Een andere kijk op geld door Ivo Valkenburg

(Pioniers Magazine | Carla de Ruiter) Ivo Valkenburg staat voor het mogelijk maken van een economie van welzijn en geluk. Hij schreef zijn boeken ‘Spirit in Finance’ , ‘Louter Leven’ en ‘Pure Life’, waarin hij uiteenzet hoe deze wereld eruit zou kunnen zien.

Hij is al dertig jaar actief in het bedrijfsleven waarbij hij organisaties leert om vanuit een bewustzijn te werken dat onze menselijkheid benadrukt.

Ivo is daarnaast een veelgevraagd internationaal spreker over liefde in de economie. Ik ga met hem in gesprek over geld en ‘Spirit’ en zijn kijk op de maatschappij van de toekomst, die volgens hem allang is begonnen.

Hoe kijk je naar geld en wat versta je eronder?

Geld doet ons vaak vergeten dat we als mens alle kracht van schepping en creatie binnen onszelf dragen. De overtuiging dat geld nodig is, echt zou zijn, is vanuit mijn visie een tekort aan innerlijk weten dat je kunt bereiken zonder geld. 95 procent van het geld wordt letterlijk door private banken uit het niets gecreëerd.

Ondertussen is er nooit genoeg geld voor onderwijs, gezondheidszorg en alles wat het leven echt de moeite waard maakt. Er is wel altijd genoeg geld voor oorlog. Heb je ooit weleens een premier van een land horen vertellen: “Sorry, we hebben helaas geen geld om mee te doen aan deze oorlog”. Het is de hoogste tijd om onze kijk op geld en economie te vernieuwen.

Veel mensen denken nog steeds dat de bank het spaargeld gebruikt om uit te lenen aan anderen. Het verschil aan opbrengst in rente is het verdienmodel, maar dat is niet waar.

Geld wordt digitaal geschapen. Wanneer je 200.000 euro leent voor een huis dat je wilt kopen, dan wordt het op dat moment ingetoetst in de computer. Even daarvoor bestond dit geld nog niet. De econoom en oud-bankier Ad Broere schreef er diverse boeken over. In zijn boek “Geld komt uit het niets’ ontmaskert hij de financiële goocheltrucs. De gevestigde orde had nogal wat weerstand op zijn boodschap, inmiddels erkennen ook officiële mensen en instanties, zoals minister Dijsselbloem en de Bank of England zwart op wit dat geld uit het niets wordt geschapen.

Wat is geld voor jou?

Eerlijk gezegd betekent geld voor mij niets. Alleen omdat ik in een wereld leef waarin volop betekenis wordt toegekend aan geld, speel ik het spel mee. Ik gebruik geld als een middel in de uitwisseling van producten, diensten en talenten. Die uitwisseling kan natuurlijk ook zonder geld. Ik beschouw het als een uitwisseling van dankbaarheid. De huidige betekenis van geld zou helemaal niet bestaan als we als mensheid collectief zouden besluiten om er anders mee om te gaan. Maar goed, zover is het nog niet, alhoewel ik zie dat, wereldwijd, veel mensen en organisaties zich klaar maken voor herziening van de manier waarop we met geld omgaan.

We denken werkelijk dat als we duizend euro in onze zak hebben, we daar iets mee kunnen doen dat zonder die duizend euro onmogelijk zou zijn. Daar zit de valkuil. Geloof me, ik gebruik die duizend euro in de wereld van vandaag ook met alle liefde om mooie dingen mee te doen. Alleen ik ga niet langer akkoord met de overtuiging dat het zonder die duizend euro onmogelijk is. Het geloof in de betekenis van geld is vergelijkbaar met het geloof dat ‘het’ gaat gebeuren als we een nieuwe premier krijgen of een nieuwe regering. We denken dat het dan wel goed komt of juist niet, maar we gaan ervanuit dat het iets is buiten onszelf.

Ons geloof in geld kortwiekt ons bewustzijn. We vergeten de oneindige scheppingskracht binnen onszelf. We zijn door geld, maar ook door politiek, religie en wat dan ook maar buiten onszelf, geneigd onze innerlijke grootsheid te vergeten. In plaats van innerlijk te weten dat we oneindige kracht in ons dragen, geloven we dat de echte kracht in het geld, het medicijn of in de regeringsleider van ons land zit.

Geld, zoals wij dat nu gebruiken in het huidige financiële systeem, maakt het moeilijk om mensen te laten zien dat we meer zijn dan mens alleen. We zijn ook Spirit. Ik geloof dat elk mens, man of vrouw, elk levend wezen onlosmakelijk is verbonden met Spirit, of een veld van schepping en kracht of liefde. Ik noem het meestal een oneindig potentieel.

In spirituele kringen leeft veelal het idee dat geld energie is. Hoe kijk je daarnaar?

Ik heb daar niet zoveel mee. Alsof er toch een kracht buiten jezelf is. Alsof er iets zou bestaan, een som geld, een engel of verlosser die jou komt bevrijden. Ik ervaar dat alles mogelijk is wat aanklopt vanuit een puur hart. Kun je daar geld bij gebruiken? Natuurlijk. Maar ik laat me niet meer stoppen door het gegeven dat er wel of geen geld is. Soms heb ik het ook niet, maar het belemmert me niet. Hooguit ervaart mijn persoonlijkheid even stress, frustratie of angst.

Ik zie zoveel mensen om me heen werken om geld te verdienen. Ze werken om de hypotheek te betalen, de bakker en alle rekeningen. Dat kost veel tijd en energie. Ik heb dat leven ook lange tijd geleefd. Op m’n 33ste heb ik besloten om in mijn werk echt m’n hart te gaan volgen. Nu ben ik vijftig en eindelijk op het punt dat ik me vrijer voel en steeds meer durf te vertrouwen op de kracht binnen mezelf. Met of zonder geld.

Welke waarde zou je dan aan geld willen toekennen?

De echte waarde ken ik toe aan de innerlijke kracht van de mens. Ik verlang ernaar dat we met z’n allen de oneindige scheppings- en creatiekracht in de mens gaan erkennen. De huidige werking van geld zou niet dan meer bestaan. Wellicht gebruiken we dan nog steeds vormen van geld, alleen de betekenis die we dan aan geld zouden toekennen is anders. De eerste stap is wat mij betreft om in te zien dat we de kracht binnen onszelf dragen en dat we daarvoor geen geld nodig hebben.

Geld kan nooit de issue zijn. Er zijn bijna wekelijks mensen die me benaderen met plannen om iets moois in de wereld te zetten. Het gaat dan over vernieuwing in de zorg, onderwijs, financiële wereld en noem maar op. Mensen en organisaties met een frisse, nieuwe manier van kijken. Allemaal ideeën die passen in een menswaardige samenleving van liefde. Vrijwel altijd ontbreekt alleen het geld. Ik word dan gevraagd om te kijken hoe we het geld voor elkaar kunnen krijgen. Ik deel dan altijd dat ik het me niet kan voorstellen dat geld het werkelijke probleem is.

Pensioenfondsen beleggen in minimale porties van 50 miljoen euro. Er zijn ontzettend veel vermogende mensen die graag bereid zijn om hun vermogen gedeeltelijk in te zetten om bij te dragen aan vernieuwing van de samenleving. Als ik in gesprek ga met de pioniers die willen doen wat anderen vaak nog voor onmogelijk achten, dan blijkt geld ook nooit het echte probleem te zijn. Als we even doorpraten, blijkt dan dat er zoveel andere zaken spelen waardoor dat geld niet stroomt. Bijvoorbeeld omdat de man of vrouw nog niet zelf een volledige keuze heeft gemaakt voor het project of er zijn dingen die organisatorisch anders geregeld kunnen worden. Of het ontbreekt aan echte samenwerking tussen mensen. Of er spelen allerlei innerlijke processen, emoties of fysieke elementen die uitvoering van het project nog niet mogelijk maken. Ik ben al duizend en een redenen tegengekomen, maar eigenlijk in essentie nog nooit het geld.

Hoe zie jij een samenleving zonder geld?

Ik verlang naar een samenleving waarin onvoorwaardelijke liefde ons wettige betaalmiddel is. Ik weet alleen niet of ik dat nog ga meemaken. We zijn stapje voor stapje onderweg. Laten we bij vernieuwing altijd ‘inclusief denken’, inclusief alle mensen en organisaties, ook die op dit moment betrokken zijn in het systeem. We mogen het geluk van niets of niemand, vriend of vijand, uitsluiten. Dat kost tijd. Ik ben dan ook voor een geleidelijke aanpak. Laten we bijvoorbeeld beginnen door vier tot vijf elementen toe te voegen aan onze huidige economie.

De Zwitsers hebben bijvoorbeeld al sinds 1929 een element toegevoegd. Een groep ondernemers heeft een eigen bank opgericht (de WIR-bank) en zijn in aanvulling op de Zwitserse Frank hun eigen geld gaan creëren. Een op de vier ondernemers betaalt daar de auto, het huis of de rekening van welke dienstverlener dan ook niet alleen in Zwitserse Francs, maar in ‘Wir’. Met ruim 60.000 ondernemers gaan er miljarden om in deze aanvullende munt: een succesvol initiatief ontstaan vanuit een crisis waarin er geen geld meer was en een groep mensen besloot om het anders te doen.

In Nederland kennen we een soortgelijk initiatief van de Florijn. Dat heeft dezelfde potentie als de WIR-Bank, maar het initiatief staat of valt met of jij en ik besluiten om elkaar sterker te willen maken via de Florijn. Mij mag je in elk geval betalen met de Florijn.

Naast dat je iets wilt aanvullen in de maatschappij, wat zou je willen afschaffen?

Rente. Een dierbare vriend uit Hawaii noemde rente ‘het verkrachten van moeder aarde’. Rente bevordert indirect systematische concurrentie tussen jou en mij, tussen de mensen onderling. Het voedt voortdurend de noodzaak van eindeloze economische groei, zelfs als de feitelijke levensstandaard gelijk blijft. Rente concentreert welvaart door de grote meerderheid te belasten ten gunste van een kleine minderheid. Nogmaals, het begint bij het inzicht dat het niet het geld is dat ons mogelijkheden biedt, we dragen de mogelijkheden binnen onszelf.

Zie je al een nieuwe beweging richting een nieuwe economie of maatschappij?

Ja, volop zelfs. Je ziet nu overal in de wereld mensen opstaan. Superbewuste zakenmensen, wetenschappers, artsen, leraren, juristen, politici, bankiers en vele anderen. Ze werken allemaal vanuit hun eigen expertise aan een menswaardige samenleving van liefde. Ze staan in hun eigen kracht en talent en leveren van daaruit een bijdrage aan het geheel. Ook ondersteunen ze elkaar steeds vaker en delen daarbij kennis en ervaring.

Hoe kan het dat je jouw focus hebt op het gebied van geld en economie?

Geen flauw idee! Het is me waarschijnlijk met de paplepel ingegoten. Mijn vader, mijn broer en ik zijn allemaal in de financiële wereld terecht gekomen. En daarin nog steeds actief. Tegelijkertijd was mijn vader ook heel muzikaal en beide ouders zeer actief op spiritueel gebied. Spirit en Finance zijn de twee gebieden die ik met elkaar heb verbonden, mede daardoor waarschijnlijk.

Ik had een fase in mijn leven dat ik dolgraag de politiek in wilde. Dat heb ik losgelaten omdat ik zag dat de invloed van het bedrijfsleven vele keren groter is. Ik zie de politiek niet meer leven, het is dood. Het kan natuurlijk weer nieuw leven worden ingeblazen, maar dat vraagt een complete herziening.

Het bedrijfsleven leeft op vele plekken. Neem bijvoorbeeld een bedrijf als ‘Kromkommer’. Ze kopen kromme komkommers op of tomaten die geen goede vorm hebben. Ze zien voedselverspilling en kopen al dit soort afgekeurde groenten op. Ze maken er soepen van die je vervolgens bij Albert Heijn kan kopen. Zo zie ik overal ondernemers die vooral het bedrijf zien als een instrument om van betekenis te zijn in deze wereld. Daar gaat mijn bloed sneller van stromen.

Hoe zou een nieuwe maatschappij zonder geld gerealiseerd kunnen worden?

Geld is door ons bedacht. We zijn vergeten dat we het zelf hebben ontworpen. Het is iets dat we morgen anders kunnen regelen. Natuurlijk zijn er mensen en instanties voor wie dat een bedreiging is van een zeer lucratief verdienmodel. Vandaar dat ik ook vind dat we niet ineens alles moeten willen wijzigen. Het is belangrijk om ook grootst mogelijke zorg te besteden aan alle bestaande partijen en bekijken hoe iedereen een nieuwe rol van betekenis kan vervullen. Ik beschik niet over het antwoord op je vraag.

Een stukje van het antwoord schuilt in jou en mij, in de mensen werkzaam in de financiële sector, in het pure hart van experts op alle gebieden, met elkaar dragen we elk ons puzzelstukje bij om tot nieuwe antwoorden te komen. Laten we daarbij vooral niet vergeten dat er op onderdelen al ontzettend veel oplossingen concreet bestaan en al dagelijks worden toegepast.

IJsland heeft, op initiatief van hun eigen bevolking destijds een nieuw systeem in de financiële wereld gecreëerd. Je ziet daar dat de bank een andere rol heeft gekregen. Is dat wat je bedoelt?

Ja, dat is een prachtig voorbeeld! De enige instelling die daar toen niet failliet is gegaan in de financiële wereld werd gerund door vrouwen. De dames daar zeiden: alles wat we niet kunnen begrijpen doen we gewoon niet. Het moet concreet zijn en menselijk. Laat mensen, regio’s en landen overal vanuit hun eigen wijsheid hun eigen voorbeelden gaan creëren.

Naast dat je het hebt over nieuwe economische modellen voor een andere maatschappij verbind je innovatieve projecten met elkaar op een website. Vertel daar eens over.

Ja, dat is www.lovemadevisible.com naar de beroemde woorden van de dichter Kahlil Gibran. In zijn boek ‘De profeet’ definieert hij werk als ‘zichtbaar gemaakte liefde. Hij legt uit dat als je een huis met liefde bouwt, je bouwt alsof het huis voor je geliefde is bestemd. En als je brood bakt, zorg dan dat het zo proeft alsof het voor je geliefde is. Dat is wel een mooie metafoor voor die nieuwe samenleving. Stel je voor dat we met geld zouden omgaan, alsof het onze geliefde is die het zou gebruiken. We zouden dan geen armoede of oorlog meer accepteren.

Op de website staan nu ruim vijfhonderd voorbeelden van mensen, bedrijven en instellingen die liefde zichtbaar maken op alle terreinen in de samenleving. Nu op naar de duizend. Als lezers voorbeelden kennen, stuur ze aan me op.

Hoe heb je zelf die stap gezet naar het meer leven vanuit liefde?

Als klein kind leefde ik het en naarmate ik ouder werd heb ik het voor een deel afgeleerd om het vervolgens weer opnieuw te ontdekken. Het opnieuw ontdekken wie je bent is voor mij nooit een stap geweest, maar een reeks stappen, gebeurtenissen en ervaringen. Dat proces gaat door tot op de dag van vandaag.

In ‘Louter Leven’ beschrijf ik een aantal van die gebeurtenissen op het gebied van geld en seksualiteit. Ik heb me jarenlang geïdentificeerd met wat anderen over me vertellen, positief of negatief, met wat ik doe, met wat ik heb. Stapje voor stapje ontdekte ik dat dit alles over louter mijn persoonlijkheid ging. Jarenlang heb ik heel veel angst ervaren. Angst voor zo’n beetje alles en nog wat. Wellicht de belangrijkste sleutel voor mij om door die angst heen te breken is om niet langer verweer te geven tegen de moeilijke gevoelens binnen mezelf. Met heel veel vallen en opstaan ben ik gaan ervaren dat er wezenlijk nooit iets heel ergs kan gebeuren. We zijn wezens van kracht en liefde. Ja, we kunnen hooguit doodgaan, maar zelfs dat verandert in mijn beleving niets aan het gegeven van wie we zijn. Alleen de ervaring op planeet Aarde eindigt. Ons bewustzijn is eindeloos.

Een laatste crisis in mijn leven gaf een nieuwe doorbraak. Een jaar geleden was ik bezig met de vertaling van ‘Louter Leven’ in het Engels. In de uitwisseling met een dierbare vriend, ben ik gaan twijfelen aan werkelijk alle dogma’s en overtuigingen binnen mezelf. Oscar Wilde stelde dat je niet hebt geleefd als je niet eens in je leven aan alles hebt getwijfeld. Welnu, ik heb dat gedaan, het was buitengewoon pijnlijk. Ik was een half jaar totaal de weg kwijt in het leven. De ontmoetingen en gesprekken met die vriend hadden diepe impact op me. Het leek wel alsof al mijn zekerheden in het leven waren weggeslagen. Alle ‘waarheid’ die ik zo vanzelfsprekend vond, waarheden over ‘God’, ‘het leven’, ‘mens-zijn’ en veel meer. Ik liep helemaal vast binnen mezelf. Toch liet ik het er zijn. Ik heb volop de ruimte gegeven aan al die moeilijke, pijnlijke, en heftige gevoelens binnen mezelf. In dit leven heb ik vooral naar alles willen kijken dat licht en liefde is. Ik keek liever niet naar het donker. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat de bereidheid om ook naar het donker, het zogenaamd ‘negatieve’ te kijken, me enorm heeft geholpen om in mijn eigen kracht te komen. Dus in antwoord op je vraag zou ik wellicht het beste kunnen noemen: radicaal zelfonderzoek. En geen enkel gevoel ontkennen.

Wat zou je anderen aanraden als ze in een crisis terecht komen?

Ik weet alleen dat het in mijn eigen leven helpt om me voortdurend te realiseren dat er twee systemen, twee velden van bewustzijn, actief zijn. Het bewustzijn van het lichaam, de persoonlijkheid, het intellect en anderzijds het bewustzijn van het scheppend vermogen, het deel in mij en jou dat onlosmakelijk is verbonden met de bron. Het is voor mij de kunst om de persoonlijkheid te integreren in dat bewustzijn van liefde en kracht. Het helpt mij om mezelf daaraan te herinneren.

Angst herinnert mij vaak aan het lichaam, het eindeloze bewustzijn herinnert me er telkens aan wie ik echt ben, en dat er niets is dat mij waarlijk kwaad kan doen. Mijn werkelijke zijn kan geen verlies, ontbering of pijn lijden. Mijn lichaam wel. Het helpt mij om me bewust te zijn en te worden van die twee velden van bewustzijn in mezelf. Eenmaal in een crisis terecht gekomen kan je dan beter bewust kiezen of je mee gaat in het verhaal van het ene of het andere veld van bewustzijn. In de realiteit van het lichamelijke bewustzijn ervaar je pijn en moeilijke gevoelens. Ik bied daarvoor steeds meer ruimte, steeds minder verweer ik mezelf tegen die gevoelens. Zo belangrijk om ze aan te gaan. Vanuit het bewustzijn van liefde en kracht weet ik dat me niets kan overkomen. Dat proces geeft me zoveel kracht.

Is er altijd een crisis in jezelf nodig om een grote verandering door te maken? Kan je er niet gewoon voor zitten en het plannen in je agenda en alles herzien en toelaten wat er is?

Het is mij niet gelukt zonder crisis. Als je werkelijk bereid bent om naar alles te kijken, komen er soms ongemakkelijke en onprettige gevoelens naar boven. Dat noemen we dan een crisis. Is dat erg? Nee. Ik zoek in mijn leven vaak mensen op die drama’s meemaken of meegemaakt hebben. Niet omdat ik van drama hou, maar ik vind het mooi als ik bijvoorbeeld mevrouw Hank Heijn, de echtgenote van de vermoorde Gerrit-Jan Hein, hoor hoe zij in staat is geweest om vanuit eigen kracht liefde en vergeving praktisch toe te passen, ondanks wat er is gebeurd. Daar maak ik een diepe buiging voor. Als zij het kan, met alles wat zij heeft meegemaakt, dan moeten wij het ook kunnen.

Als we onze moeilijke emoties meer zouden uiten, ons niet meer ertegen zouden verweren, dan waren we een stuk gezonder, dat weet ik zeker! De relatie tussen onze ongeuite of onverwerkte emoties en ziekte is enorm. Gekwetstheid en teleurstelling leiden letterlijk tot pijn in ons hart. Verdriet tot pijn in de longen. Angst tot problemen met onze nieren. En ga maar door. Als we ruimte zouden geven aan al onze gevoelens, ook in de interactie met onze medemens, oprecht, van hart tot hart, zonder oordeel of verwachtingen, in liefde vanuit eigen kracht, dan zouden we snel weinig of geen pillen meer nodig hebben. We gaan langzamerhand naar zo’n samenleving toe.

Ik ben dankbaar dat Pionier Magazine bestaat. Betekenisvol ondernemen en nieuw leiderschap nodigt mensen en bedrijven uit om de kracht van zijn en de kracht van liefde, zonder oordeel of verwachtingen, praktisch toe te passen in alle aspecten van het leven. Dit leidt tot een nieuwe samenleving waarin alle levende wezens op planeet Aarde weer terugkeren in de oorspronkelijke staat van zijn. Bevrijd van alle illusie en onvrijheid. Hersteld in verbinding met zichzelf en alles wat is. Vanuit het bronvermogen van elk wezen.

Dit artikel is geschreven door Carla de Ruiter en eerder gepubliceerd in Pioniers Magazine, het magazine voor betekenisvol ondernemen en nieuw leiderschap.

De website van Carla de Ruiter: www.carladeruiter.nl.

Masterclass

Op 13 juni 2017 organiseert Pioniers Masterclass in samenwerking met Greenleaf Center for Servant Leadership een Masterclass “Utopie of realiteit: een economie gebaseerd op liefde”

13 juni 2017. Kijk voor meer informative hierover op de website van Pioniers Magazine.

Waarom u niet zou moeten gaan stemmen deel I – Beyond the matrix

Deel I van een tweeluik over waarom je niet zou moeten stemmen, geschreven door Martin Vrijland.
Martin legt heel helder uit wat de agenda van een politicus is en of de democratie waarin we leven wel een democratie is.
Heeft het uitbrengen van een stem op mensen die een verkiezingsprogramma opstellen en vervolgens het grootste deel daarvan overboord gooien om het tijdens de regeringsperiode compleet anders te doen dan beloofd, nog wel enig nut?
Lees en oordeel zelf….

Het mooie van verkiezingstijd is dat de altijd zo ernstige blik van politici ineens weer verandert in een grote grijns, dat politici iets gaan doen waar ze eigenlijk alleen bij de jehova’s getuigen echt goed in zijn en dat de beloftes je weer om de oren vliegen. Eigenlijk is de aanblik van al die fanatieke politici niet eens het meest interessante, maar is het vooral het schijnbare effect dat ze op mensen hebben. De discussieprogramma’s waarin politici uitgenodigd worden, geeft ze een kans om hun goed in elkaar gedraaide campagnescript toe te lichten en hun bedrevenheid in professioneel draaien en konkelen te tonen. Het is simpelweg topsport wat ze doen. Als je topsporter wilt worden, is het handig om jong te beginnen en heel veel kilometers te maken. Max Verstappen is een zoon van ouders met race ervaring. Het scheelt als het al een beetje in je DNA zit. De vader van Sven Kramer was vroeger ook een professioneel schaatser. Politici moeten in staat zijn om iets wat slecht is geweest met woorden om te buigen naar iets positiefs. Het is handig als dat in je genen zit. Dus als je bijvoorbeeld miljarden bezuinigd hebt, zeg je dat je het goed gedaan hebt en dat het nu beter gaat met de economie. Als je miljarden weggetrokken hebt uit de zorg, beloof je nu ineens 2 miljard extra voor ouderenzorg. Het CPB (Centraal Plan Bureau) is er voor de cijfers. Waar het bij de vorige verkiezingen nog allemaal slecht ging en we moesten kiezen op de partij die Nederland het beste uit de ellende kon trekken, gaat het bij de huidige verkiezingen allemaal ineens een stuk beter. Je kan dat verhaal van de broekriem natuurlijk niet nog een 2e ronde verkopen. Politici moeten dus vooral goede acteurs zijn. Zij spelen een rol en ze spelen hun interesse in mensen, met maar 1 doel: het winnen van het recht om 4 jaar lang alles te doen met volk en vaderland waar ze zin in hebben, zonder dat u er ook maar enige invloed op heeft.

Je krijgt vaak te horen dat wanneer je niet stemt, je ook niet mag klagen of ‘geen recht van spreken’ hebt. Maar hoe bizar is het eigenlijk dat het enige recht van spreken bestaat uit het kiezen tussen politieke partijen waarvan je weet dat ze alleen maar valse beloftes doen om je stem te winnen. Dat doen ze allemaal, stuk voor stuk, verkiezing na verkiezing. Hoe vaak moet er nog een referendum genegeerd worden om te weten dat politici compleet onbetrouwbaar zijn. Hoeveel ministers moeten er ontslagen worden of ontslag nemen als gevolg van een bonnetje en een deal met een drugsbaasje. Het volk wordt zoet gehouden met een hele hoop theater ter afleiding van de monsterlijke besluiten die links en rechts aan de lopende band doorgedrukt worden. Het voordeel van verkiezingen is dat je het kan gebruiken om stoom van de ketel te laten ontsnappen qua frustratie in de maatschappij. Je kan de zittende ploeg politici lekker de laan uitsturen. Laat het volk maar flink boos worden en geef ze een paar nieuwe sterren om hun hoop op te vestigen. Die frustratie zorgt voor een verschuiving naar andere partijen en politici die het allemaal helemaal anders gaan doen. De oude ploeg kan dan lekker naar de achtergrond verdwijnen en gaan zakkenvullen in hun post-politieke carrière. Ook dat hebben we al honderden keren gezien, maar we blijven toch maar stemmen, want wat kun je verder immers doen?

We kunnen het hele lijstje van politici afgaan en allerlei analyses maken. Dat ga ik hier niet doen. Ik zou een analyse kunnen geven van Jesse Klaver, zijn verdraaide voorgeschiedenis, zijn Amerikaanse stijl en kopieergedrag van de Obama-methode, zoals Arjen Lubach dat presenteert. Ik kan wat vertellen over de CV van Jeroen Dijsselbloem en ik kan de miljarden diefstal van kabinet Rutte 2 benoemen, maar dat weet u allemaal allang. De afrekening voor de zittende roversploeg resulteert onherroepelijk in meer stemmen voor een nieuwe roversploeg. Soms blijft een clubje nog een volgende kabinetsperiode zitten, omdat het volk vindt dat het allemaal best goed gaat, maar die kans is na de afgelopen jaren van bezuinigingen en de toenemende discussie over de vluchtelingenproblematiek, vrij klein.

De essentiële vraag die je jezelf zou moeten stellen is of de democratie waarin we denken te leven, wel echt een democratie is. Heeft het uitbrengen van een stem op mensen die een verkiezingsprogramma opstellen en vervolgens het grootste deel daarvan overboord gooien om het tijdens de regeringsperiode compleet anders te doen dan beloofd, nog wel enig nut? Gaan we er vanuit dat politici echt oprecht hun vak beoefenen en het beste met het volk voorhebben, dan zou het misschien zo kunnen zijn dat in een kabinet van compromissen tussen de verschillende verkiezingsprogramma’s een klein deel gerealiseerd wordt van wat u beloofd is. Vermoedelijk berust het gros van de bevolking in het feit dat politici liegen en na de verkiezingen altijd hun beloftes niet nakomen, zolang het maar goed blijft gaan met de algehele economische status. “We blijven tenslotte een van de rijkste landen ter wereld”, zo zal de gedachte zijn. Maar wat die rijkdom voor de meeste mensen in de praktijk inhoudt, is dat velen hun rekeningen niet kunnen betalen of nauwelijks rond kunnen komen. Een kleine toplaag wordt steeds rijker en een redelijke middenklasse kan nog steeds een vakantie betalen. Het leed zit aan de onderkant, maar wie maakt zich daar nu druk om zolang hij zelf nog het hoofd boven water kan houden. De kracht van de politiek en de media die hun boodschap mogen lanceren, is dat er voor ieder sentiment en voor ieder smaakje een vangnet is. Verkiezingen dienen eigenlijk vooral om mensen de illusie te geven dat hun frustraties, verwachtingen of wensen gehoord worden. Verkiezingen dienen dus vooral als ventiel op een stoomketel. Onderstaand interview van James Corbett met Larken Rose geeft een interessante analyse.

Filmpje Larken Rose

 

In meerdere artikelen onderbouwde ik waarom in Europa een vergelijkbaar script als in Amerika afgewikkeld lijkt te worden. Samengevat stel ik daarin dat er een verschuiving naar rechtspopulisme op zal treden. Die rechtspopulisten willen decentralisatie van de macht, meer nationaal belang verdedigen en de grenzen dicht. Ook zie je dat ze de mainstream media aanvallen en gelijktijdig zie je de gevestigde media inzetten op het begrip ‘nepnieuws‘. Het master script is vermoedelijk dat na de winst van die rechtspopulisten er even een periode van drastische veranderingen gaat komen om vervolgens het schip te doen kapseizen. Op die manier wordt definitief afgerekend met een kritische onderstroom (die even bovenstroom mocht worden) van mensen die tegen globalisering en centralisering van de macht zijn. Ook wordt de kritiek op de gevestigde media definitief de nek omgedraaid en zal er een George Orwell achtig ‘ministerie van waarheid’ censuurtijdperk aanbreken. Zo’n stellingname suggereert dat er een krachtveld achter de schermen zit dat invloed heeft op verschuivingen in de politiek en feitelijk uitslagen van verkiezingen kan sturen. Het suggereert tevens dat dit krachtveld vooraf weet wat de richting is en daar ook op kan sturen. Feitelijk suggereert het tevens dat stemgedrag en verkiezingsuitslagen beïnvloed kunnen worden. Nog een stap verder impliceert dat dus dat de keuze of overtuiging van mensen maakbaar is. Dat is eigenlijk een stelling die veronderstelt dat heel veel mensen maar zwakke schaapjes zijn die geen eigen mening kunnen vormen en heel erg beïnvloedbaar zijn. En dat gezegd hebbende, zal u denken dat dit in uw geval toch echt wel anders is. U heeft waarschijnlijk wel een onafhankelijk gevormde mening en heeft ook echt wel oog voor de manipulatietechnieken van bijvoorbeeld de media.

David Icke legt in onderstaande video uit hoe ons idee van het hebben van een mening of onze gedachte over een overtuiging, onbewust meer onderhevig is aan beïnvloedingstechnieken dan we ons durven of kunnen beseffen. In meerdere artikelen heb ik zelf al gewezen op de inzet van partijen als Strategic Communication Laboratories (SCL Group) in de Britse verkiezingen. Dit bedrijf wordt ingezet bij onder meer verkiezingen als die in de VS en heeft als credo’s op haar website dingen staan als [citaat] Al meer dan 25 jaar werkend in de voorhoede van gedragsveranderingscommunicatie, is SCL uitgegroeid tot een multidisciplinaire groep van gedragsonderzoek en communicatiebureaus. SCL is een wereldwijde verkiezingsagentschap bedreven in het toepassen van gedragsmodellering- en microtargetingsoplossingen voor politieke campagnes. En dat is dan nog maar een van de vele armen van de octopus die ingezet worden om de mening en keuze van het volk te beïnvloeden. De kunst van beïnvloedingstechnieken is namelijk dat u denkt dat u uw mening en/of keuzes volledig zelfstandig maakt, zonder zich bewust te zijn van allerlei beïnvloedingsmethoden. De media spelen hierin een belangrijke rol. Zij zijn als het ware de NLP programmeur die met een breed arsenaal aan technieken uw bewuste denkprocessen weten te passeren en uw onderbewustzijn weten te programmeren. Een goed voorbeeld van hoe iemand denkt zijn eigen keuze te maken, maar binnen slechts één gesprek van enkele minuten een compleet andere keuze maakt (zonder zich dit zelf te beseffen), wordt getoond door Derren Brown in dit filmpje (kijken!). Televisiepresentatoren als Jeroen Pauw, Matthijs van Nieuwkerk, Twan Huys en anderen zijn gedreven NLP specialisten die u op vergelijkbare wijze via de televisie mee weten te voeren, onbewuste ankers plaatsen en uw waarheidsbeeld herprogrammeren. Ook allerlei andere onbewuste programmering speelt hierin een belangrijke rol, zoals getoond wordt in een voorbeeld van diezelfde Derren Brown in dit filmpje waarin reclamemakers zelf vatbaar blijken te zijn voor hun eigen methodes. Ondertussen kunnen bedrijven als Facebook en Google uw reactie op bepaalde media-expressies meten. Zij kunnen al uw gesprekken, emails of chats (geautomatiseerd) aftappen en analyseren. Dergelijke data is weer eenvoudig op te kopen door partijen als bovengenoemde SCL Group. Ook technieken als ‘gevoeligheid voor groepsdruk’ en zelfcensuur behoren tot het arsenaal.

Filmpje David Icke

Maar wacht eens even! Als technieken als zojuist omschreven daadwerkelijk van zulke grote invloed zouden zijn, zou een eventuele sinistere elitaire groep (zoals die zou bestaan volgens “complotdenkers”) er toch makkelijk voor gezorgd kunnen hebben dat mensen tegen een Brexit stemmen, dat Hillary Clinton gewoon had gewonnen en dat alle ‘anti EU’- of populistische partijen in Europa simpelweg verliezen? Als deze sinistere groep dan al zou bestaan, zouden ze mensen toch makkelijk zo ver kunnen krijgen om de EU bij elkaar te houden en een populist als Trump buiten spel te zetten? Ja, dat zou dan waarschijnlijk zeer goed mogelijk zijn. Maar mensen zijn de laatste jaren erg langs de officiële bronnen heen gaan kijken en een eigen mening gaan vormen. Mensen zijn de mainstream media steeds meer gaan negeren, waardoor de beïnvloedingsstrategieën in hun kracht afgenomen zijn. Veel belangrijker is het echter om te zien dat juist die stem voor populistische stromingen als de Brexit, Trump, Wilders en Le Pen, erg onderhevig is aan deze sturing. Soms is dat wat u hoort of ziet niet datgene wat als onbewuste boodschap blijft hangen. Als ik zeg: “Denk niet aan een zwarte kat“, denkt u dus juist aan een zwarte kat. Het heeft er alle schijn van de stem op populistische partijen aan deze onbewuste programmering- en sturingsprincipes onderhevig is. Kortom, ook al lijkt het alsof al het media-geweld ingezet wordt op anti-Trump, anti-Brexit, anti-Wilders en dus anti-rechtspopulisme, is het omgekeerde effect misschien wel juist het gewenste resultaat. Ja, ik begrijp dat dit u mogelijk verwart! Waarom wil je (als sinistere elitaire groep) iets stimuleren of verkiezingen laten winnen, als je dit eigenlijk niet wilt? Welnu, dat heeft met een wetmatigheid te maken; de wetmatigheid van ‘Problem, Reaction, Solution‘. Het is de bedoeling dat het rechtspopulisme in zowel de VS als Europa wint, om vervolgens de economie in te laten storten onder leiding van deze politieke stroming. Weet u wat dan het effect is? U raadt het al: “Dat mag nooit meer gebeuren!” Dan is als het ware definitief afgerekend met elk onderhuids sentiment dat centralisering en globalisering slecht is. Dan is namelijk het zelfgeschapen bewijs gecreëerd dat al die afscheidingsneiging onder dat rechtspopulisme desastreus is. Dan kan dus definitief gewerkt worden aan een wereldregering, terwijl het volk besluit te zwijgen, omdat het gezien heeft dat nationalisme en protectionisme niet werkt. Slim toch!?

Maar dat betekent dus dat er een sinistere groep zou bestaan die de economie kan maken en breken, verkiezingsuitslagen kan beïnvloeden en er ook nog eens voor kan zorgen dat er een crisis komt?“, hoor ik u denken terwijl u het woord ‘complotdenker’ alvast klaar heeft staan in uw hoofd. Als we dan gewoon even kijken naar de invloed van de Federal Reserve (FED; de Amerikaanse centrale bank) en we zien dat haar president Janet Yalen de rente voor 2019 tot 3% wil verhogen, dan is dat al 1 voorbeeld van hoe je een economische val in de VS kunt realiseren. Datzelfde kan de ECB in Europa gaan doen. Renteverhogingen brengen op termijn huizenkopers met een kortlopende lage hypotheekrente in de problemen en daarnaast haal je de stimulus van lage rentes op ondernemingsleningen weg uit de economie. Een vergelijkbare beweging kunnen we in Europa ook gaan verwachten. De institutionele beleggers staan klaar om alle huizen van particulieren op te kopen met geld dat (in het geval van Europa) door de ECB bijgedrukt is, waardoor zij woekerwinsten op staatsobligaties konden maken. Ja, je zou kunnen zeggen dat het een complotgedachte is dat diegene die de geldstromen beheersen de macht in handen hebben, maar je zou ook gewoon eens het stigma ‘complot’ af kunnen werpen en zien wat er gebeurt. De voorspelling hier gemaakt is dus dat er bewust aangestuurd is (bij de Brexit en bij de overwinning van Trump) en aangestuurd wordt (in Europa) op een overwinning van rechtspopulisme, om daarna de economie te doen crashen, zodat de weerstand tegen centralisering van de macht definitief de nek omgedraaid wordt.

Pas als u er van overtuigd raakt dat er een soort ‘hidden hand’ zit achter de politieke arena die u entertaint met de illusie van keuze, gaat u doorzien dat stemmen geen enkel effect heeft op de koers van uw land of van de wereld. Echte verandering wordt gerealiseerd op een heel ander niveau. Maar daarvoor zou je eerst tot de vraag kunnen komen wat er eigenlijk mis is met centralisering van de macht en wie of wat deze ‘hidden hand’ dan eigenlijk is. Bekijkt u onderstaand filmpje eens aandachtig. Neem er de tijd voor. (Lees verder onder het filmpje)

 

Wat is er mis met centralisering van de macht of bijvoorbeeld het idee van een centrale wereldregering?” Soms wordt aan die vraag nog iets toegevoegd als: “Er zijn toch ook veel simpele mensen die nu eenmaal leiding nodig hebben en het is toch handig als je wereldwijd steeds meer dezelfde regels krijgt?” In principe plausibele vragen, zou je zeggen. Dat er veel mensen zijn die niet verder kijken dan hun neus lang is of dat er mensen zijn die “wat simpel” zijn, is misschien wel duidelijk. Er zullen echter ongetwijfeld ook mensen zijn die zeer intelligent zijn en een uitermate goede opleiding hebben, die mensen met een afwijkende mening het liefst betitelen als ‘complotdenkers’. Onder verschillende categorieën mensen van verschillende intelligentie en allure zullen er waarschijnlijk velen zijn die alleen maar voordeel zien in centralisering van macht, voldoende regels, orde en structuur. Tenslotte heb je met een groeiende wereldbevolking nu eenmaal een goed werkend systeem van regels en afspraken nodig. En nu de wereldbevolking alsmaar verder groeit en ook het milieu wereldwijd bedreigd wordt (zo zal de algemene consensus zijn) en er in vele landen oorlogsdreiging of oorlog is, is het idee van een wereldregering misschien zo gek nog niet.

En weet je wat? Ik kan deze gedachte heel goed begrijpen! Wat is er ook mis met het idee? Zou het bovendien in het omgekeerde geval niet een utopie zijn te stellen dat decentralisering van macht verbetering op zou kunnen leveren? Welnu, als we uitgaan van de huidige mentale een geestelijke ontwikkeling van de mensheid en de maatschappij, zou dat inderdaad een behoorlijke utopie zijn. Stel je eens voor zeg dat we bepaalde regels af zouden gaan schaffen of dat een dorp of stad weer zijn eigen groente en fruit zou moeten gaan verbouwen. Nee, kom op zeg, centralisering is handig en goed. Het is nu eenmaal handig om allemaal dezelfde wetten en regels te hebben, zodat iedereen weet wat wel en niet kan of mag. En als je dat op Europees niveau of zelfs wereldwijd regelt, dan weet iedereen waar hij aan toe is. Toch?

De eerlijkheid gebied te zeggen dat dit inderdaad allemaal vrij plausibel klinkt en er zijn ongetwijfeld honderden redenen te noemen waarom centralisering en globalisering goed zou zijn. Echter zijn er ook meerdere redenen te noemen waarom er iets mis is met het idee. Daarvoor is het niet alleen verstandig om eens te kijken naar de vraag bij wie de macht ligt en wat voor soort mensen dit zijn, maar ook naar de geheimen en symboliek waarin zij zich hullen. En ook daarvan zou je kunnen zeggen: “Ja, maar op zo’n hoog niveau mogen er ook best wat geheimen zijn. Het is nogal wat waar ze verantwoordelijk voor zijn. En als deze mensen zo nu en dan psychopathische trekjes lijken te hebben is dat misschien ook wel een eigenschap die noodzakelijk is op zo’n positie.” Nog steeds ga ik met de redenatie mee en klinkt het allemaal prima.

Gaan we het verhaal echter vanuit een compleet ander perspectief zien, dan kan misschien een beetje duidelijk worden waarom het allemaal minder rooskleurig is dan het lijkt. Voor een beetje begrip van dit artikel raad ik aan de film Lucy eens te bekijken. Hoewel de film uitgaat van het verder benutten van onze hersencapaciteit, geeft het een mooie illustratie van de werkelijke capaciteit van de mens. Echter wordt dit dan nog wel beschouwd binnen de matrix-realiteit (zoals ik die pleeg te noemen). Maar dat laatste gaat een gemiddelde nieuwe lezer van deze site wellicht al te ver. Laten we dan eens beginnen de vraag te stellen hoe onze maatschappij is opgebouwd en welk deel van onze hersenen domineert in het reilen en zeilen van de maatschappij. In principe kunnen we met een gerust hart stellen dat onze maatschappij voldoet aan de regels en structuur die passen bij onze linkerhersenhelft-denkpatronen. Ook dit zal door velen als een logische en noodzakelijke ordening worden gezien. Maar wat nu als de mens veel meer is dan structuur, orde en logica? Wat nu als de mens niet alleen veel meer in zijn mars heeft, maar ook geen leiding, aansturing of regels nodig heeft? “Ach, nee joh, hou op met je wilde fantasieën, dan wordt het een zootje op de wereld.” Wat nu als de hele maatschappij gebaseerd is op een destructief piramidemodel dat steeds verder uitputting van mens, milieu, energie (en noem maar op) met zich mee brengt? Is wat wij vooruitgang noemen wel daadwerkelijk vooruitgang?

Op die laatste vraag hoor ik al onmiddellijk een stortvloed aan argumenten opkomen: “Nou, de ontwikkelingen op het gebied van technologie hebben ons computers, internet, auto’s, betere medische zorg en een hogere welvaartstand gegeven en daarnaast wordt de mens gemiddeld veel ouder.” Dus dat is vooruitgang? Heeft het de mensheid dichter bij zijn diepste wezen gebracht of zijn we daarvan juist verder verwijderd? “Ach, hou toch op Vrijland, dat doet er toch allemaal niet toe. Het gaat er toch om dat we erop vooruitgaan, goed en welvarend oud kunnen worden en een lekker leven kunnen leiden!” Maar wat heeft dat je gebracht als je bijna honderd bent en je kan nog nauwelijks een hap door je keel krijgen en weet dat je binnenkort dood gaat? Zijn al die goede herinneringen dan niet slechts herinneringen in de tijd, die je je graf niet mee in kunt nemen? Is bezit dan nog van waarde? Is wat je allemaal gedaan en bereikt hebt dan nog van waarde? Is het niet eens zinvol om over de vraag na te denken ‘wie wij in essentie zijn’ en ‘wat de zin van het leven en alle welvaart of technologische ontwikkeling is’? Wie is de mens en wat is het waard om structuur, luxe, welvaart, technologie, regels, en ‘you name it’ te hebben? Denk eens terug aan het laatste leuke feestje dat je had. Is het niet inmiddels niets meer dan een herinnering? Is niet alles in het leven uiteindelijk slechts een herinnering? Vraag je eens af wie je werkelijk bent en wat je hier doet.

Als je je gaat beseffen wie je in diepste wezen bent, gaan alle begrippen als ‘maatschappij’, ‘economie’, ‘technologie’ en ‘welvaart’ een andere betekenis krijgen. Dan ga je inzien dat ze opgebouwd zijn volgens een machtsstructuur en een piramidemodel bedoeld om de mensheid machteloos en afhankelijk te houden van een systeem en dat dat systeem juist zo is ontstaan vanwege de wil om de mensheid in die afhankelijkheid te drukken en te houden. Dat systeem is inmiddels zo groot en alles omvattend geworden dat het inderdaad lijkt alsof het niet anders meer kan en dat het zelfs goed is dat de macht zich verder centraliseert. Maar dat is juist zo omdat het systeem zich zo gevestigd heeft en van wieg tot graf opdringt dat het inderdaad lijkt niet anders meer te kunnen. Kijken we naar de werkelijke essentie van wie we zijn, namelijk ‘bezield’ of ‘ziel’, dan ontdek je dat die ‘rat race’ van wieg tot graf je eigenlijk bij je ware essentie vandaan houdt. “Ja, je kan mooi lullen, maar we leven nu eenmaal in de maatschappij en daar moet ik het toch echt mee doen.” Ja, maar sta eens even stil bij hoeveel mensen niet depressief of ongelukkig zijn binnen die maatschappij. Er zijn er ook genoeg die wel gelukkig zijn en met volle teugen genieten, maar in beide gevallen staan de meeste mensen niet in contact met de werkelijke essentie van wie we zijn. Dat besef komt misschien pas als we oud worden en de dood in de ogen kijken, maar voor velen zelfs dan wellicht nog niet. De essentie van wie we werkelijk zijn bewust gaan ervaren is een kunst op zich, maar als je dat gaat zien, zie je ook dat ‘de maatschappij’ zoals die nu draait je bij je essentie vandaan houdt.

Dat jij niet je lichaam, je gedachten en je ervaringen in de maatschappij bent, is een idee wat je misschien niet zo snel zult omarmen. De maatschappij is zo opgebouwd dat je een chronologische realiteit beleeft. Tijd is net zo’n illusie als je hele maatschappelijke beleving in deze wereld. Je hele lichamelijke ervaring is niets anders dan een beleving van je ziel binnen deze matrix. Ik noemde het eerder de Saturnus-matrix, omdat er een elitaire groep bestaat die laat zien dat ze de planeet Saturnus vereren. Zij zitten aan de top van de piramide waarmee de maatschappelijke structuur is opgebouwd. Zij zijn er bij gebaat dat jij niet beseft wie je in essentie bent en dus houden ze je van wieg tot graf zoet met maatschappelijke, economische, welvaart en andersoortige belevingen. Geef het volk brood en spelen en houdt ze kort met continue dreiging van angst. Alles in de maatschappij is door deze groep ingericht om je bij je werkelijke essentie vandaan te houden. Zelfs religie is bedoeld om je bij je werkelijke capaciteit vandaan te houden en je op basis van angst en ‘vooruitzicht op redding door een hogere macht‘ hoop te geven. In werkelijkheid ben jij in essentie niet je lichaam, maar is je lichaam een soort bio-avatar die bezield is en ben jij in feite je ziel. Je ziel beleeft een stukje leven binnen deze realiteit of illusie (hoe je het ook noemen wilt). Je werkelijke essentie ligt buiten deze illusie en is verbonden met de goddelijke bron.

Dus op de vraag ‘Wat is er mis met het idee van centralisering van de macht?‘ is het antwoord eenvoudig. In diepste wezen is alle externe macht (en in feite de gehele maatschappij) bedoeld om jou bij je bewustzijn en je werkelijke essentie vandaan te houden. Deze matrix-realiteit wordt gerund door een groep die er op uit is jouw bewustzijn te onderdrukken. Lees daarover meer in dit artikel. Door bewust te worden van wie we zijn, kunnen we weer in contact komen met de essentie van ons bestaan, namelijk met onze ziel. We zijn geen machteloze wezens die leiding of een overkill aan wetten en regels nodig hebben. Echter door de ‘dumbing down of humanity’ of ‘programmering vanaf de wieg’ (zie bovenstaand filmpje van David Icke), zijn veel mensen dit besef kwijt geraakt. Pas als je je gaat beseffen dat je feitelijk ‘oneindig bewustzijn’ bent; ‘een ziel in connectie met de goddelijke bron die slechts een mensbeleving ervaart‘, ga je de wereld op een andere manier beschouwen. Stemmen op een politieke partij staat synoniem voor legitimiteit geven aan een systeem dat je bij je essentie vandaan houdt. Stemmen op een politieke partij is ‘ja’ zeggen tegen een systeem dat in de kern niet deugt. Verandering realiseren begint door daadwerkelijk zelf andere input aan dat systeem te geven, zodat het kan transformeren.

 

Bron: http://www.beyondthematrix.nl/nieuws-analyses/waarom-u-niet-zou-moeten-gaan-stemmen/

Stemmen – Pieter Stuurman

STEMMEN

Veel mensen geloven dat de maatschappelijke problemen het gevolg zijn van “fouten” van de politiek. Of van “toeval”.

Dacht u misschien dat het beleid “toeval” is?

Dacht u dat het toeval is dat multinationals geen (of nauwelijks) belasting betalen?
– Multinationals zijn eigendom van de rijken en machtigen.

Dacht u dat het toeval is dat de banken miljarden van uw belastinggeld gekregen hebben?
– Banken zijn eigendom van de rijken en machtigen.

Dacht u dat het toeval is dat er steeds meer armoede en ongelijkheid komt?
– De rijkdom van de rijken en machtigen bestaat uit de armoede van de rest.

Dacht u dat het toeval is dat er steeds meer vrijheidsbeperkende maatregelen komen?
– De macht van de rijken en machtigen bestaat uit de onvrijheid van de rest.

Dacht u dat het toeval is dat het beleid van de politiek altijd de rijken en machtigen bevoordeelt, ten koste van de bevolking?
– De meeste politici krijgen goed betaalde baantjes na hun politieke carrière. Bij bedrijven die eigendom zijn van de rijken en machtigen.

Dacht u misschien dat het een gevolg is van “fouten” van die politiek? Fouten die “toevallig” steeds de rijken en machtigen bevoordelen, ten koste van de rest?

Zou het kunnen dat die politiek helemaal niet de belangen van het volk behartigt, maar die van de rijken en machtigen?

Zou het kunnen dat de bereidheid om de ziel aan de hoogste bieder te verkopen, een voorwaarde is voor een politieke carrière? In welke partij dan ook?

Zou het kunnen zijn dat alle bevlogen mensen die het via de politiek proberen, daarom geweerd worden door de handlangers van de rijken en machtigen (de politici) en dus stuklopen?

Zou het kunnen zijn dat de politiek per definitie een instrument is van de rijken en machtigen?

Zou het kunnen zijn dat u helemaal niet stemt op iemand die de bedoeling heeft u te vertegenwoordigen? Maar op iemand die u per definitie uitlevert aan de rijke en machtigen, met uw instemming?

Zou het kunnen zijn dat die politiek dat kan doen OMDAT u (in)stemt?

Interior of the Dutch parliament

Zijn ze nou helemaal gek geworden? – Norbert Pols

Rutte gek

“Zijn ze nou helemaal gek geworden?” Je ziet nog weleens dat soort commentaren voorbij vliegen als reactie op nieuwe verdragen of voorgesteld beleid. Het zijn reacties van onbegrip en een heilig geloof in de volksvertegenwoordiging. Die reactie komt voort uit de wrijving tussen nieuwe maatregelen, ons rechtvaardigheidsgevoel en het heilige geloof in de parlementaire democratie. De democratie is op sterven na dood en, we krijgen het beleid voorgeschoteld dat deze democratie uiteindelijk uit zijn lijden gaat verlossen.
We begrijpen niets van het beleid omdat het niet past binnen de ons aangeleerde waarden en normen. Wordt het dan niet eens tijd om een analyse te maken van het beleid zonder er een oordeel of een mening over te hebben maar, alleen de droge effecten van een dergelijk beleid te bekijken. Wat gebeurt er dankzij de koers die de afgelopen 20 jaar is gevaren? Wie heeft daar baat bij? Is er een relatie tussen de partijen die baat hebben bij dit beleid en de totstandkoming van dit beleid?

Arme mensen worden van oudsher als dom gepeupel gezien. Dit is niet geheel onterecht omdat arme mensen constant aan het overleven zijn en daardoor minder tijd hebben zichzelf te onderrichten. Armoede doet vooral een beroep op het praktisch oplossend vermogen van mensen. Ze zijn handig in aanwenden van eenvoudige middelen die oplossingen bieden voor concrete problemen in hun bestaan. Ze zijn hoogstwaarschijnlijk beter in het overleven dan mensen die over genoeg rijkdom beschikken om een comfortabel leven te kunnen leiden.
De armen werken voor de rijken en de rijken plukken daar de vruchten van. Dat is altijd zo geweest. Vroeger waren fabrikanten en handelaren de rijken in de samenleving en, die groep had het ook politiek voor het zeggen. Met de democratisering van de samenleving zijn de verschillen kleiner geworden. De armoede in Nederland werd steeds kleiner, mensen die helemaal aan de onderkant zaten werden geholpen met middelen die de maatschappij daarvoor beschikbaar maakte. Niemand hoefde nog actief bezig te zijn met overleven. Kinderen kregen scholing en steeds meer van die kinderen maakten de verwachtingen waar die het bovenstaande al deden vermoeden. We zijn gelijk als we gelijke kansen krijgen.

Dat toont ook direct aan dat de grote vermogens die sommige mensen in deze maatschappij bezitten eigenlijk op een moreel onrechtmatige wijze verkregen zijn. Dan spreken we over de superrijken. We spreken dan niet over de mensen met minder dan een miljard op de bank maar, de lieden die zo ontzaglijk veel geld hebben dat wij ons geeneens een voorstelling kunnen maken over hoeveel het is en wat een mens ermee moet. In een zich steeds verder socialiserende maatschappij, maken dat soort mensen zich zorgen hun positie te verliezen. De groei van democratie beperkt hun invloed met alle gevaren van dien. Er is hen dus heel veel gelegen aan het behouden van hun bijzondere positie in de wereld, terwijl ze neerkijken op het gepeupel.
De superrijken hebben zich teruggetrokken als handelaren en producenten en hun energie gestoken in het opbouwen en beheren het financiële systeem. Op die manier hebben zij een grotere invloed op alle processen die plaatsvinden want, overal is geld voor nodig. Ze hebben hun invloed misbruikt om de wetgeving rond het financiële systeem naar hun hand te zetten door zich achter de schermen te mengen in de volksvertegenwoordiging.

Ze dragen ook niet bij aan de sociale lasten die in een democratie gedragen dienen te worden. Ze ontnemen de maatschappij geld en daarvan komt niets terug waardoor er weer armoede ontstaat. De burger had een te grote bek gekregen en armoede wordt gebruikt als de oplossing. De uitvoering van het beleid dat dit mechanisme in werking zet wordt verzorgd door een politieke elite, die boven komt borrelen binnen het partijensysteem zoals we dat in Nederland kennen. Deze mensen komen niet zomaar bovendrijven maar, worden geselecteerd vanuit de aanhang van zo’n partij. Mark Rutte is beslist niet boven komen drijven omdat hij zoveel kennis in huis heeft of omdat hij nooit liegt.
“Zijn ze nou helemaal gek geworden in Den Haag en de EU?”, is een vraag die voortkomt uit het niet begrijpen van dit mechanisme. Ze zijn helemaal niet gek geworden, ze werken slechts voor een andere baas dan gespeeld wordt. Mark Rutte is een acteur zonder dat hij beleid maakt. Daarom ondertekent hij met het grootste gemak verdragen zonder de inhoud te kennen. Hij hoeft die inhoud niet te kennen want, hem wordt opgedragen te tekenen, dat wordt van hem verwacht. Hij voldoet slechts aan de verwachtingen van de baas.

Dat geldt niet alleen voor Rutte maar, zo kent de top binnen iedere politieke partij de wens van de baas en de partij zorgt ervoor dat de neuzen binnen de partij de juiste kant op staan. Mocht er dan een debat in de kamer komen over een specifiek onderwerp, dan worden juist de lastige punten ontweken en gaat een debat over details die weinig hout snijden. Het geheel is live te volgen voor de geïnteresseerde burger. Die ziet dat iets wel besproken wordt en legt zich neer bij een resultaat dat niets verschilt van het al ingezette beleid. De politiek heeft dan haar werk gedaan, iedereen verlaat als vrienden de kamer en de burger blijft gedesillusioneerd achter.
Voor de politiek is er geen mooier compliment dan de vraag te stellen of ze gek zijn geworden. Zolang wij dat denken, steken we nog steeds geloof in een systeem dat zo corrupt is als de pest. De politiek die ons wordt voorgeschoteld is toneel en de acteurs zijn immorele misdadigers. Het zijn mensen die de keuze hebben gemaakt rechtvaardigheid in te leveren ten behoeve van hun eigen bestaan. Het zijn bange kleine jongens die met de macht meegaan omdat zij zich niet in staat achten zich daartegen te verzetten. Het donkerbruine vermoeden bestaat daarom ook dat Pim Fortuyn precies om die reden niet meer leeft.

Dus, kijk naar het gevaar zoals Rusland door deze Superrijken ontvangen wordt. Kijk naar de deal met Oekraïne, een volledig corrupt land dat in een burgeroorlog verkeert. We sturen geen humanitaire hulp maar willen wel de ‘handel’ makkelijker maken. Kijk naar TTIP. Een verdrag dat zo crimineel is dat de bedenkers ervan zouden moeten worden opgesloten en toch staan onze zogenaamde volksvertegenwoordigers in de rij om te mogen tekenen. Dat politie en justitie tegenwoordig onder hetzelfde departement vallen is ook geen toeval. Als die twee niet gescheiden van elkaar functioneren, dan staat niets meer in de weg om dissidenten onschadelijk te maken en de gehele zaak in een doofpot te laten verdwijnen.
We zitten behoorlijk in de puree en, die puree wordt steeds dikker omdat we ons blijven afvragen of ze gek geworden zijn. Het antwoord is pijnlijk eenvoudig: “Nee, ze zijn slimmer dan jij.”

Bron: http://www.loyalist.nl/politiek-binnenland/zijn-ze-nou-helemaal-gek-geworden/