkheid ontdekt om dubbele verificatie te gebruiken, kun je die het beste inschakelen.

Stappenplan van dubbele verificatie van Google

Het gebruik van adblockers is wellicht moreel dubieus, maar zonder twijfel goed voor je privacy volgens klokkenluider Snowden. Door het gebruik van een adblocker kun je advertenties blokkeren die malware bevatten, een probleem dat steeds groter wordt.

Om het internet nog iets veiliger te maken kun je gebruikmaken van ‘HTTPS Everywhere’: een browser-plugin die ontwikkeld is door Tor en Electronic Frontier Foundation. Deze plugin dwingt websites als ware om gebruik te maken van het veilige protocol HTTPS. Dit zorgt ervoor dat de data die je verstuurt naar een website versleuteld wordt, zodat onderschepte data door bijvoorbeeld overheden onbruikbaar is.

Om het internet nog iets veiliger te maken kun je gebruikmaken van ‘HTTPS Everywhere’: een browser-plugin die ontwikkeld is door Tor en Electronic Frontier Foundation. Deze plugin dwingt websites als ware om gebruik te maken van het veilige protocol HTTPS. Dit zorgt ervoor dat de data die je verstuurt naar een website versleuteld wordt, zodat onderschepte data door bijvoorbeeld overheden onbruikbaar is.

Daarnaast is het altijd goed om een VPN (virtual private network) te overwegen. Op deze manier is je apparaat niet direct met (onveilige) websites verbonden, maar wordt het verkeer eerst versleuteld naar een VPN-server gestuurd. Die server stuurt het verkeer weer verder en op deze manier kan er bijvoorbeeld niet worden meegeluisterd als je via een openbaar wifinetwerk surft.

vpn_diagram_bof

Als dat nog niet ver genoeg gaat kun je gebruikmaken van het Tor-netwerk. Met een speciale browser kun je op het zogenaamde ‘dark web’ surfen en het Tor-netwerk zorgt ervoor dat je dit volledig anoniem kunt doen. Het netwerk stuurt al het verkeer van jouw computer door naar willekeurige servers die verspreid zijn over de wereld en versleutelt de data. Op deze manier kun je zelfs websites hosten waarvan de fysieke locatie voor niemand bekend is.

tor_diagram_bof

De meest ingrijpende tip van Snowden is om het besturingsysteem Tails te gebruiken. Het op Linux-gebaseerde systeem draait op een USB-stick en kan op iedere computer functioneren. Het systeem is voorzien van allerlei privacybeschermende functies en versleutelt bijvoorbeeld standaard de data.

Op de website van Bits of Freedom (BOF) kun je een compleet overzicht vinden van apps die je kunt gebruiken om je zoveel mogelijk onzichtbaar te maken voor overheden en bedrijven. De organisatie is overigens ook erg aan te raden wanneer je op de hoogte wilt blijven van veranderingen in wetgeving rondom privacy en data.

Een Facebook alternatief?

Maar al deze maatregelen weerhouden jou er niet van om semi-vrijwillig privacygevoelige gegevens over te geven aan bijvoorbeeld Facebook of Google. Facebook verkoopt al jouw persoonsgegevens nog steeds aan adverteerders en Google scant je mail om je beter te leren kennen.

Maar er zijn alternatieven: zo heb je Facebook (technisch gezien) helemaal niet nodig. Diaspora* is open source softwareplatform dat gebruikers in staat stelt om direct met elkaar te verbinden, zonder tussenpartij als Facebook.

Met Diaspora* kunnen gebruikers hun eigen ‘pod‘ opzetten waardoor ze niet afhankelijk zijn van de regels van Facebook. En misschien nog wel belangrijker: iedereen kan zelf bepalen wat er gebeurt met zijn of haar gegevens. Dimitri Tokmetzis van De Correspondent ging aan de slag met het platform en zet de voor- en nadelen mooi tegenover elkaar.

Diaspora* – een alternatief voor Facebook

En zo bestaan er ook alternatieven voor Gmail, Hotmail, Dropbox, Google Photos en eigenlijk iedere andere dienst die het niet zo nauw neemt met je privacy. Dat betekent overigens niet dat ze altijd even makkelijk in gebruik zijn: investeren in je privacy kost tijd. Maar als puntje bij paaltje komt is die investering zeker de moeite waard.

Bron: Dirk Wolthuis http://numrush.nl/2015/11/17/5-vragen-over-privacy-die-je-niet-durft-te-stellen/

Nieuwe onthulling van Snowden moet iedereen met een smartphone zorgen baren

 

Nieuwe onthulling van Snowden moet iedereen met een smartphone zorgen baren

snowden

De Britse geheime dienst GCHQ (Government Communications Headquarters), die eerder al Belgacom hackte en bewust malware installeerde bij duizenden Belgische internetgebruikers, is in staat om je smartphone “over te nemen” zonder dat je dat zelf beseft. Het heeft daarvoor een tool die “Smurf Suite” heet, genoemd naar onze Belgische blauwe mannetjes.

Smurf Suite heeft een miljard euro gekost om te maken – wat je een idee geeft van hoe belangrijk onze overheden het vinden om in je smartphone te kunnen zonder dat je dat zelf doorhebt. Snowden verwoordt dat zo: “They want to own your phone instead of you. You paid for it [the phone] but whoever controls the software owns the phone.”Dreamy Smurf is dat deel van de suite dat ervoor zorgt dat de overheid je telefoon aan en uit kan zetten zonder dat je dat doorhebt. Het is de power management tool. Nosey Smurf is een hot mic-tool waarmee je microfoon aangezet kan worden zonder dat je dat weet en meegeluisterd kan worden. Niet alleen naar telefoongesprekken, maar naar alles wat die microfoon oppikt. (“For example if it’s in your pocket, GCHQ can turn the microphone on and listen to everything that’s going on around you – even if your phone is switched off because they’ve got the other tools for turning it on”, zegt Snowden).

Tracker Smurf

Tracker Smurf is een geolocatie-tool. Daarmee kan je heel precies gevolgd worden. “Het is veel preciezer dan typische triangulatie.” Paranoid Smurf is een self-protection tool, iets dat moet voorkomen dat ontdekt wordt dat er met je smartphone is gesjoemeld: “If you wanted to take the phone in to get it serviced because you saw something strange going on or you suspected something was wrong, it makes it much more difficult for any technician to realise that anything’s gone amiss.”

Exploit

Met Smurf Suite kan de overheid dus zonder dat je dat weet je smartphone helemaal overnemen. Ze kan niet alleen zien met wie je belt of met wie je tekstberichten stuurt, maar ook naar wat je surft, waar je bent geweest. Als je jezelf met je telefoon aan wifi hangt kan GCHQ via je telefoon andere gebruikers van dat wifi-punt infiltreren. Bovendien kan meegeluisterd worden naar je offline privé-gesprekken via de hot mic-app in de suite en kan zelfs je camera op je smartphone bestuurd worden zonder dat je daar erg in hebt.

Smurf Suite belandt op je telefoon via wat Snowden een “exploit” noemt: “That’s a specially crafted message that’s texted to your number like any other text message but when it arrives at your phone it’s hidden from you. It doesn’t display.”

Hier de link naar het originele artikel: http://newsmonkey.be/article/56822