Een andere kijk op geld door Ivo Valkenburg

(Pioniers Magazine | Carla de Ruiter) Ivo Valkenburg staat voor het mogelijk maken van een economie van welzijn en geluk. Hij schreef zijn boeken ‘Spirit in Finance’ , ‘Louter Leven’ en ‘Pure Life’, waarin hij uiteenzet hoe deze wereld eruit zou kunnen zien.

Hij is al dertig jaar actief in het bedrijfsleven waarbij hij organisaties leert om vanuit een bewustzijn te werken dat onze menselijkheid benadrukt.

Ivo is daarnaast een veelgevraagd internationaal spreker over liefde in de economie. Ik ga met hem in gesprek over geld en ‘Spirit’ en zijn kijk op de maatschappij van de toekomst, die volgens hem allang is begonnen.

Hoe kijk je naar geld en wat versta je eronder?

Geld doet ons vaak vergeten dat we als mens alle kracht van schepping en creatie binnen onszelf dragen. De overtuiging dat geld nodig is, echt zou zijn, is vanuit mijn visie een tekort aan innerlijk weten dat je kunt bereiken zonder geld. 95 procent van het geld wordt letterlijk door private banken uit het niets gecreëerd.

Ondertussen is er nooit genoeg geld voor onderwijs, gezondheidszorg en alles wat het leven echt de moeite waard maakt. Er is wel altijd genoeg geld voor oorlog. Heb je ooit weleens een premier van een land horen vertellen: “Sorry, we hebben helaas geen geld om mee te doen aan deze oorlog”. Het is de hoogste tijd om onze kijk op geld en economie te vernieuwen.

Veel mensen denken nog steeds dat de bank het spaargeld gebruikt om uit te lenen aan anderen. Het verschil aan opbrengst in rente is het verdienmodel, maar dat is niet waar.

Geld wordt digitaal geschapen. Wanneer je 200.000 euro leent voor een huis dat je wilt kopen, dan wordt het op dat moment ingetoetst in de computer. Even daarvoor bestond dit geld nog niet. De econoom en oud-bankier Ad Broere schreef er diverse boeken over. In zijn boek “Geld komt uit het niets’ ontmaskert hij de financiële goocheltrucs. De gevestigde orde had nogal wat weerstand op zijn boodschap, inmiddels erkennen ook officiële mensen en instanties, zoals minister Dijsselbloem en de Bank of England zwart op wit dat geld uit het niets wordt geschapen.

Wat is geld voor jou?

Eerlijk gezegd betekent geld voor mij niets. Alleen omdat ik in een wereld leef waarin volop betekenis wordt toegekend aan geld, speel ik het spel mee. Ik gebruik geld als een middel in de uitwisseling van producten, diensten en talenten. Die uitwisseling kan natuurlijk ook zonder geld. Ik beschouw het als een uitwisseling van dankbaarheid. De huidige betekenis van geld zou helemaal niet bestaan als we als mensheid collectief zouden besluiten om er anders mee om te gaan. Maar goed, zover is het nog niet, alhoewel ik zie dat, wereldwijd, veel mensen en organisaties zich klaar maken voor herziening van de manier waarop we met geld omgaan.

We denken werkelijk dat als we duizend euro in onze zak hebben, we daar iets mee kunnen doen dat zonder die duizend euro onmogelijk zou zijn. Daar zit de valkuil. Geloof me, ik gebruik die duizend euro in de wereld van vandaag ook met alle liefde om mooie dingen mee te doen. Alleen ik ga niet langer akkoord met de overtuiging dat het zonder die duizend euro onmogelijk is. Het geloof in de betekenis van geld is vergelijkbaar met het geloof dat ‘het’ gaat gebeuren als we een nieuwe premier krijgen of een nieuwe regering. We denken dat het dan wel goed komt of juist niet, maar we gaan ervanuit dat het iets is buiten onszelf.

Ons geloof in geld kortwiekt ons bewustzijn. We vergeten de oneindige scheppingskracht binnen onszelf. We zijn door geld, maar ook door politiek, religie en wat dan ook maar buiten onszelf, geneigd onze innerlijke grootsheid te vergeten. In plaats van innerlijk te weten dat we oneindige kracht in ons dragen, geloven we dat de echte kracht in het geld, het medicijn of in de regeringsleider van ons land zit.

Geld, zoals wij dat nu gebruiken in het huidige financiële systeem, maakt het moeilijk om mensen te laten zien dat we meer zijn dan mens alleen. We zijn ook Spirit. Ik geloof dat elk mens, man of vrouw, elk levend wezen onlosmakelijk is verbonden met Spirit, of een veld van schepping en kracht of liefde. Ik noem het meestal een oneindig potentieel.

In spirituele kringen leeft veelal het idee dat geld energie is. Hoe kijk je daarnaar?

Ik heb daar niet zoveel mee. Alsof er toch een kracht buiten jezelf is. Alsof er iets zou bestaan, een som geld, een engel of verlosser die jou komt bevrijden. Ik ervaar dat alles mogelijk is wat aanklopt vanuit een puur hart. Kun je daar geld bij gebruiken? Natuurlijk. Maar ik laat me niet meer stoppen door het gegeven dat er wel of geen geld is. Soms heb ik het ook niet, maar het belemmert me niet. Hooguit ervaart mijn persoonlijkheid even stress, frustratie of angst.

Ik zie zoveel mensen om me heen werken om geld te verdienen. Ze werken om de hypotheek te betalen, de bakker en alle rekeningen. Dat kost veel tijd en energie. Ik heb dat leven ook lange tijd geleefd. Op m’n 33ste heb ik besloten om in mijn werk echt m’n hart te gaan volgen. Nu ben ik vijftig en eindelijk op het punt dat ik me vrijer voel en steeds meer durf te vertrouwen op de kracht binnen mezelf. Met of zonder geld.

Welke waarde zou je dan aan geld willen toekennen?

De echte waarde ken ik toe aan de innerlijke kracht van de mens. Ik verlang ernaar dat we met z’n allen de oneindige scheppings- en creatiekracht in de mens gaan erkennen. De huidige werking van geld zou niet dan meer bestaan. Wellicht gebruiken we dan nog steeds vormen van geld, alleen de betekenis die we dan aan geld zouden toekennen is anders. De eerste stap is wat mij betreft om in te zien dat we de kracht binnen onszelf dragen en dat we daarvoor geen geld nodig hebben.

Geld kan nooit de issue zijn. Er zijn bijna wekelijks mensen die me benaderen met plannen om iets moois in de wereld te zetten. Het gaat dan over vernieuwing in de zorg, onderwijs, financiële wereld en noem maar op. Mensen en organisaties met een frisse, nieuwe manier van kijken. Allemaal ideeën die passen in een menswaardige samenleving van liefde. Vrijwel altijd ontbreekt alleen het geld. Ik word dan gevraagd om te kijken hoe we het geld voor elkaar kunnen krijgen. Ik deel dan altijd dat ik het me niet kan voorstellen dat geld het werkelijke probleem is.

Pensioenfondsen beleggen in minimale porties van 50 miljoen euro. Er zijn ontzettend veel vermogende mensen die graag bereid zijn om hun vermogen gedeeltelijk in te zetten om bij te dragen aan vernieuwing van de samenleving. Als ik in gesprek ga met de pioniers die willen doen wat anderen vaak nog voor onmogelijk achten, dan blijkt geld ook nooit het echte probleem te zijn. Als we even doorpraten, blijkt dan dat er zoveel andere zaken spelen waardoor dat geld niet stroomt. Bijvoorbeeld omdat de man of vrouw nog niet zelf een volledige keuze heeft gemaakt voor het project of er zijn dingen die organisatorisch anders geregeld kunnen worden. Of het ontbreekt aan echte samenwerking tussen mensen. Of er spelen allerlei innerlijke processen, emoties of fysieke elementen die uitvoering van het project nog niet mogelijk maken. Ik ben al duizend en een redenen tegengekomen, maar eigenlijk in essentie nog nooit het geld.

Hoe zie jij een samenleving zonder geld?

Ik verlang naar een samenleving waarin onvoorwaardelijke liefde ons wettige betaalmiddel is. Ik weet alleen niet of ik dat nog ga meemaken. We zijn stapje voor stapje onderweg. Laten we bij vernieuwing altijd ‘inclusief denken’, inclusief alle mensen en organisaties, ook die op dit moment betrokken zijn in het systeem. We mogen het geluk van niets of niemand, vriend of vijand, uitsluiten. Dat kost tijd. Ik ben dan ook voor een geleidelijke aanpak. Laten we bijvoorbeeld beginnen door vier tot vijf elementen toe te voegen aan onze huidige economie.

De Zwitsers hebben bijvoorbeeld al sinds 1929 een element toegevoegd. Een groep ondernemers heeft een eigen bank opgericht (de WIR-bank) en zijn in aanvulling op de Zwitserse Frank hun eigen geld gaan creëren. Een op de vier ondernemers betaalt daar de auto, het huis of de rekening van welke dienstverlener dan ook niet alleen in Zwitserse Francs, maar in ‘Wir’. Met ruim 60.000 ondernemers gaan er miljarden om in deze aanvullende munt: een succesvol initiatief ontstaan vanuit een crisis waarin er geen geld meer was en een groep mensen besloot om het anders te doen.

In Nederland kennen we een soortgelijk initiatief van de Florijn. Dat heeft dezelfde potentie als de WIR-Bank, maar het initiatief staat of valt met of jij en ik besluiten om elkaar sterker te willen maken via de Florijn. Mij mag je in elk geval betalen met de Florijn.

Naast dat je iets wilt aanvullen in de maatschappij, wat zou je willen afschaffen?

Rente. Een dierbare vriend uit Hawaii noemde rente ‘het verkrachten van moeder aarde’. Rente bevordert indirect systematische concurrentie tussen jou en mij, tussen de mensen onderling. Het voedt voortdurend de noodzaak van eindeloze economische groei, zelfs als de feitelijke levensstandaard gelijk blijft. Rente concentreert welvaart door de grote meerderheid te belasten ten gunste van een kleine minderheid. Nogmaals, het begint bij het inzicht dat het niet het geld is dat ons mogelijkheden biedt, we dragen de mogelijkheden binnen onszelf.

Zie je al een nieuwe beweging richting een nieuwe economie of maatschappij?

Ja, volop zelfs. Je ziet nu overal in de wereld mensen opstaan. Superbewuste zakenmensen, wetenschappers, artsen, leraren, juristen, politici, bankiers en vele anderen. Ze werken allemaal vanuit hun eigen expertise aan een menswaardige samenleving van liefde. Ze staan in hun eigen kracht en talent en leveren van daaruit een bijdrage aan het geheel. Ook ondersteunen ze elkaar steeds vaker en delen daarbij kennis en ervaring.

Hoe kan het dat je jouw focus hebt op het gebied van geld en economie?

Geen flauw idee! Het is me waarschijnlijk met de paplepel ingegoten. Mijn vader, mijn broer en ik zijn allemaal in de financiële wereld terecht gekomen. En daarin nog steeds actief. Tegelijkertijd was mijn vader ook heel muzikaal en beide ouders zeer actief op spiritueel gebied. Spirit en Finance zijn de twee gebieden die ik met elkaar heb verbonden, mede daardoor waarschijnlijk.

Ik had een fase in mijn leven dat ik dolgraag de politiek in wilde. Dat heb ik losgelaten omdat ik zag dat de invloed van het bedrijfsleven vele keren groter is. Ik zie de politiek niet meer leven, het is dood. Het kan natuurlijk weer nieuw leven worden ingeblazen, maar dat vraagt een complete herziening.

Het bedrijfsleven leeft op vele plekken. Neem bijvoorbeeld een bedrijf als ‘Kromkommer’. Ze kopen kromme komkommers op of tomaten die geen goede vorm hebben. Ze zien voedselverspilling en kopen al dit soort afgekeurde groenten op. Ze maken er soepen van die je vervolgens bij Albert Heijn kan kopen. Zo zie ik overal ondernemers die vooral het bedrijf zien als een instrument om van betekenis te zijn in deze wereld. Daar gaat mijn bloed sneller van stromen.

Hoe zou een nieuwe maatschappij zonder geld gerealiseerd kunnen worden?

Geld is door ons bedacht. We zijn vergeten dat we het zelf hebben ontworpen. Het is iets dat we morgen anders kunnen regelen. Natuurlijk zijn er mensen en instanties voor wie dat een bedreiging is van een zeer lucratief verdienmodel. Vandaar dat ik ook vind dat we niet ineens alles moeten willen wijzigen. Het is belangrijk om ook grootst mogelijke zorg te besteden aan alle bestaande partijen en bekijken hoe iedereen een nieuwe rol van betekenis kan vervullen. Ik beschik niet over het antwoord op je vraag.

Een stukje van het antwoord schuilt in jou en mij, in de mensen werkzaam in de financiële sector, in het pure hart van experts op alle gebieden, met elkaar dragen we elk ons puzzelstukje bij om tot nieuwe antwoorden te komen. Laten we daarbij vooral niet vergeten dat er op onderdelen al ontzettend veel oplossingen concreet bestaan en al dagelijks worden toegepast.

IJsland heeft, op initiatief van hun eigen bevolking destijds een nieuw systeem in de financiële wereld gecreëerd. Je ziet daar dat de bank een andere rol heeft gekregen. Is dat wat je bedoelt?

Ja, dat is een prachtig voorbeeld! De enige instelling die daar toen niet failliet is gegaan in de financiële wereld werd gerund door vrouwen. De dames daar zeiden: alles wat we niet kunnen begrijpen doen we gewoon niet. Het moet concreet zijn en menselijk. Laat mensen, regio’s en landen overal vanuit hun eigen wijsheid hun eigen voorbeelden gaan creëren.

Naast dat je het hebt over nieuwe economische modellen voor een andere maatschappij verbind je innovatieve projecten met elkaar op een website. Vertel daar eens over.

Ja, dat is www.lovemadevisible.com naar de beroemde woorden van de dichter Kahlil Gibran. In zijn boek ‘De profeet’ definieert hij werk als ‘zichtbaar gemaakte liefde. Hij legt uit dat als je een huis met liefde bouwt, je bouwt alsof het huis voor je geliefde is bestemd. En als je brood bakt, zorg dan dat het zo proeft alsof het voor je geliefde is. Dat is wel een mooie metafoor voor die nieuwe samenleving. Stel je voor dat we met geld zouden omgaan, alsof het onze geliefde is die het zou gebruiken. We zouden dan geen armoede of oorlog meer accepteren.

Op de website staan nu ruim vijfhonderd voorbeelden van mensen, bedrijven en instellingen die liefde zichtbaar maken op alle terreinen in de samenleving. Nu op naar de duizend. Als lezers voorbeelden kennen, stuur ze aan me op.

Hoe heb je zelf die stap gezet naar het meer leven vanuit liefde?

Als klein kind leefde ik het en naarmate ik ouder werd heb ik het voor een deel afgeleerd om het vervolgens weer opnieuw te ontdekken. Het opnieuw ontdekken wie je bent is voor mij nooit een stap geweest, maar een reeks stappen, gebeurtenissen en ervaringen. Dat proces gaat door tot op de dag van vandaag.

In ‘Louter Leven’ beschrijf ik een aantal van die gebeurtenissen op het gebied van geld en seksualiteit. Ik heb me jarenlang geïdentificeerd met wat anderen over me vertellen, positief of negatief, met wat ik doe, met wat ik heb. Stapje voor stapje ontdekte ik dat dit alles over louter mijn persoonlijkheid ging. Jarenlang heb ik heel veel angst ervaren. Angst voor zo’n beetje alles en nog wat. Wellicht de belangrijkste sleutel voor mij om door die angst heen te breken is om niet langer verweer te geven tegen de moeilijke gevoelens binnen mezelf. Met heel veel vallen en opstaan ben ik gaan ervaren dat er wezenlijk nooit iets heel ergs kan gebeuren. We zijn wezens van kracht en liefde. Ja, we kunnen hooguit doodgaan, maar zelfs dat verandert in mijn beleving niets aan het gegeven van wie we zijn. Alleen de ervaring op planeet Aarde eindigt. Ons bewustzijn is eindeloos.

Een laatste crisis in mijn leven gaf een nieuwe doorbraak. Een jaar geleden was ik bezig met de vertaling van ‘Louter Leven’ in het Engels. In de uitwisseling met een dierbare vriend, ben ik gaan twijfelen aan werkelijk alle dogma’s en overtuigingen binnen mezelf. Oscar Wilde stelde dat je niet hebt geleefd als je niet eens in je leven aan alles hebt getwijfeld. Welnu, ik heb dat gedaan, het was buitengewoon pijnlijk. Ik was een half jaar totaal de weg kwijt in het leven. De ontmoetingen en gesprekken met die vriend hadden diepe impact op me. Het leek wel alsof al mijn zekerheden in het leven waren weggeslagen. Alle ‘waarheid’ die ik zo vanzelfsprekend vond, waarheden over ‘God’, ‘het leven’, ‘mens-zijn’ en veel meer. Ik liep helemaal vast binnen mezelf. Toch liet ik het er zijn. Ik heb volop de ruimte gegeven aan al die moeilijke, pijnlijke, en heftige gevoelens binnen mezelf. In dit leven heb ik vooral naar alles willen kijken dat licht en liefde is. Ik keek liever niet naar het donker. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat de bereidheid om ook naar het donker, het zogenaamd ‘negatieve’ te kijken, me enorm heeft geholpen om in mijn eigen kracht te komen. Dus in antwoord op je vraag zou ik wellicht het beste kunnen noemen: radicaal zelfonderzoek. En geen enkel gevoel ontkennen.

Wat zou je anderen aanraden als ze in een crisis terecht komen?

Ik weet alleen dat het in mijn eigen leven helpt om me voortdurend te realiseren dat er twee systemen, twee velden van bewustzijn, actief zijn. Het bewustzijn van het lichaam, de persoonlijkheid, het intellect en anderzijds het bewustzijn van het scheppend vermogen, het deel in mij en jou dat onlosmakelijk is verbonden met de bron. Het is voor mij de kunst om de persoonlijkheid te integreren in dat bewustzijn van liefde en kracht. Het helpt mij om mezelf daaraan te herinneren.

Angst herinnert mij vaak aan het lichaam, het eindeloze bewustzijn herinnert me er telkens aan wie ik echt ben, en dat er niets is dat mij waarlijk kwaad kan doen. Mijn werkelijke zijn kan geen verlies, ontbering of pijn lijden. Mijn lichaam wel. Het helpt mij om me bewust te zijn en te worden van die twee velden van bewustzijn in mezelf. Eenmaal in een crisis terecht gekomen kan je dan beter bewust kiezen of je mee gaat in het verhaal van het ene of het andere veld van bewustzijn. In de realiteit van het lichamelijke bewustzijn ervaar je pijn en moeilijke gevoelens. Ik bied daarvoor steeds meer ruimte, steeds minder verweer ik mezelf tegen die gevoelens. Zo belangrijk om ze aan te gaan. Vanuit het bewustzijn van liefde en kracht weet ik dat me niets kan overkomen. Dat proces geeft me zoveel kracht.

Is er altijd een crisis in jezelf nodig om een grote verandering door te maken? Kan je er niet gewoon voor zitten en het plannen in je agenda en alles herzien en toelaten wat er is?

Het is mij niet gelukt zonder crisis. Als je werkelijk bereid bent om naar alles te kijken, komen er soms ongemakkelijke en onprettige gevoelens naar boven. Dat noemen we dan een crisis. Is dat erg? Nee. Ik zoek in mijn leven vaak mensen op die drama’s meemaken of meegemaakt hebben. Niet omdat ik van drama hou, maar ik vind het mooi als ik bijvoorbeeld mevrouw Hank Heijn, de echtgenote van de vermoorde Gerrit-Jan Hein, hoor hoe zij in staat is geweest om vanuit eigen kracht liefde en vergeving praktisch toe te passen, ondanks wat er is gebeurd. Daar maak ik een diepe buiging voor. Als zij het kan, met alles wat zij heeft meegemaakt, dan moeten wij het ook kunnen.

Als we onze moeilijke emoties meer zouden uiten, ons niet meer ertegen zouden verweren, dan waren we een stuk gezonder, dat weet ik zeker! De relatie tussen onze ongeuite of onverwerkte emoties en ziekte is enorm. Gekwetstheid en teleurstelling leiden letterlijk tot pijn in ons hart. Verdriet tot pijn in de longen. Angst tot problemen met onze nieren. En ga maar door. Als we ruimte zouden geven aan al onze gevoelens, ook in de interactie met onze medemens, oprecht, van hart tot hart, zonder oordeel of verwachtingen, in liefde vanuit eigen kracht, dan zouden we snel weinig of geen pillen meer nodig hebben. We gaan langzamerhand naar zo’n samenleving toe.

Ik ben dankbaar dat Pionier Magazine bestaat. Betekenisvol ondernemen en nieuw leiderschap nodigt mensen en bedrijven uit om de kracht van zijn en de kracht van liefde, zonder oordeel of verwachtingen, praktisch toe te passen in alle aspecten van het leven. Dit leidt tot een nieuwe samenleving waarin alle levende wezens op planeet Aarde weer terugkeren in de oorspronkelijke staat van zijn. Bevrijd van alle illusie en onvrijheid. Hersteld in verbinding met zichzelf en alles wat is. Vanuit het bronvermogen van elk wezen.

Dit artikel is geschreven door Carla de Ruiter en eerder gepubliceerd in Pioniers Magazine, het magazine voor betekenisvol ondernemen en nieuw leiderschap.

De website van Carla de Ruiter: www.carladeruiter.nl.

Masterclass

Op 13 juni 2017 organiseert Pioniers Masterclass in samenwerking met Greenleaf Center for Servant Leadership een Masterclass “Utopie of realiteit: een economie gebaseerd op liefde”

13 juni 2017. Kijk voor meer informative hierover op de website van Pioniers Magazine.

Hebben we banken in deze tijd nog nodig? – Coöperatie De Vrije Media U.A.

De brief die Minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem op 1 februari 2016 naar de Tweede Kamer stuurde inzake het ‘Burgerinitiatief Ons Geld’ markeert een belangrijke omslag in de officiële lezing over het scheppen van digitaal geld. Het gaat hierbij in het bijzonder om onderstaande quote uit deze brief:

“Van oudsher fungeren banken als intermediair tussen besparingen en leningen. De ex-ante aanwezigheid van spaargeld is echter geen voorwaarde voor het kunnen uitlenen van geld. Banken zijn in het huidige stelsel namelijk geldscheppende instellingen. Op het moment dat een bedrijf of persoon een kredietaanvraag doet, kan de bank een lening verstrekken door geld te creëren. De bank doet dat door aan de activakant van de balans de schuld van het bedrijf of de persoon bij te schrijven en aan de passivakant van de balans een deposito bij te schrijven waarmee betalingen kunnen worden verricht. Hiermee ontstaat giraal geld.”

Kamerbrief Burgerinitiatief Ons Geld d.d. 1 februari 2016 van Minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem

De  betekenis van deze uitspraak van de Minister van Financiën is groot. Het maakt een einde aan de stelligheid waarmee banken tot dusver ontkenden geld uit het niets c.q. geld door schuld te creëren. Nog in 2013 verwees de ING Bank de gedachte dat banken dit doen naar het rijk der fabelen:

Quote uit een brief d.d. 3 oktober 2013 van Wilfred Nagel, Chief Risk Officer ING

De gevolgen van de bevestiging door Jeroen Dijsselbloem over de manier waarop digitaal geld door commerciële banken wordt gecreëerd, zijn verstrekkend. Banken kunnen het in rekening brengen van rente niet meer rechtvaardigen met het argument dat ook zij rente betalen aan hun spaarders en depositohouders. Verder wordt officieel bevestigd dat commerciële banken geld uit het niets maken en dat doen op basis van hun -private- winstdoelstelling. Deze winstdoelstelling is gekoppeld aan de belangen van de aandeelhouders en niet aan die van de samenleving. Banken zijn gewoon ondernemingen die het aandeelhoudersbelang centraal plaatsen, zoals alle grote beursgenoteerde ondernemingen doen. Er is daarom geen enkele reden om banken anders te behandelen dan bedrijven, die niet in de financiële sector actief zijn. Het verdienmodel gebaseerd op rente komt hierdoor ter discussie te staan. Want hoe kan een bedrijf een product (geld) verkopen voor geld, als het zelf het product niet in voorraad heeft. Laat staan dat geld een product zou zijn.

Ter illustratie hiervan een voorbeeld:

Bank A leent aan een klant € 300.000 uit voor de aankoop van een woning. De rente is 3%, 30 jaar vast en er wordt in die 30 jaar niet afgelost. In totaal betaalt de klant in 30 jaar € 270.000 rente aan de bank. Dit bedrag zijn de inkomsten van de bank, 30 jaar lang  € 9.000 per jaar. Hieruit betaalt de bank zijn bedrijfskosten en een beetje rente en – gereduceerde- belasting. De rente die de bank op zijn beurt betaalt aan klanten is altijd lager dan de spaarrente, want het grootste deel van het geld dat banken gebruiken als dekking voor het geld dat ze uitlenen zijn de tegoeden op de rekening-courant rekeningen van bedrijven, overheid (bijvoorbeeld Belastingdienst) en instellingen (bijvoorbeeld Zorgverzekeraars) en de tegoeden op de salarisrekeningen van particulieren. Daarvoor vraagt de bank eerder geld dan dat ze ervoor betalen.

Bank A heeft voor het tot stand komen van de lening en voor het beheren ervan een aantal werkuren nodig, maakt gebruik van het computersysteem en heeft dekking nodig voor ‘overhead’kosten zoals  salarissen van de directie,  gebouwen en  ondersteunende diensten. Als Bank A geen rente meer in rekening zou brengen – en ook geen rente meer zou uitbetalen aan klanten- en de inkomsten geheel zou baseren op uurtarieven, zoals advocaten en accountants dat doen, dan wordt het ‘plaatje’ compleet anders. Om de lening tot stand te brengen zijn in dit voorbeeld 20 gewerkte uren nodig. Het tarief dat de bank hanteert is inclusief de dekking voor alle genoemde kosten en bedraagt het exorbitante bedrag van € 400 per uur. Verder is er beheer en administratie tijdens de komende 30 jaar nodig, gemiddeld 4 uur per jaar, tegen hetzelfde tarief. De voor deze lening benodigde tijd is aan de hoge kant, een probleemloze lening vergt -veel- minder uren. Het is echter tekenend dat ook in dit vrij extreme voorbeeld het gewerkte uren verdienmodel € 56.000 oplevert en dat is iets meer dan 20% van het rente verdienmodel. Het rente verdienmodel heeft geleid tot een enorme overwaardering van wat banken in werkelijkheid aan economische waarde toevoegen. Als het verdienmodel van banken wordt gewijzigd, dan neemt daarmee de financiële druk van deze commerciële ondernemingen op de samenleving flink af. Verder zal er door een grotere transparantie van het nieuwe verdienmodel ten opzichte van het vorige door marktwerking een realistisch uurtarief gaan ontstaan.

 

Hoe komt het dat banken zo’n overgewaardeerde rol kregen toebedeeld? Vermoedelijk komt dat doordat wij aan geld waarde toekennen. Als we het hebben dan kunnen we van alles en als we het niet hebben dan houdt alles op. Wij zijn vergeten dat wijzelf de waarde produceren door de dingen die we voor elkaar maken en de diensten die we aan elkaar verlenen. Die waarde wordt uitgedrukt in geld. Als wij op deze manier gaan denken over geld, dan is  het snel gedaan met ‘geld in de hoofdrol’. Geld wordt dan niet meer dan een hulpmiddel en banken zijn niet langer nodig om het geld voor ons te maken. We kunnen dat immers zelf. Geld is niet meer dan een afspraak en we kunnen daarvoor alles gebruiken dat als zodanig wordt vertrouwd. Of we nu goud en zilver of schelpen en een handvol zout of papier met een handtekening van de directeur van de Europese Centrale Bank of digitale tegoeden gebruiken, waarvan door de commerciële bank wordt gezegd dat je die te allen tijde kunt omwisselen in papiergeld en munten.

Geld is een afspraak, die als zodanig wordt vertrouwd. Tenminste, zo hoort het te zijn. De werkelijkheid is dat weinigen erover nadenken wat geld is en dat daardoor geld op een heel oneigenlijke en niet te vertrouwen manier wordt gebruikt. De meeste mensen weten niet waar het vandaan komt en zijn er ook niet in geïnteresseerd. Zolang je er maar dingen mee kunt kopen is het oké. In die lege ruimte zijn in het verleden de bankiers gedoken. Zij begrepen hoe het geldscheppingsproces werkt en vonden daarom uit dat: ‘het niet uitmaakt wie de wetten van een land maakt, zolang jij maar de macht hebt over de geldkraan.’ De bankiers ‘van den beginne’ bewezen hun gelijk door met geld zo veel geld te maken dat ze een enorme greep kregen op de wereldeconomie. Want de winsten behaald met het bankieren werden geherinvesteerd in interessante en lucratieve economische sectoren en in politieke bewegingen die hen meer geld en macht beloofden. Geld maakt macht, heel veel geld een enorme macht. Er werd een bundeltje geld in het vooruitzicht gesteld en de mens zette zijn talenten en kwaliteiten volledig in om dat bundeltje geld te verdienen. De ‘99%’  is erin getrapt en heeft onbewust de omkering in het denken toegestaan van ‘wijzelf vertegenwoordigen de waarde’ naar ‘zij die geld hebben, hebben de waarde in handen’. En zo is het nog steeds. Daarom bezitten acht superrijken in 2017 even veel als 3,6 miljard van de hele wereldbevolking. Dit fabelachtige vermogen hebben die acht superrijken verworven door geld voor zich te laten werken. De scheefheid van de verdeling van bezit in de wereld neemt nog steeds met een verontrustende snelheid toe, zo blijkt uit het meest recente rapport van Oxfam Novib.

 

Kan deze ontwikkeling nog worden gekeerd, of stevenen we onvermijdelijk af op een wereld waarin 99% in meer of mindere mate tekort komt en waarvan een steeds groter deel in een staat van acute armoede terecht komt? Dit zal absoluut zo zijn, zolang we de waarde buiten onszelf blijven leggen. De omkering of paradigmaverandering die we moeten maken is die van ‘niet geld, maar wijzelf vertegenwoordigen de waarde’. In de praktijk kunnen we ermee beginnen om het bankgeld af te schaffen. Hoe kunnen we dat doen? Door onderling af te spreken dat we ander geld gaan gebruiken. Geld dat door onszelf  in omloop wordt gebracht, bijvoorbeeld binnen een ‘cooperatie’ en waarvoor geen rente wordt betaald en evenmin rente wordt ontvangen. De hoeveelheid geld die dan in omloop wordt gebracht is niet het gevolg van het winststreven van banken, maar ontstaat op basis van het economische proces zelf. Is er meer economische activiteit, dan is er meer geld nodig en is er minder economische activiteit, dan vermindert de hoeveelheid geld. Bijvoorbeeld, als een ondernemer een nieuw bedrijf start, dan heeft hij geld nodig om te investeren in een bedrijfspand, in bedrijfsuitrusting en in voorraad. De ondernemer krijgt dan geen lening van de cooperatie, maar een renteloos voorschot op wat hij in de toekomst met zijn bedrijfsactiviteiten gaat verdienen. Voor dit doel wordt dan geld gecreëerd. Het onderpand voor dit voorschot is de verdiencapaciteit van de ondernemer. De ondernemer heeft dus geen schuld, maar krijgt een voorschot op zijn vermogen om geld te verdienen.

 

Als de ondernemer het voorschot heeft afgelost dan verdwijnt het geld dat hij heeft als voorschot kreeg weer uit de circulatie. Ook in dit geval wordt geld uit het niets gecreëerd, echter niet op basis van schuld, maar op basis van de verdiencapaciteit van de ondernemer en zijn onderneming. Zonder rente, waardoor die extra belasting van zijn verdiencapaciteit er niet meer is en waardoor er niet minder geld in omloop is dan nodig. Immers, in de huidige geldscheppingspraktijk is er steeds te weinig geld in omloop om aflossing èn rente te kunnen betalen, omdat er niet meer geld beschikbaar komt dan dat er schuld is. Het grote verschil met het huidige financiële stelsel is dat in de nieuwe aanpak geld ontstaat uit het productieve economische proces zelf en niet door een wilsbesluit van bijvoorbeeld de president van de Europese Centrale Bank.

De basis van geld is het ‘kapitaal’ van de deelnemers aan het productieve economische proces. Dit kapitaal kan materieel en ook immaterieel zijn, zoals de toekomstige verdiencapaciteit van de ondernemer dat is in het voorbeeld. Iemand die een woning koopt krijgt voor het geld dat hij (nog) niet heeft een voorschot. Dit voorschot is vanzelfsprekend niet groter dan dat wat hij of zij in de komende twintig tot dertig jaar redelijkerwijs kan terugbetalen. zonder rente vanzelfsprekend. De huizenprijzen gaan overigens zonder twijfel dalen als er geen rente meer wordt betaald.

Geld uit het niets is niet ‘the big issue’, zolang het een voorschot is op toekomstige verdiencapaciteit. Anthony Migchels, de bedenker van het initiatief  De Florijn legt dit op een laagdrempelige manier uit in deze video:

 Migchels maakt duidelijk dat banken zich het geld hebben toegeëigend dat eigendom is van de gemeenschap, terwijl hun functie niet meer is dan die van de boekhouder, die voor de gemeenschap bijhoudt wie een overschot of een voorschot heeft, hoe groot het bedrag is en die transacties van de ene rekening naar de andere faciliteert.

Wie moet er dan vaststellen hoeveel mevrouw A. of onderneming J. aan voorschot kan krijgen? Op de eerste plaats is dat degene die het voorschot aanvraagt zelf. Als het andere geld in beweging wordt gebracht door een Coöperatie of door een Stichting, dan zijn er vanzelfsprekend mensen met kennis van zaken nodig, die toetsen of de vraag om het voorschot realistisch is. Vooral om de vrager van het voorschot en de gemeenschap (Coöperatie of Stichting) in bescherming te nemen tegen onverstandige besluiten. Want als er onverhoopt iets zou gebeuren, waardoor de ondernemer of de huizenbezitter zijn voorschot niet meer kan terugbetalen, dan betekent dit verlies voor de voorschotnemer en voor de gemeenschap. Dit is niet geheel te voorkomen en daarom zal er voor elk voorschot dat wordt verleend een bedrag in een ‘stroppenpot’ moeten worden gestort om een eventueel verlies op te vangen. Dit bedrag hoeft echter niet groot te zijn, ten eerste omdat de voorschotten rentevrij zijn en ten tweede omdat er een belang is vanuit de gemeenschap om situaties zoals deze zoveel mogelijk te voorkomen.

De Blije B. , eveneens een zich krachtig ontplooiend initiatief, drukt ons met de neus op de feiten met de video ‘We Are The Creators‘. In deze film wordt op een duidelijk gemaakt dat we onze talenten, creativiteit, productiviteit uit handen hebben gegeven aan een ‘bunch of crooks’. Het is een duidelijke – hoewel zeer Amerikaanse 🙂 –  wake-up call. Verder laat De Blije B. de kracht van de cooperatie zien in de film: ‘Marinaleda Cooperatie‘.

Het ligt aan onszelf of en wanneer banken in de huidige vorm gaan verdwijnen. Als wij anders gaan denken over geld en waarde dan is het vanzelfsprekend dat banken zoals we ze nu kennen geen reden van bestaan meer hebben.  De belangrijkste omslag in ons denken is daarbij dat de waarde niet in het geld zit, maar in onszelf. Wij bedenken en produceren alles wat er wordt voorgebracht. Tot dusver vooral ten faveure van een kleine groep mensen, die de waarde die wij produceren afromen via banken en beurzen. Uit het bovenstaande blijkt dat geld niet behoeft te worden overgelaten aan ondernemingen met winstoogmerk en met een licentie om geld uit het niets te creëren, dat vervolgens met rente wordt uitgeleend. Het is ook niet nodig om geldcreatie over te laten aan de overheid of aan een vierde macht die dat namens de overheid doet. In een volwassen, menswaardige samenleving kunnen we dat zelf. Lokaal, regionaal, landelijk en zelfs internationaal via coöperaties, opgezet volgens de menselijke maat. Het is daarbij essentieel dat er draagvlak is voor en samenwerking tussen deze initiatieven.

Als we dit met elkaar gaan aanpakken en niet het cynisme van ‘het lukt toch niet’ laten overheersen, dan kan het proces heel snel gaan. Het is altijd zo geweest dat nieuwe ontwikkelingen zijn begonnen met enkele pioniers, gevolgd door een aantal enthousiaste mensen, waarna er geleidelijk ook de twijfelaars en de kat-uit-de-boom kijkers aansloten. Nieuwe ontwikkelingen worden vrijwel altijd tegengewerkt, omdat zij die profiteren van de oude situatie hun voorrechten niet zomaar prijsgeven en veelal ook de macht hebben om de nieuwe initiatieven tegen te houden, te frustreren, verdacht te maken of te bestrijden. Het zal in dit geval niet anders gaan, maar Gandhi was duidelijk over de uitkomst: ‘Eerst negeren ze je, dan bevechten ze je en dan win je.’

Wat moet er dan met banken gebeuren? Hans van Steenbergen, econoom bij de nieuwe politieke partij De Burgerbeweging schrijft hierover in ‘Naar een dienstbaar financieel stelsel voor iedereen’ dat iedereen zelf moet kunnen beslissen wat hij of zij met zijn of haar geld wil doen. Degenen die het bij het oude willen laten, hun geld op de bank blijven zetten en geld met geld willen blijven verdienen moeten hun gang kunnen gaan. ‘Een Orwelliaanse politiestaat’ is zeker niet de bedoeling. Het geld van degenen die niet willen deelnemen aan het ‘grote casino’ kan echter niet meer door banken worden gebruikt, zoals dat nu het geval is met de salarisrekeningen, de zakenrekeningen van midden- en kleinbedrijven en de tegoeden van instellingen bij de banken. Van Steenbergen kiest voor de oplossing van een semi-publieke ‘Staatsbank’. Ik denk dat de tijd van bevoogding voorbij is en dat we spoedig de economie = ‘hoe we ons huis (de aarde) beheren’, zelf ter hand gaan nemen en niet meer overlaten aan banken of aan de overheid.

(c) Ad Broere, econoom

Is ons geldstelsel een bedreiging voor onze vrijheid? – Yoo.rs

Onderstaan artikel is geschreven door Ingrid Ferwerda-Jacobs voor Yoo.rs
In onderstaand artikel uitgebreid aandacht voor onze docu, en 9 redenen waarom het belangrijk is om contant geld te behouden. Want kun je je voorstellen hoe het zou zijn als we helemaal geen contant geld meer hebben?En wist je dat ze in Zweden al bijna helemaal contantloos zijn en dat de Zweden erg veel vertrouwen hebben in de banken? Wij hebben daar toch een iets andere mening over. Als je de docu bekijkt, snap je precies waarom.

Handjecontantje.org is een stichting die zich inzet voor het behoud van contant geld.

Ook ik zou niet graag zien gebeuren dat het wordt afgeschaft.

9 redenen waarom contant geld moet blijven:

  1. Het heeft grote gevolgen voor privacy en vrijheid.
    Zodra contant geld is afgeschaft, moet je alles pinnen. En dan wordt meteen geregistreerd welk vlees jij op je boterham eet, of je vaak bij een seksshop komt, vaste klant bij de snackbar bent enzovoorts enzovoorts.
    Alsof dat iemand wat aan gaat?
  2. Pinautomaten om te kunnen afrekenen zijn voor (veelal kleine) winkeliers een vrij duur kostenplaatje. (Vanaf ongeveer 25 euro per maand)
  3. Even een doemscenario. Stel je voor. Al je geld staat op een bankrekening en is alleen digitaal te besteden.
    En toen viel het systeem uit. Of erger nog: internet doet het niet meer. Nooit meer.
    Want ook dat kan. Ja maar dat is uitgaan van het ergste… nou?
    Sluit het niet uit. Je kunt dan niet meer aan je geld komen
  4. Denk aan de hack-gevoeligheid. Van het ene op het andere moment heel je rekening leeg. Ja, dat gevaar bestaat nu ook al maar dan helemaal!
  5. Ouderen die niet durven te gaan pinnen, geven vaak een jongere geld mee om boodschappen voor hen te halen. Dat kan dan ook niet meer
  6. Banken willen rente gaan heffen op spaarrekeningen. Te zot voor woorden vind ik. Dan maar weer -voor hen die überhaupt geld opzij kúnnen leggen- sparen in een oude sok, net als vroeger. Dat gaat dan dus niet meer
  7. Soms doen betaalautomaten het niet, dus het is handig om dan contant te kunnen betalen
  8. Zakgeld of iets voor in de spaarpot geven aan je (klein)kind, zou anders digitaal moeten?
  9. Als er geen cash geld meer is, wil men naar de chip toe. Geen pasjes meer maar één chip, onderhuids, waar al je gegevens op staan.
    Complottheorie?? Was dat maar zo.
    In Nederland (en daarbuiten) zijn er serieus al mensen die zo’n chip vrijwillig dragen.
    In een discotheek ergens in Nederland schijn je er ook mee te kunnen betalen. Dat ding klinkt te mooi om waar te zijn. “Handig, zo alles ineens, niets meer meeslepen en altijd bij de hand”… trap er niet in en weiger deze massaal, dat zeg ik écht uit de grond van mijn hart. Besef wel: zonder die chip kun je niets kopen, noch verkopen. Althans, als het gros van de mensheid deze wel accepteert… Google naar “RFID chip”, onderzoek goed en trek je eigen conclusie.

Handjecontantje.org, zet aan tot nadenken.

Wat handjecontantje.org in onderstaande video wil tonen?
Dat de manier waarop het geldstelsel in elkaar zit, een bedreiging is voor onze vrijheid.
Oordeel zelf:

Hoe kijk jij hier tegenaan?

Bron 9 redenen: http://www.ingridtips.nl/waarom-contant-geld-moet-blijven/

Kopfoto: Pixabay

TK 2017 – De eigenaren van de wereld zijn in hun macht bevestigd.

De verkiezingen hebben gewonnen. Het geloof – in het systeem – heeft gewonnen. De eigenaren van de wereld zijn in hun macht bevestigd.   

En om dat te vieren hingen de slingers vanmorgen al weer vroeg in de lucht. 

Wat de verkiezingen laten zien, zowel door het opkomstpercentage als door de uitslag, is hoe het in Nederland gesteld is met het bewustzijn. Als een premier, die aantoonbaar zo veel gelogen heeft, nog steeds de grootse partij stemmers achter zich krijgt… 

Alle mensen die hebben gestemd, leven blijkbaar in de vooronderstelling dat wij in een democratie leven. Dus minstens 75% van de stemgerechtigde Nederlanders doet dat…..  We zitten met z’n allen volop in de matrix. En daar kun je verdrietig over zijn, maar het is gewoon de status quo. De vraag is of we in een bewustzijnscrisis zitten, of in een bewustzijnsloosheid. Nog even de link naar ons filmpje, dat laat zien wie de werkelijke macht heeft – en dat dat niet Den Haag is.

Er is een hoop werk te doen.

Wat hebben de mensen die hebben gestemd, gedaan? Als je niet zou gaan stemmen, zou je stem naar rechts gaan? Nou, er is wel gestemd, massaal, en en we hebben een fantastisch rechtse uitslag: 

VVD 31, PVV 19, CDA 19, D’66 19, GL 16, SP14, PvdA 9, CU 6, PvdD 5, 50+ 4, SGP 3, DENK 3, FvD 2

Als je alle rechtse partijen bij elkaar optelt, kom je op een overweldigende meerderheid voor rechts: 121 zetels. Dus daar moet wel een mooie rechtse regering uitkomen.

En we doen een voorspelling: dit waren de laatste “normale” verkiezingen. Over vier jaar ziet de wereld er totaal anders uit. Hoe ziet de wereld er dan uit? Dat kwartje kan twee kanten uitrollen: of we leven in een wereld waar het contante geld is afgeschaft en de controle van de overheid op de burgers volledig is;
óf de mensen zijn in voldoende mate bewust-wakker geworden en er is een begin van een maatschappij waar we ons wél in herkennen: waarin wordt gewerkt aan de dingen die iedereen zegt te willen: vrede, voorspoed en geluk. 

Aan jou en mij de keus.

Pieter Stuurman geeft een toelichting op hoe de verkiezingen geregisseerd zijn. Als we dit weten, zou het dan nog werken?

Politiek is toneel, en politici zijn acteurs. Acteurs die een vooraf geschreven en vaststaand scenario uitvoeren. Net als bij toneel, is geloofwaardigheid het enige criterium.

En net als bij toneel, wordt er gebruik gemaakt van typecasting. Je kunt een onschuldig ogende acteur, niet de boef laten spelen, en andersom.

Aan een verkiezingsuitslag, kun je dus zien welk beleid (scenario) er gevoerd zal worden. Als het de bedoeling is om immigratie te bevorderen, dan kun de PVV niet laten “regeren”. Als het de bedoeling is de zorg en sociale zekerheid uit te kleden, dan kun je SP niet laten “regeren”. Dat zou de geloofwaardigheid om zeep helpen.

Het instrument dat gebruikt wordt om een verkiezingsuitslag geloofwaardig te maken, is “peilingen”. Zelfs al stemmen mensen geen VVD, en kennen ze niemand die VVD stemt, en is de ontevredenheid over die VVD bij iedereen die ze kennen aanwezig – als de peilingen zeggen dat de VVD groeit, dan geloven ze dat er toch veel mensen op die VVD zullen stemmen (ook al kennen ze die niet, en begrijpen ze die niet), en zal een overwinning geaccepteerd worden als geloofwaardig. Zo wordt de geloofwaardigheid van de “typecasting” vooraf voorbereid.

Degenen met de werkelijke macht, zullen het beleid nooit afhankelijk maken van de grilligheid van de kiezer. Anders gezegd: éérst is er het beleid (het scenario), en dan wordt er een geloofwaardige cast geselecteerd.

“Democratie” is een geloof, en het enige dat daarbij telt is geloofwaardigheid.

Het beleid zal dus niet gevoerd worden DOOR de VVD (en coalitiepartners) maar VIA die VVD.

Ik had die hoge “opkomstcijfers” voorspeld, omdat steeds meer mensen de geloofwaardigheid van de politiek in twijfel trekken. Een hoog opkomstcijfer noemen, werkt als peer-pressure. Oftewel de gedachte “als bijna iedereen het doet, zal ik het ook maar doen”. Of “als iedereen het gelooft, dan zal het wel waar zijn”

Het idee van democratie is trouwens vergelijkbaar met het idee van oorlog. Als wij het overwicht hebben, kunnen we de anderen onderwerpen aan onze wil. Daarom worden verkiezingen ook “strijd” genoemd. Bij democratie bestaat dat overwicht uit aantallen. Bij oorlog uit vuurkracht. Maar het idee is hetzelfde.

Maar het grappige is, dat ook degenen die nu juichen om de “overwinning” van hun partij, hun zin niet zullen krijgen. Het is dus een toneeloorlog. Een staged war.

De werkelijke oorlog woedt (zoals altijd) tussen de machtselite en de bevolking.

Hiermee sluiten we ons dossier Verkiezingen 2017 – De Stoelgang Van Jouw Stem.

De oorlog tegen alle mensen van de wereld (2) – Pieter Stuurman

Mijn vorige artikel (‘de oorlog tegen alle mensen van de wereld’) heeft heel wat losgemaakt. Het is opgepikt door een aantal websites en zowel via internet als in mijn persoonlijke omgeving kreeg ik ongebruikelijk veel reacties. Mensen beginnen blijkbaar langzaamaan wakker te worden. (Pieter Stuurman)

De meest gesteld vraag is: “Wat kunnen we eraan doen? We zijn immers machteloos!”

Het is de gedachte dat we machteloos zijn, die ons machteloos maakt. Als een paar samendenkende families de wereld kunnen overheersen, dan kan een betrekkelijk kleine groep slimme en eerlijke mensen dit ook weer ongedaan maken. En een grote groep al helemaal! Alles wat we nodig hebben is de moed om onze gedachten om te buigen en tot ons te laten doordringen dat wij net zo min machteloos zijn als wie dan ook, ook al is onze naam geen Rothschild.

Ik heb een aantal mogelijkheden op een rij gezet:

1- Stop met het ondersteunen van de topbankiers die ons leven willen beheersen.

De bankiers die verantwoordelijk zijn voor oorlogen, massamoord, genocide, honger, armoede, en slavernij. Wiens op schuld gebaseerde monetaire systeem ervoor zorgt dat ons zuur verdiende geld voor het grootste gedeelte wegvloeit naar belastingen die de overheid nodig heeft om haar schulden en de rente daarover te betalen. Voorbeeld: als je de staatschuld van de VS deelt door het aantal bewoners, dan heeft iedere Amerikaan gemiddeld een schuld van 120.000 dollar. Kinderen en bejaarden meegerekend. Ons belastinggeld financiert dus de bankiers, inclusief hun oorlogen en al het andere leed op de wereld. En zo betalen we onze eigen slavernij. En wij geven de vruchten van onze arbeid zonder bedenkingen in handen van deze misdadigers. Die er vervolgens mee kunnen en zullen doen wat ze willen.


Haal je tegoeden van de bank en bewaar het geld thuis op een veilige plaats. Het zijn niet de lokale dieven waarvoor je bang moet zijn. Het zijn de internationale dieven. Betaal cash, in plaats van met een pinpas of creditkaart. Ruil je geld (in ieder geval voor een gedeelte) voor zaken die niet op een gecontroleerde illusie gebaseerd zijn. Voor bijvoorbeeld goud of edelstenen of wat je maar verzint. Zaken waarvan de waarde niet zomaar door de bankiers kan worden gemanipuleerd. Wanneer we dat massaal gaan doen, dan zullen de media moord en brand schreeuwen en ons ervan beschuldigen de economie te schaden. Vergeet niet dat de media, net als het geld, gecontroleerd worden door de topbankiers, en er komt een dag (en die dag komt al snel) dat deze bankiers besluiten dat jouw tegoed niets meer waard is. Laten we ze die macht niet langer geven.
2- Weiger te vechten.

Soldaten en politieagenten zijn mensen zoals jij en ik. Mensen met families, mensen met dezelfde (geld)zorgen. Mensen die zonder het te weten, vechten voor hun eigen degradatie tot slaaf. De winnende World Press foto was een mooi voorbeeld. Een gewone soldaat die een gewone familie (die slachtoffer geworden is van de crisis) met getrokken wapen hun huis uit zet. Vechten tegen anderen is vechten tegen jezelf. Stop ermee.

3- Onderwijs jezelf.

Het is niet onze actieve medewerking die het kwaad in het zadel helpt. Het is onze passieve en onverschillige houding die dat doet. Het enige dat nodig is voor de overwinning van het kwaad, is dat goede mensen niets doen. Verzamel kennis. Het is heel gemakkelijk, zeker nu internet (nog) vrij toegankelijk is. Het gaat om het leven van je dierbaren en jezelf. Het is dus de meest waardevolle investering die je kunt doen. Het hele machtssysteem is gebaseerd op illusies. Kennis en bewustwording kunnen en zullen het breken.

4- Stop met stemmen

De ‘democratie’ heeft maar één functie: mensen het GEVOEL van vrijheid geven. De illusie van vrijheid. Mensen die geloven dat ze vrij zijn (ook al voelt dat totaal niet zo) zijn veel gemakkelijker te controleren dan mensen die openlijk onderdrukt worden. Laat tot je doordringen dat alle negatieve ontwikkelingen in de wereld gewoon doorgaan, onafhankelijk van de ‘gekozen’ regering, in welk land dan ook. Regeringen zijn totaal afhankelijk van het door enkelen beheerste monetaire systeem. Alle trends die allemaal en overal in de wereld steeds meer onvrijheid brengen, ontwikkelen in hetzelfde tempo door, op wie je ook stemt. Stop met het ondersteunen van deze illusie. Stop dus met stemmen.

5- Denk samen.

De plannen van de wereldelite worden vormgegeven door de zgn. denktanks. Dat zijn groepen van topmensen uit de financiële, politieke, religieuze en militaire wereld. Slimme en machtige mensen die in besloten omgeving uitwerken hoe ze nog meer macht kunnen vergaren. Voorbeelden zijn: De Bilderberg groep, de Trilateral Comission, The Council on Foreign Relations en de Club van Rome. Doe eens wat research en leer wat deze denktanks met ons willen doen. Het is makkelijk!

Maar zij zijn niet de enigen die kunnen denken. Dat kunnen wij ook. Kom bij elkaar, bundel je denkkracht, informeer mensen, en maak plannen, om zo samen onder de beoogde dictatuur en slavernij uit te komen. Nogmaals: het enige dat ons machteloos maakt, is de gedachte dat we machteloos zijn.

6- Laat je niet verdelen.

Iedere verdeling is gebaseerd op angst. Angst voor de ander. Groepsidentiteit is een zorgvuldig gecreëerde illusie. Als wij onze aandacht vestigen op andere groepen, zullen we de werkelijke vijand niet herkennen. Het is het aloude ‘verdeel en heers’ principe.

De angst voor moslims bijvoorbeeld. De propagandamachine doet zijn uiterste best om deze groep af te schilderen als terroristen. De waarheid is echter dat de moslims verreweg de grootste slachtoffergroep vormen van terrorisme. En wel van het (door de bancaire elite gestuurde en gefinancierde) Amerikaanse staatsterrorisme, dat zonder enige rechtvaardiging al miljoenen burgerdoden op zijn geweten heeft in Irak, Afghanistan en Palestina.
Een sterk staaltje propaganda was vorige week op het journaal te zien: In Californie is een Islamitisch dorp nagebouwd om daar soldaten een ‘anti-terrorisme training’ te geven. Alles zo ‘realistisch’ mogelijk. Dus met een moskee met blauwe koepels, mannen in witte jurken en met een gevaarlijke oogopslag, en gesluierde vrouwen. Het hele nieuwsitem was één grote propagandaspot met als boodschap: Terroristen zijn Moslims! Moslims zijn, net als wij, en misschien nog wel meer, slachtoffers van dezelfde machtselite.Groepsidentiteit is een illusie. Een illusie die bepaald is door landsgrenzen en de grenzen van religie die vroegere machthebbers onderling bevochten hebben. Uitvergrote verschillen die niet door ons zelf geïnitieerd zijn, maar ons als illusie worden opgedrongen zodat we onze aandacht op elkaar houden, in plaats van op het werkelijke kwaad. Uiteindelijk hebben alle mensen op de wereld hetzelfde belang: in vrijheid te kunnen leven en te kunnen zorgen voor hun naasten. Een belang dat bedreigd wordt door een wereldwijde dictatuur. Iedereen zit in hetzelfde schuitje.

7- Herken propaganda.

De media worden beheerst door dezelfde groep mensen die het geld beheersen, en die dus de overheden beheersen. Er zijn maar 2 soorten nieuws: feitelijk nieuws (auto rijdt tegen boom, vliegtuig stort neer etc.) en manipulatief nieuws. Dat laatste vormt de overgrote meerderheid van alle items. Inclusief de zogenaamde ‘goed nieuws items’ die bedoeld zijn om ons een prettig en veilig gevoel te geven. Weet dat je gemanipuleerd wordt. Vraag je bij elk item af welk effect ermee beoogd wordt. Je gaat totaal anders naar het nieuws kijken en je zult zien dat 90% van al het nieuws bestaat uit een mix van waarheid en leugen, in verschillende verhoudingen. Televisie is een machtig wapen. Een wapen dat beheerst wordt door de elite die ons tot slaven wil degraderen. Laat je niet als een mak lam naar de slachtbank voeren.

Uiteraard ben ik blij met iedere andere suggestie!

“The Bail Out Business”: hoe auditbedrijven de Europese bevolking oplichtten – MO* – tni.org

Een heel interessant (…)  artikel, gevonden op mo.be, bron tni.org. Het beschrijft de link tussen de Europese instellingen en de multinationals die de audit- en consultancymarkt beheersen. Deze multinationals worden bij uitbreiding van de EU met nieuwe lidstaten ook ingehuurd. Dat wordt in het rapport van het TNI terloops aangehaald, maar is cruciaal. De mensen die Europa moeten besturen, werken nauw samen met diegenen die er baat bij hebben dat de lidstaten in een crisis wegzinken.

Hieronder het artikel, en hier de link er naar toe.

In het pas gepubliceerde rapport “The Bail Out Business” neemt Transnational Institute de rol van consultancy- en auditbedrijven in de bankencrisis van 2008 onder de loep. Het rapport toont hoe een beperkte groep mensen zich enorm hebben verrijkt ten koste van de Europese burgers.

Dat de financiële en economische crisis, die begon met de ineenstorting van de bankensector, de Europese belastingbetaler veel geld heeft gekost, is onderhand wel geweten. Tussen 2008 en 2015 spendeerden de EU-lidstaten 747 miljard euro aan de zogenaamde rescue packages die werden opgesteld om de banken te redden. Daarboven werd nog eens 1188 miljard euro beschikbaar gesteld in de vorm van garanties. Banken die effectief in de problemen dreigden te komen, waren op deze manier verzekerd van hulp.

In oktober 2016 was 213 van de effectief gebruikte 747 miljard euro al onherroepelijk verloren. Dit kan relatief gemakkelijk worden nagegaan door de prijs waarvoor overheden aandelen bij de noodlijdende banken kochten te vergelijken met de prijs waarvoor ze die aandelen na verloop van tijd opnieuw verkochten aan diezelfde banken. Het verlies van deze enorme geldsom is echter niet het meest schokkende deel van het onderzoek dat het Transnational Institute heeft gevoerd. In het recent gepubliceerde rapport The Bail Out Business brengt het TNI aan het licht hoe de crisis en het oplossen ervan voor een select groepje audit- en consultancybedrijven uiterst winstgevend zijn geweest.

Belangenvermenging in de auditsector

Auditbedrijven worden ingehuurd om andere bedrijven of banken door te lichten. Het is hierbij de bedoeling dat de resulterende audit een objectieve, onafhankelijke analyse geeft van de financiële gezondheid van de onderzochte bank. Op basis van deze analyse beslissen mogelijke investeerders en spaarders dan of ze het beheer van hun geld wel of niet zullen overlaten aan de betreffende bank. Evenzeer op basis van deze audits kunnen overheden nagaan of een bank al dan niet in de problemen dreigt te komen. Tot zover de theoretische kant van het verhaal. De vraag die zich opdringt, is natuurlijk: wie controleert de controleurs?

Het TNI meldt dat ongeveer 150 banken werden gered tijdens de crisis. Voor geen enkele van deze 150 banken werden in een voorafgaande audit problemen vermeld. Indien al deze banken zouden zijn doorgelicht door een verschillend auditbedrijf, zou kwaad opzet een weinig waarschijnlijke hypothese geweest zijn. In het licht van de gegevens die het TNI ons verschaft, wordt het scenario van gesjoemel echter al gevoelig realistischer. Maar liefst 61 procent van de auditmarkt in de EU is in handen van slechts vier bedrijven. In landen zoals Spanje en Italië loopt dit zelfs op tot 80 procent. De vier bedrijven zijn Deloitte, EY, KPMG en PwC, ook wel The Big Four genoemd.

Het wordt echt problematisch als banken worden doorgelicht door hetzelfde auditbedrijf dat hen advies verleent.

Dat de auditmarkt een oligopolie is, is natuurlijk nog geen bewijs dat deze bedrijven zich ook echt hebben bezondigd aan belangenvermenging. Maar er is meer: de activiteiten van de zogenaamde Big Four bestaan immers niet enkel uit het doorlichten van bedrijven. Ongeveer 60 procent van hun inkomsten komt voort uit de verloning die ze krijgen voor hun financieel advies. Dit advies kan bijvoorbeeld slaan op investeringsmogelijkheden of risicobeheer.

Het wordt echt problematisch als banken worden doorgelicht door hetzelfde auditbedrijf dat hen advies verleent. Het auditbedrijf heeft er dan alle baat bij dat de bank, ook al zit die in de problemen, investeerders blijft aantrekken. Als de bank ophoudt te bestaan, kan het auditbedrijf immers ook geen verloning meer krijgen voor het advies dat het aan die bank verleent. Het is precies deze vorm van belangenvermenging die voor en tijdens de crisis op grote schaal heeft plaatsgevonden.

De zaak Bankia

Een van de meest flagrante voorbeelden was de rol die Deloitte heeft gespeeld bij het failliet gaan van de Spaanse bank Bankia. In 2011 meldde Bankia, op basis van een audit uitgevoerd door Deloitte, dat het 300 miljoen winst had gemaakt. Minder dan een jaar later moest de Spaanse overheid Bankia redden, iets waarvoor 19 miljard euro nodig was. Kort nadien bleek dat de bank geen 300 miljoen winst had gemaakt, maar 4,3 miljard verlies. De experts van Deloitte zaten er met andere woorden zo maar even 4,6 miljard euro naast.

Achteraf kwam de aap uit de mouw: Deloitte, dat effectief als consultant optrad voor Bankia en hiervoor miljoenen euro’s opstreek, vreesde deze inkomsten in de toekomst te verliezen en verzweeg de ware financiële toestand van de bank.

Terwijl de gevolgen voor de Spaanse overheid (en de belastingbetalers) niet te overzien waren, kwam Deloitte er goedkoop van af met een boete van 12 miljoen euro, minder dan een duizendste van het officiële bedrag dat nodig was om Bankia te redden. Deloitte werd als auditor vervangen door EY, maar werd in 2014 al opnieuw ingehuurd om de pensioenfondsen van Bankia door te lichten.

Het rapport van het TNI documenteert nog andere, gelijkaardige praktijken in onder meer Griekenland, Ierland en Nederland. In al deze gevallen was een van de vier grote auditbedrijven de auditor van de bank die in de problemen kwam. In sommige gevallen bleef de auditor gewoonweg op post, in andere gevallen werd hij vervangen door een ander lid van The Big Four.

Dubbelrol in de crisis en in belastingontwijking

De belangenvermenging en het bewust verbloemen van de audits door de vier bovengenoemde bedrijven zijn echter niet het einde van het verhaal. De crisis die volgde uit het onverantwoorde gedrag van de banken en die vermeden had kunnen worden indien de auditbedrijven hun werk hadden gedaan, bleek voor consultancybedrijven een uiterst winstgevende opportuniteit. In dit stadium moeten naast Deloitte, EY, KPMG en PwC ook BlackRock, Pimco, Alvarez & Marsal, Marsh & McLennan en Lazard vermeld worden.

Al deze consultancybedrijven deden hun voordeel uit de recessie waarmee Europa te kampen had. De nationale overheden deden immers beroep op hun expertise bij het opstellen van de rescue packages.

Opnieuw blijkt uit onderzoek dat veel van de banken die moesten worden gered, ook vóór de crisis al cliënt waren bij deze consultancybedrijven. De bedrijven die de overheden moesten bijstaan om de banken te redden, waren dus dezelfde bedrijven door wiens advies die banken in de problemen waren gekomen.

In ruil voor hun dikwijls gebrekkig advies streek deze kleine groep bedrijven opnieuw miljoenen aan premies op.

Zo moest Lazard de Nederlandse overheid bijstaan bij het nationaliseren van ABN AMRO. Voor drie werkdagen kreeg Lazard 5 miljoen euro, maar toen het nationaliseringsproces effectief van start ging, bleek het de Nederlandse overheid te zijn vergeten inlichten over de 6,5 miljard openstaande schulden die de bank had.

Dezelfde bedrijven spelen een gelijkaardige rol met betrekking tot belastingontduiking.

Het TNI verwijst naar de Luxleaks uit 2014 waaruit bleek dat The Big Four enerzijds bedrijven advies geven over hoe ze belastingen moeten ontwijken en anderzijds advies verlenen aan overheden om belastingontwijkers te vatten. Consultancybedrijven die worden ingeschakeld om belastingwetten op te stellen zijn natuurlijk eveneens in staat om multinationals feilloos naar de achterpoortjes te gidsen.

Volgens het TNI levert deze dubbelrol The Big Four jaarlijks in totaal 25 miljard euro op.

Nieuwe regelgeving onvoldoende

Reeds in 2011 stelde de Europese Commissie een nieuw wetsontwerp voor om de verregaande belangenvermenging in de auditmarkt tegen te gaan. Na veel gelobby werd in juni 2016 ook effectief een wet ingevoerd die het onmogelijk maakt voor bedrijven om auditing- en consultancydiensten te verlenen aan eenzelfde cliënt. Bovendien stelt deze nieuwe wet dat banken om de 10 jaar van auditor moeten veranderen. Dit moet er voor zorgen dat het auditbedrijf en de cliënt niet al te zeer verstrengeld geraken.

Om de financiële sector in de eurozone onder controle te krijgen werden bovendien in januari 2016 de plannen om een Europese bankenunie op te richten, omgezet in de praktijk. Voortaan staan alle grote Europese banken onder sterk toezicht van de Europese Centrale Bank (ECB). Gezien de wanpraktijken in de financiële sector en het onverantwoord gedrag van de banken dat leidde tot de financiële en economische crisis, komt het idee om een bankenunie op te richten natuurlijk niets te vroeg.

Toch is volgens het TNI de manier waarop nu concreet vorm wordt gegeven aan deze bankenunie uitermate gevaarlijk. De ECB, die als hoofd van de bankenunie verantwoordelijk is voor de doorlichting van de banken, besteedt deze opdracht immers uit aan, u leest dit goed, The Big Four.

Het TNI ziet twee redenen waarom de beleidsmakers een beroep blijven doen op de diensten van dezelfde bedrijven die door hun nalatigheid, of beter gezegd hebzucht, hebben toegestaan dat volledige naties in een recessie verzeild geraakten en duizenden mensen hun job of spaargeld verloren.

Ten eerste is, zoals reeds aangehaald, de auditmarkt enorm geconcentreerd. Wanneer de financiële toestand van grote bedrijven of banken moet worden onderzocht, zijn er slechts enkele bedrijven die de middelen en de expertise hebben om dit, in theorie althans, tot een goed einde te brengen.

Ten tweede wijst het TNI er op dat veel van de mensen die hoge functies bekleden bij de Europese instellingen eerst actief waren bij de hierboven genoemde audit- en consultancybedrijven en vice versa.

De link tussen de Europese instellingen en de multinationals die de audit- en consultancymarkt (en bij uitbreiding de financiële sector) beheersen wordt in het rapport van het TNI eerder terloops aangehaald, maar is cruciaal. De mensen die Europa moeten besturen, werken nauw samen met diegenen die er baat bij hebben dat de lidstaten in een crisis wegzinken.

De mensen die Europa moeten besturen, werken nauw samen met diegenen die er baat bij hebben dat de lidstaten in een crisis wegzinken.

Het TNI suggereert het oprichten van publieke banken als oplossing voor dit structurele probleem. Natuurlijk zijn publieke banken, die eveneens bestuurd kunnen worden door onbekwame of corrupte mensen, geen garantie op succes. Het TNI benadrukt wel dat uit onderzoek blijkt dat publieke banken veiliger zijn dan private banken. Bovendien kan publiek wanbeleid democratisch afgestraft worden, terwijl in de privésector, zoals blijkt uit The Bail Out Business, straffeloosheid heerst.

Het Transnational Institute is een internationaal onderzoeksinstituut en denktank. Het TNI krijgt financiële steun van onder meer verschillende liefdadigheidsfondsen en vredesbewegingen, de Europese Unie, het Nederlands ministerie van Buitenlandse zaken, kerkelijke instellingen en milieuorganisaties. De doorgelichte financiële rapporten van TNI kunnen worden nagekeken op hun website.

 

Hier is het bronartikel te vinden (Engels)

In Zweden is contant geld zeldzaam

In Zweden wordt nog erg weinig met contant geld betaald. Pinnen en/of contactloos betalen is er de gewoonste zaak van de wereld. Er is zelfs een speciale app die een persoonlijke bankrekening aan een telefoonnummer koppelt zodat je op die manier kunt betalen. De Zweden hebben een groot vertrouwen in de banken, in tegenstelling tot de Nederlanders.

Wij hebben inmiddels contact gelegd met de Zweedse “handjecontantje”: http://www.kontantupproret.se/ en hopen daar mee samen te gaan werken.

De cashloze samenleving is in Zweden bijna een feit. Weerstand is er, zeker in de steden, nauwelijks. De banken worden vertrouwd. (Trouw 26-02-2017)

Wie in Zweden een bedelaar probeert af te wimpelen, komt niet weg met een verontschuldigend ‘geen geld op zak’. “Geen probleem”, luidt dan het antwoord. “We nemen ook elektronische betalingen aan.” Zweden stevent af op een maatschappij zonder contanten. In het openbaar vervoer kunnen reizigers al jaren niet meer terecht met munten of biljetten. Ook winkeliers, restauranthouders en andere ondernemers kunnen ervoor kiezen cash te weigeren.

In Zweden worden slechts twee van de tien aankopen met cash betaald. Ter vergelijking: van alle geldtransacties wereldwijd bestaat driekwart uit contanten. In Nederland is iets minder dan de helft van alle betalingen in cash. Zelfs voor de kleinste bedragen trekken de Zweden hun pas. Ze doen dat gemiddeld 269 keer per jaar, drie keer meer dan de gemiddelde Europeaan.

Maar fervent gebruik van pinpas en creditcard is maar een deel van het verhaal. In 2012 introduceerden de zes grootste banken van Zweden samen de mobiele applicatie Swish. Dit elektronische betaalmiddel koppelt een persoonlijke bankrekening aan een telefoonnummer. Gebruikers van de app kunnen in een paar seconden geld overmaken naar het nummer van een vriend, een zus of wie dan ook met een smartphone.

Uniforme pinautomaat

Het succes van de app overtrof alle verwachtingen. Na vier jaar heeft ruim de helft van de Zweedse bevolking Swish. Van de Zweden onder de dertig jaar is dat zelfs 90 procent. Kleine ondernemers kunnen daarnaast nog gebruik maken van iZettle: een goedkope kaartlezer die ze kunnen aansluiten op een mobiele telefoon. Marktkooplieden, daklozenkrantverkopers en kerkcollectanten: allemaal innen ze het liefst elektronisch.

De Zweedse centrale bank voert drie redenen aan voor deze vlotte ontwikkeling in cashloze richting. Allereerst, zegt financieel adviseur Björn Segendorff, omarmen de Zweden technologische innovaties. Een tweede reden is de lange samenwerking tussen banken. Die heeft geleid tot Swish, maar ook tot een uniforme pinautomaat, de Bankomat, die elke Zweedse bankkaart accepteert en waardoor, zegt Segendorff, ‘je overal met je bankpas uit de voeten kunt’.

Tot slot noemt de financieel adviseur het ‘uitzonderlijke geloof’ in de autoriteiten. Volgens hem heeft het Zweedse volk geen moeite zijn geld toe te vertrouwen aan een bankinstelling. “Zweden gaan er blindelings vanuit dat een bank integer met hun bezit omgaat.”

Het mag geen verrassing heten dat de Zweedse bankbesturen de technologische ontwikkelingen in het betalingsverkeer aanmoedigen. Voor hen zijn contanten vooral duur. Cash geld moet worden vervoerd, geteld, bewaakt. Bij meer dan de helft van de 1600 bankgebouwen kunnen Zweden al niet meer terecht voor een opname of storting.

Ouderen

Voor de meeste Zweden is dat niet zo’n punt – zeker in de steden is een andere bank nooit ver weg. Het zijn vooral ouderen en inwoners van het geïsoleerde noorden voor wie de transitie ongunstig uitpakt.

“Veel ouderen willen geen afstand doen van munt- en briefgeld. Het is niet voor iedereen weggelegd om verschillende pincodes te onthouden of ingewikkelde telefoons te bedienen”, vertelt Björn Eriksson, oprichter van een initiatief voor het behoud van contanten. “Buiten de stedelijke gebieden moeten Zweden vaak tientallen kilometers reizen om geld op te nemen. We zijn in Europa, na Tsjechië, het land met de minste pinautomaten”, zegt hij.

De bevolking in deze rurale gebieden is vaak afhankelijk van cash. “In afgelegen streken is de internetconnectie slecht en elektronisch betalen is daardoor soms onmogelijk.

Bovendien, mijmert Eriksson: wat gebeurt er met ons geld als de banken straks een monopolie hebben? Wat te denken van negatieve rentes? Eriksson noemt de Zweden naïef in hun vertrouwen in het bankwezen. “Een belangrijk argument voor contant geld is dat je het in je achtertuin kunt begraven.” Voorlopig kan dat ook gewoon. Adviseur Segendorff van de centrale bank denkt dat cash de komende jaren nog niet verdwijnt. Maar steeds zeldzamer, dat wordt het wel.

Een vrouw ruilt euro’s voor Zwitserse franken (archieffoto) © epa

Cash nog niet weg uit het Nederlandse straatbeeld

In 2015 werd in Nederland voor het eerst meer gepind dan contant betaald. Over 2016 zijn nog geen harde cijfers bekend, maar Betaalvereniging Nederland schat het pin-aandeel nu op ongeveer 55 procent, mede door de snelle stijging van het aantal contactloze betalingen. Van banken en detailhandel mag er nog wel meer gepind en contactloos betaald worden: het is veiliger en goedkoper voor winkeliers. Sommige ondernemers nemen zelfs helemaal geen contant geld meer aan.

Dat geldt voor het Vlaamsch Broodhuys in de Amsterdamse Jordaan, waar broden en patisserie aantrekkelijk liggen opgestapeld: van een rond speltbrood met sesam en bergzoutkristallen tot een pain au chocolat. Daar komen niet alleen buurtbewoners op af, maar ook toeristen. Contanten kunnen ze thuis laten, want bij alle vestigingen van het Vlaamsch Broodhuys kun je alleen elektronisch betalen.

“We hebben het zeven jaar geleden ingevoerd”, vertelt eigenaar Dimitri Roels. “Ik hoorde elke week wel van een bakker die was overvallen. Ook een van onze mensen heeft een keer op weg naar de bank de dagopbrengst onder dwang af moeten geven.” In eerste instantie durfde hij het niet aan om contant geld te weren uit de winkels. Hij besloot eerst een enquête te houden met wijnhandel Grapedistrict onder hun klanten. Tot zijn verbazing zei 90 procent er geen enkele moeite mee te hebben.

“Natuurlijk was er ook protest. Er is gedreigd met een proces en iemand gooide een keer zijn geld woedend achter de toonbank.” Intussen is iedereen er volgens Roels aan gewend en is hij blij dat hij ‘van die ellende met contant geld af is’.

Ook busmaatschappijen zetten vanwege de veiligheid deze stap. In de nachtbussen van Amsterdam kan geen kaartje meer worden gekocht met contant geld en in maart volgen alle bussen. Ze worden dan uitgerust met een pinautomaat. Volgend jaar wil het Gemeentelijk Vervoerbedrijf het hele openbaar vervoer ‘cashvrij’ hebben. Ook busmaatschappij Arriva plant die stap.

Toch zal contant geld niet snel verdwijnen, is de verwachting. Vooralsnog vindt een duidelijke meerderheid van de bevolking dat contant betalen mogelijk moet blijven, blijkt uit onderzoek dat De Nederlandsche Bank heeft laten verrichten voor het Maatschappelijk Overleg Betalingsverkeer. Dit platform vindt dat mensen altijd een keuze moeten houden tussen verschillende betaalwijzen, ongeacht of ze nu anoniem willen blijven, geen pas hebben of niet naar een andere winkel kunnen uitwijken.

Annemieke Diekman

Bron: https://www.trouw.nl/samenleving/in-zweden-is-contant-geld-zeldzaam~a17833a4/

Stemmen is instemmen met de onderdrukking van jezelf en je buren – Achter de Samenleving

De vraag die ons al een tijdje bezig houdt, is hoe leg je de mensen uit dat je niet zou moeten stemmen?

Waar stem je dan eigenlijk op en hoeveel zin heeft dat? De reacties die we krijgen zijn: het is een recht om te mogen stemmen; als ik niet stem gaat mijn stem naar de grootste partij; ik ga heel anders stemmen, want die partij verwoordt het best wat bij mij past; ik heb genoeg van al die asielzoekers en stem daarom PVV, die wil daar tenminste iets aan doen.

Maar wat doe je eigenlijk als je stemt? Heb je daar wel eens over nagedacht? Maakt jouw stem echt verschil? Zorgt jouw stem ervoor dat in Den Haag een ander plaatje gaan draaien? Hoeveel hebben ze in Den Haag eigenlijk te zeggen en aan wie leggen zij verantwoording af? Zit de werkelijke macht in Den Haag of zijn dat ook maar marionetten die taken uitvoeren? Wat is het verschil tussen democratie en tirannie?

Lees dit artikel van Achter De Samenleving waarin wordt aangetoond dat democratie gelijk staat aan tirannie.

Stemmen is instemmen met de onderdrukking van jezelf en je buren – Achter de Samenleving

Bijna alle Nederlanders zijn opgegroeid in een democratie en we hebben dan ook ons hele leven te horen gekregen dat democratie  het beste  politieke systeem is.
Uiteraard is alles relatief en als je een democratie vergelijkt met een dictatuur zal een democratie wellicht als minder schadelijk en beperkend van de vrije wil en vrijheid om eigen keuzes te maken worden ervaren.
Dat betekent echter niet dat een democratie op zichzelf het beste is voor de mens. En het sluit ook niet uit dat een democratie in zichzelf nog steeds een systeem is ter onderdrukking van de mensheid.

In het boek –Het Einde van al het Kwaad– zet Jeremy Locke helder uiteen hoe ook een democratie een systeem is dat de vrije wil en vrijheid van mensen om hun eigen keuzes te maken onderdrukt en vernietigt en daarmee dus een immoreel systeem is.
Heeft de man een punt? Oordeel zelf.
 Hier zijn uitleg:
—–

Slavernij die zichzelf vermomt als vrijheid

Het volmaakte toppunt van cultureel succes is mensen ervan te overtuigen dat ze vrij zijn in hun slavernij.
Democratie is een bedachte theorie, niet een morele waarheid. Het is een denkbeeld van het kwaad. Het werd gecreëerd om vrijheid na te bootsen, terwijl de
 wet de mensen nog steeds in zijn greep houdt. Zoals altijd in de geschiedenis, herhaalt het patroon van de tirannie zich door opnieuw leugens uit te vinden om dezelfde slavernij te verbergen.
Democratie gaat om het maken van slaven en  de eigenaren van die slaven. De lessen die ‘s werelds grootste democratieën ons leren, kunnen zijn dat iedereen vrijheid en een stem heeft. Ze leren ons dat democratieën de beste vorm van regeringen zijn. De reden die ze geven is dat democratie de gewone man een stem geeft. In tegenstelling tot koningen, dictators en communisten, geeft democratie de meeste mensen invloed op het doen en laten van hun buren.
Het kwaad van de democratie kent geen vrijheid. Ieder mens dat vrij is heeft niemand die hem
 tot slaaf maakt. In plaats daarvan geven democratieën iedereen de mogelijkheid om je tot slaaf 
te maken.

De democratische cultuur leert ons dat de wet ons regeert. Het leert ons dat de wetten die door de meerderheid zijn gemaakt, moreel juist zijn. Elke wet, elke eis, elke straf is moreel als die uitgevoerd wordt door de meerderheid. Verkeerde toepassingen van democratie, zoals democratische republieken en gekwalificeerde meerderheden zijn niet anders. Elke wet die aangenomen kan worden door een representatieve meerderheid, gekwalificeerde meerderheid of welke andere groep dan ook, wordt moreel juist.
Als je 50% van een groep mensen kunt overtuigen om zichzelf of hun buren tot slaaf te maken,
is het dan moreel? Als je 66%, 75% of 99% of iedereen kunt overtuigen, is dat moreel juist?
Het geloof van mensen dat wetten moreel zijn is de speelbal van het kwaad. Een wet beperkt
altijd een vrijheid en is daarmee altijd immoreel, ongeacht hoeveel mensen ervoor of tegen zijn.
Het kwaad streeft ernaar mensen te overheersen, om hun vrije wil, hun vrijheid om eigen keuzes te maken en hun eigenwaarde te vernietigen. Het maakt het kwaad niets uit wie wie tot slaaf maakt of waarom.
Er is geen moraliteit in de wet. De democratische leer stelt dat zo gauw er wettelijk gezien
genoeg stemmen voor de wet zijn, dat deze dan goed en gerechtvaardigd is om deze op te
leggen aan een groep mensen. Waarom zou de vernietiging van jouw vrijheid acceptabel zijn alleen maar omdat iemand anders dat zegt? Wordt het kwaad ineens gerechtvaardigd hoe meer mensen het willen? Zou het kwaad rechtvaardig zijn als iedereen het wil?

Tirannie door een koning is hetzelfde als tirannie door honderden miljoenen koningen. Het 
kwaad is de aard van afgedwongen wetten; hoe de wetten tot stand zijn gekomen is
 nietszeggend.
Tirannie verbergen in de denkbeelden van een representatieve regering en een 
meerderheidsbewind is iets alledaags in onze moderne wereld. Na zoveel millennia waarin
 vorstendommen en militaire machthebbers regeerden, hebben mensen geleerd om iets van het kwaad in de tirannie te herkennen.
Er waren duizenden jaren voor nodig om ons te ontdoen van het concept van adeldom en het
 goddelijke recht om te regeren. Tegenwoordig zijn er veel mensen op de wereld die begrijpen
dat er geen aangeboren recht is om als koning over anderen te heersen. Maar de sluwheid van het kwaad heeft de verantwoordelijkheid in de richting van individuele denkbeelden geduwd, in plaats van richting zichzelf. Het kwaad leert de moderne mens dat vorstendommen en dictators een fout waren, maar dat het goed is om je te onderwerpen aan je buren.

Vroeg in de Amerikaanse geschiedenis stond de meerderheid de slavernij en de systematische
 ontmenselijking van Afrikanen toe. Trokken de democratische wetten een moraal uit de
slavernij?
Theorieën zoals ‘een meerderheidsbewind’ zijn intrinsiek slecht. Het kwaad wil dat je gelooft dat het kwaad goed is, en dat vrijheid gevaarlijk voor je is. Vanuit het gezichtspunt van een vrij individu, is het afgrijselijk om de leden van een democratie niet alleen ‘het recht’ zoals dat opgelegd wordt op alle mogelijke manieren in hun leven, voor waar aan te nemen, maar ook om getuige te zijn van het feit dat de slachtoffers ervan verschillende versies van wat wel en niet moreel zou zijn opleggen aan hun buren.

Sommige mensen geloven dat democratieën veilig zijn en de juiste regeringsvorm zijn,
 aangezien de meerderheid van de mensen fatsoenlijk is. Ze geloven dat de meerderheid
 fatsoenlijke regels zal maken voor de minderheid.
Dit geloof kent twee leugens. Ten eerste dat de wet verheven is; dat het goed is om de minderheid te dwingen om te gehoorzamen. Ten tweede, dat de minderheid, als ze aan zichzelf overgelaten wordt, de levens van alle anderen kapot zal maken. De minderheid wordt gereguleerd en gedwongen door een systeem van politie en wetten om te conformeren aan de manier waarop je je moet gedragen. Voor diversiteit is geen ruimte en het afwijken van de norm kan zelfs gecriminaliseerd worden. Niets van dit alles heeft ook maar iets te maken met het verdedigen van de vrijheid van de
 meerderheid. Het gaat erom de minderheid de baas te blijven. Het gaat om het africhten van de
 meerderheid naar hoe het kwaad het wil   hebben.

De honger naar macht over anderen is het lokmiddel van de democratie.
Er is geen meerderheid
. De moderne geschiedenis van sterke democratieën heeft laten zien dat er niet zoiets is als ‘de
 meerderheid’ of ‘de minderheid’. Ideologische partijen binnen bevolkingen versplinteren
 democratische samenlevingen in ontelbaar veel splintergroeperingen. Verschillende
 benaderingen, compromissen en regels zorgen ervoor dat het niet mogelijk is om een
 meerderheid te behalen, waarbij er intussen nog steeds oneindig veel dwang wordt gecreëerd 
via de wet.
Dit garandeert je, ongeacht wie je bent, dat je je zowel in een aantal meerderheidskringen
 bevindt, als in een aantal minderheidskringen. Je zult zowel de controle over anderen ervaren
door wetten voor te schrijven, als slavernij ervaren doordat wetten aan jou voorgeschreven
worden.
Je buurman, die in andere opzichten net zoals jij denkt, zal jouw vrijheid willen opofferen om 
een aantal van zijn doelen te bereiken. Andersom, in een democratie, zal jij ook geneigd zijn om
je buren misdadigers te noemen. Zo gauw cultuur mensen leert dat het goed en fatsoenlijk is
om de vrije wil en vrijheid van andere mensen om hun eigen keuzes te maken te onderdrukken en te vernietigen, op welke grond dan ook, splitst het gezag zich af en groeit de tirannie.


Democratie veroorzaakt geweld en destructie. Democratie leert de mens dat het goed is om je wil met dwang en geweld op te leggen aan anderen. Sterker nog, het leert mensen dat ze het recht hebben om alles met geweld van hun buren af te nemen.
Democratieën zijn altijd welvaartsstaten, omdat iedereen wetten kan maken die diefstal legitimeren. De sterkste democratieën hebben de hoogste belastingen en de meeste regelgeving. Regeringsambtenaren kunnen wetten beïnvloeden om hun eigen positie en salaris te verhogen. Hoe meer regels er gemaakt worden, hoe meer mogelijkheden er zijn om te plunderen in naam van wat juist geacht wordt.
Velen willen gedrag reguleren in de naam van religie, milieu, economie, fatsoen en veiligheid.
 Democratie leert ons dat deze zaken meer waarde hebben dan de mens. Het kwaad leert ons
dat het aanleren van gewenst gedrag aan mensen, belangrijker is dan de mensen zelf. Het 
kwaad wil dat je gelooft dat de waarde van mensen schuilt in hun correcte gedrag, in plaats van
in hunzelf.

Als democratische culturen sterker worden, is het duidelijk voor iedereen dat de legitimiteit van
de wet een schijnvertoning is. Elke wet is goed, zo gauw het de wet wordt. Daden die door
eenieder beschouwd zouden worden als misdaden zoals ontvoering, aanranding en moord,
worden nu gepleegd door de overheid, de politie, geheime diensten en het leger ‘gemachtigd door jou’.
In volwassen democratieën zul je bepaalde mensen vinden die zich aan de wet onttrekken, op basis van die wet, en gewoon pakken wat ze willen en wanneer ze dat willen. Dit is niet slechter dan de wet, maar slechts efficiënter.
Het toppunt van de democratie is de chaos waarin mensen stelen van andere mensen, elkaars vrijheid ontnemen wanneer ze dat willen en de menselijke vrije wil van elkaar onderdrukken, alleen maar omdat het kan.
Het toppunt van democratie is het onvermogen om te denken, te spreken en te doen, uit angst
 voor de wet. Dit is niet anarchie, maar dit is tirannie. Tirannie is altijd vermomd als cultuur en
 wetgeving. Het perfecte kwaad.

Om de aard van democratie te begrijpen, is het essentieel om te begrijpen dat de vernietiging van vrijheid het kwaad is.
De stabiliteit van overheersing is het basisprincipe van cultuur. Hoe stabieler gezag uitgeoefend
kan worden, hoe beter.
Er is nooit stabiliteit geweest in het verleden. Er werden constant oorlogen uitgevochten,
 duizenden jaren lang zijn wereldrijken opgekomen en weer vernietigd. Bijna elk excuus voor
 tirannie is uitgeprobeerd, en uiteindelijk overwonnen.
De mensheid streeft naar vrijheid in zijn leven, omdat vrijheid de aard van de mensheid is;
 vrijheid is leven. Onze aanhoudende strijd tegen het kwaad is opgetekend in de geschiedenis. Het kwaad heeft uiteindelijk elke oorlog verloren die het begonnen is. Dit is een bewijs van de kracht en goedheid van de mensheid. Het is ook een bewijs van het aanpassingsvermogen en de evolutie van het kwaad.

Elke vorm van tirannie heeft gefaald omdat mensen het uiteindelijk doorzagen en hun eigen
 vrijheid terugwonnen. Het kwaad heeft een oplossing gevonden voor zijn verlies door zijn slaven medeplichtig te maken.
Democratie is het grootste kwaad dat er maar kan bestaan. Het is een groter kwaad dan het
 communisme, en een groter kwaad dan koninkrijken. Alle andere vormen van tirannie zijn 
natuurlijk slecht omdat ze een paar mensen toestonden om de levens van iedereen te
domineren. De vrije wil en vrijheid om eigen keuzes te maken werd voor bijna iedereen vernietigd.
Echter, de democratie leert je dat je vrij genoeg bent om te stemmen, hetgeen een beter 
systeem lijkt. Jammer genoeg legitimeert het anderen om jouw vrijheden weg te stemmen. Dit
 maakt het een vorm van het kwaad. Wat het zuiver kwaad, en de grootste vorm van kwaad die er maar kan bestaan is, is dat ook jij stemt om de vrijheden van anderen weg te nemen. Het maakt iedereen die stemt medeplichtig aan het onderdrukken en vernietigen van vrijheden, het maakt iedereen een uitvoerder van het kwaad.
Iedereen wordt een slaaf – en iedereen wordt een slavenmeester in een democratie.
Dit maakt het het perfecte kwaad.

Dit fragment komt uit het gratis en vrij downloadbare boek: http://achterdesamenleving.nl/het-einde-van-al-het-kwaad-het-tijdperk-van-de-oorlogen-op-aarde-is-voorbij/#.VCwy__mSyac

Wat maakt het uit of je door de hond of door de kat gebeten wordt – Kees van Oosten

Vandaag in ons dossier Verkiezingen – de Stoelgang van jouw Stem een artikel geschreven door Kees van Oosten.

Kees stelt dat er weinig verschil is tussen de Overheid en een criminele organisatie. Wat is de rol van de politiek en de media in Nederland en waarom stemmen we eigenlijk en waarop? Hoe zinvol is dat?

De tekst spreekt voor zich, eigenlijk hebben we hier weinig aan toe te voegen. We zouden het bijna zelf geschreven kunnen hebben.

Kees van Oosten:

Door mijn werk als rechtshulpverlener ben ik er steeds meer van overtuigd geraakt dat er weinig verschil is tussen de overheid en een criminele organisatie. Voor het kleinste vergrijp wordt de burger keihard gestraft, maar de overheid kan burgers straffeloos het leven enorm zuur maken, straffeloos de wet overtreden en straffeloos vriendjespolitiek bedrijven. En dat doet de overheid ook en daar valt door de burger weinig tegen te doen.

Als je als burger een klacht indient bij de politie of de officier van justitie dan wordt die doorgaans niet in behandeling genomen. Daar kan je tegen in beroep bij het gerechtshof, maar dat haalt niets uit want 10 tegen 1 beslist het gerechtshof dat de overheid niet vervolgd kan worden voor wat ambtenaren en bestuurders doen in de uitvoering van de overheidstaak. Het gerechtshof zal zeggen: de politiek is er om de overheid te controleren, niet het strafrecht.

Maar als je als burger klaagt bij de gemeenteraad of bij leden van de tweede kamer stuit je op een enorme onverschilligheid. Dat de overheid het leven kapot maakt van meneer of mevrouw X, dat interesseert, is mijn ervaring, het gros van de raadsleden of kamerleden geen moer. Ze zouden het volk moeten vertegenwoordigen, het voor het volk op moeten nemen, maar dat is precies wat ze niet doen. Ze zitten in de politiek ter meerdere glorie van zichzelf en voor de baantjes.

Dat er steeds meer mensen een gruwelijke hekel hebben aan de overheid en aan de politiek daar kan ik dus goed inkomen want dat heb ik ook. En dat steeds meer mensen een diep wantrouwen hebben tegen de NOS, de NRC, de Volkskrant, de Trouw en andere zogenaamde kwaliteitsmedia daar kan ik ook goed inkomen, want die brengen het nieuws zoals de overheid wil dat die gebracht wordt en mensen die daar kritiek op hebben krijgen nauwelijks aandacht.

Dat Wilders, Jan Roos en andere zogenaamde populisten een groeiende aanhang hebben ligt voor de hand en daar hebben de partijen die vanouds de dienst uitmaken het naar gemaakt. Stemmen op Wilders, Jan Roos en andere populisten is een manier om wraak te nemen met name op de PvdA, GroenLinks, D66, CDA en VVD, op arrogante politici die neerkijken op het gewone volk en elkaar mooie baantjes toespelen.

Wat ik echter niet begrijp van mensen die op Wilders, Jan Roos of andere populisten willen stemmen is dat ze niet zien of niet willen zien dat dat net zulke egoïstische baantjesjagers en leugenaars zijn als andere politici en dat het echt niets uitmaakt of je door hond of door de kat gebeten wordt. Dat Wilders e.a. handig inspelen op de afkeer van het volk van de gevestigde politiek is helemaal geen reden om aan te nemen dat zij niet liegen en niet op baantjes uit zijn.

Hoe de macht veroverd wordt door mensen met ambitie die ook bij de regerende elite willen horen is uitvoerig onderzocht door klassieke sociologen als Pareto, Mosca en Michels (de “ijzeren wet van de oligarchie”). Het is altijd hetzelfde patroon. Het begint ermee dat er hevig op de elite gescholden wordt, dat men zich zoveel mogelijk woordvoerder maakt van alles waar het volk zich aan ergert. En het eindigt ermee dat het volk opnieuw en nog veel meer belazerd wordt. Zie hoe het ging met NieuwLinks in de PvdA  (1966-1971) of lees de klassieker “De dierenboerderij” van George Orwell.

Kortom: wie niet door de overheid en de politiek bedrogen wil worden doet er goed aan geen enkele politieke partij en geen enkele politicus te vertrouwen. Ook niet politieke partijen en politici die munt slaan uit de afkeer van de politiek, want die zijn geen haar beter. Opkomen voor jouw belang moet je zelf doen en nooit overlaten aan vrome praters die daar een mooi baantje mee in de wacht proberen te slepen.

http://www.keesvanoosten.nl/wat-maakt-het-uit-of-je-door-de-hond-of-door-de-kat-gebeten-wordt/

 

 

 

Rabobank: “Nexit desastreus voor Nederlandse economie.” Handjecontantje.org: Rabobank desastreus voor onze economie!

Hieronder een artikel van RTL Nieuws waarin de Rabobank alvast een schot voor de boeg geeft voor het – zeer waarschijnlijke – geval dat de Nederlanders in een referendum gaan stemmen voor een Nexit: Nederland uit de EU.

Een paar feiten op een rijtje.
Niets aan de werkelijke macht in de EU is democratisch. Het europarlement wordt gekozen, maar heeft, vergeleken met de Tweede Kamer in Nederland, niet een fractie van de macht daarvan. Het heeft geen wetgevende bevoegdheid; het kan slechts een wetsvoorstel van de Europese Commissie wegstemmen.
De Europese Centrale Bank in Frankfurt (ECB) is niet democratisch gekozen; het is in wezen gewoon een private biljonairsclub. Maar ze bepaalt wel alles wat met ons geld te maken heeft. De ECB is geen overheid.
Ben je geïnteresseerd in hoe de EU totstandgekomen is, dan is deze lezing een aanrader: http://bit.ly/rathwoeu

Daarna snap je ook dat de hele EU niets met democratie te maken heeft, maar dat de Nederlandse overheid wel het overgrote deel van de wetgeving aan die club uitbesteed heeft..

Hieronder het sprookje van de Rabobank, voorgelezen door RTL Nieuws.

“Als de EU uiteen zou vallen, krimpt de Nederlandse economie met 10 tot 15 procent, verdubbelt de werkloosheid en blijft de welvaart structureel lager dan dat die geweest was binnen de interne markt.

Dat doemscenario voorspelt de Rabobank. De bank voorziet vier toekomstscenario’s voor de Europese Unie: ‘doormodderen’, ‘ uiteenvallen’, ‘verdieping’ en ‘twee snelheden’. In het scenario van ‘twee snelheden’ wordt Nederland nog bij de landen gerekend die zowel in Schengen als in de euro (de ‘snelle’ snelheid als het ware) blijven.

Doormodderen

Op korte termijn is ‘doormodderen’, het doorzetten van de huidige situatie, niet eens zo’n slechte optie, maar op de lange termijn zal die niet houdbaar zijn.

Als er niets verandert, schrijven de onderzoekers, zal de EU uiteindelijk afstevenen op optie 2, ‘ desintegratie’. Aanhoudende onrust en ontevredenheid zonder effectief beleid is niet houdbaar.

Dit is hoe de RaboRovers het ons ons willen laten voorstellen. De werkelijkheid is iets anders.

Desintegratie

In dat scenario valt eerst de eurozone, en vervolgens ook de Europese Unie als geheel uit elkaar. De economische gevolgen van die situatie zijn desastreus. “Als een van de meest open economieën op het Europese continent wordt Nederland hard getroffen door de versplintering van de Europese Unie”, schrijven de onderzoekers.

De economische groei neemt sterk af, de werkloosheid verdubbelt, de handel met andere Europese lidstaten neemt enorm af en door vermogensverliezen op buitenlandse valuta daalt ook de dekkingsgraad van de pensioenfondsen.

Nexit

Maar dat is nog niet eens het beroerdste scenario dat de Rabobank kan voorzien. In het geval van een nexit (Nederland stapt uit de Unie) liggen die kosten nog veel hoger. Wim Boonstra, chef-econoom van RaboResearch, waarschuwt ervoor om de situatie van Groot-Brittannië nu te vergelijken met een nexit-scenario.

Het Verenigd Koninkrijk is namelijk nooit lid geweest van de muntunie. Daardoor ondervinden de Britten minder schade van het verlaten van de EU dan Nederland, als wij hun voorbeeld zouden volgen.

Voordelen voor het VK

Na de brexit-verkiezing daalde de waarde van het pond flink.  Daardoor profiteert het land enerzijds van een sterke internationale concurrentiepositie en anderzijds nog steeds van alle voordelen die de interne markt van de EU ze geeft.

Maar ook het VK zal op lange termijn de economische keerzijde van de brexit gaan merken, verwacht Boonstra. Voor Nederland zouden die gevolgen nog veel zwaarder zijn. Het zou kunnen, maar het wordt heel, heel duur.

Kiezen voor meer samenwerking

Wanneer de lidstaten er echter op tijd voor kiezen om de samenwerking te intensiveren zou dat veel economische voordelen hebben voor Nederland.

De economische groei trekt aan, de werkloosheid daalt flink, meer buitenlandse bedrijven kiezen voor Nederland en zelfs indexatie van de pensioenen komt in beeld.

Twee snelheden

Ten slotte gaan de onderzoekers nog in op een Unie van twee snelheden. Nederland zou daarin tot de kernlanden behoren. De kernlanden gaan nauwer samenwerken en vergroten de afstand tot de landen aan de rand van Europa.

Eerst zal in dit scenario in Nederland de economische groei wat vertragen, maar uiteindelijk zal die hoger uitkomen dan in het ‘doormodderen’-scenario (en zeker dan dat van ‘uiteenvallen’). Datzelfde geldt voor de werkloosheid.

Europa kost geld

Al met al lijkt meer samenwerking voor Nederland de beste optie. Volgens het onderzoek zitten er kosten en baten aan elk van de beschreven opties, maar zijn de verschillen groot.

“Europa kost geld”, stelt Wim Boonstra. “Maar hoe wij omgaan met Europa, bepaalt hoe veel geld het ons gaat kosten.””

Hier vind je het artikel van RTL Nieuws.

 

Wij vinden de RABObank desastreus voor de economie en voor de mens in het bijzonder.

Waarom? 

  • De Rabo – net als alle andere banken waar je een lening kunt afsluiten – creëert geld uit het niets, door, op het moment van het sluiten van de lening, een getal in een computer in te tikken. En daarmee wordt nieuw geld geboren;
  • De bank vraagt daar geld voor (rente). Ze vraagt  rente  voor geld dat ze niet heeft hoeven lenen, waar ze niets voor heeft hoeven doen;
  • Jij betaalt geld terug aan de bank, geld waar jij voor gewerkt hebt. Terwijl de bank er niets voor heeft hoeven doen.
    Er vindt dus economische-waardeoverdracht aan de bank plaats: van leningnemer naar leninggever (dat gebeurt ook door de rente). Je kunt ook zeggen: er is een continue stroom van mensen die waarde scheppen naar mensen die geld scheppen. Wat is de impact daarvan? Wat betekent dat nou eigenlijk?;
  • Het geld dat jij van de bank leent, en waarvoor de bank dus nieuw geld creëert, wordt exclusief rente gecreëerd. De rente die jij moet betalen, moet komen uit een groeiende geldhoeveelheid, doordat anderen leningen sluiten. Dit is de kern van inflatie;
  • De bank bepaalt aan wie ze geld uitleent. En dat is niet aan de bedrijven die de motor van de economie zijn – zelfstandige, niet-beursgenoteerde ondernemingen; de banken lenen het geld vooral aan de grote multinationals, die daarmee een concurrentievoordeel krijgen t.o.v. zelfstandige ondernemingen. Die verdwijnen ook steeds meer omdat ze worden opgekocht door de multinationals – met, je raadt het al, de leningen van de bank;
  • In tegenstelling tot wat ze ons willen laten geloven, reageren banken niet op economische recessies, maar creëren ze die. Door het verkrappen van de geldmarkt, door minder leningen uit te geven, is er minder geld in de economie, waardoor leningen en rente niet (terug)betaald kunnen worden, en de economie sowieso krimpt omdat er minder transacties – mogelijk – zijn. De banken veroorzaken de slingereffecten in de economie.
    Dit is een belangrijk verdienmodel van de banken: “Kom maar hier met je (onder)pandje”. Mensen met een hypotheek die wegens werkloosheid of scheiding hun huis niet meer kunnen betalen en/of het moeten verkopen; bedrijven die normaal rendabel zijn, die door de bank gedwongen worden hun zaak te verkopen: in beide gevallen valt het onderpand aan de bank toe en blijven de hypotheekgevers met een restschuld achter. Dit doen alle banken, maar de Rabobank heeft hier een heel slechte naam “hoog” te houden. In dit boek zijn twee voorbeelden daarvan op een ontluisterende en onthullende manier beschreven, we kennen persoonlijk twee gevallen van ondernemers die hun bedrijf zijn kwijtgeraakt door toedoen van de Rabo;
  • Wat is de basis van dit alles: het feit dat de vier grootste – private, Amerikaanse – banken van de wereld 147 multinationals bezitten die gezamenlijk 40% van de wereldomzet behalen en 60% van de wereldwinst. Dit zijn gegevens uit een wetenschappelijk onderzoek van de ETH te Zürich, dat je hier terug kunt vinden. Deze cijfers zijn in 2011 gepubliceerd; je kunt gevoegelijk aannemen dat deze percentages alleen nog maar hoger geworden zijn.
    Die vier grootbanken beheersen wezenlijk alle wereldconcerns op de gebieden energie (olie en gas), voedingsindustrie, wapens, farmaceutica, telecom, vastgoed, mijnbouw (grondstoffen en edele metalen), handelshuizen, beurzen etc. Maar ook de media (radio, televisie, internet), onderwijs en onderzoek (universiteiten). En ook: de goede doelen.
    En dus ook: onze overheid.
    En van wie zijn die vier grootste banken?

Moeilijk te geloven dat dit zo is? Check dit korte filmpje van De Nederlandsche Bank (en dit van Ons Geld) over geldschepping uit het niets; en deze documentaire over hoe de economie wordt bestuurd door de banken. Als je er echt voor wil gaan zitten: Money as debt.